Τα Άνθη του Κακού

156

Τι έμαθα από το ταξίδι στο Βέλγιο. Ότι τα Erasmus+ προγράμματα τα διαχειρίζονται κυρίως Βέλγοι και Πολωνοί. Τα Erasmus+ προγράμματα αφορούν κυρίως κοινωνικά αποκλεισμένους, σε πολλές περιπτώσεις πρόσφυγες. Οι Πολωνοί είναι ξεκάθαρα κατά της υποδοχής προσφύγων. Επιμένουν όμως να σπαταλούν εκατομμύρια από κονδύλια για να μαθαίνουν πρακτικές να ενσωματώνουν πρόσφυγες. Πρόσφυγες που δεν έχουν.

Οι Βέλγοι με τις Βρυξέλλες και τα Ευρωκοινοβούλιά τους οφείλουν να ισχυρίζονται πως δεν είναι κατά, οφείλουν να έχουν πολιτικώς ορθά δείγματα. Μια βδομάδα μάς δείχνουν καλές πρακτικές ενσωμάτωσης προσφύγων στις κοινωνίες. Μαθήματα γλώσσας, εργαστήρια διήγησης ιστοριών με σκοπό την προσωποποίηση της κάθε ιστορίας, μαζέματα ανθρώπων πολλών υπηκοοτήτων σε ομαδικές ασκήσεις επικοινωνίας, περιηγήσεις στην πόλη με πρώην πρόσφυγες νυν κάτοικους, επισκέψεις σε γραφεία εύρεσης εργασίας, ενημερώσεις για την άδεια να μπορεί να εργαστεί στους τέσσερις μήνες άφιξης κ.ο.κ. Σας ακούγονται πολύ ωραία όλα αυτά σωστά; Πάμε από την αρχή. Για να είσαι αποδεκτός εδώ, ακόμα και στην πιο χαμηλών μορφωτικών απαιτήσεων δουλειά, απαιτείται να ξέρεις Ολλανδικά (ανάλογα με την περιοχή ίσως χρειαστεί να ξέρεις Γαλλικά ή Γερμανικά). Μάλλον ξαναπάμε. Δεν απαιτείται να ξέρεις Ολλανδικά. Απαιτείται να ξέρεις πολύ καλά Ολλανδικά. Αν δεν ξέρετε Ολλανδικά μπορώ να πω απλά πως koninginnenhapje είναι κοτόπουλο. Επίσης θα πω πως ενώ υπάρχει μεγάλη μουσουλμανική κοινότητα εδώ, στις δουλειές δεν επιτρέπονται μαντίλες. Ενσωμάτωση σημαίνει να γίνεις Βέλγος. Δεν ενσωματώνεται το Βέλγιο στο ξένο.

Απαγορεύονται οι θρησκευτικές γιορτές, αλλά γιορτάζουν Χριστούγεννα και Πάσχα. Το πρώτο μάθημα που τους παραδίδεται ονομάζεται Hoe een goede Belg te worden, δηλαδή «Πώς να γίνεις καλός Βέλγος». Στην πόση άχνη γίνεται λουκούμι, δεν ξέρω. Σημειώστε πως το Γραφείο Μετανάστευσης του Βελγίου ξεκίνησε εκστρατεία μέσω διαδικτύου, για τη δυσκολία εγκατάστασης στη χώρα για να αποθαρρύνει μετανάστες να έρθουν. Θυμίζουμε επίσης πως το Βέλγιο πανηγύρισε την απόφαση δικαστηρίου να μπορεί το Βέλγιο να στέλνει πίσω στην Ελλάδα πρόσφυγες, σημειώνοντας ότι «αποτελεί βήμα στον αγώνα εναντίον της πρακτικής προσφύγων που οδηγούν σε χαοτικές καταστάσεις».

Τα προγράμματα είναι μια χαρά. Ενοχλητικό είναι που ξοδεύονται μύρια για να περιχαρίζουν οργανώσεις από κράτη που καμία επιθυμία υποδοχής προσφύγων δεν έχουν. Θέλω να πιστεύω πως όσοι έρχονται και διεκδικούν τέτοια προγράμματα, έχουν άλλη προσέγγιση από τη γραμμή τέτοιων κρατών. Και ότι τους αφαιρούν λίγο από το χαβά τους. Λίγο παρήγορο είναι που, οι διάφορες ΜΚΟ που καταφέρνουν να πάρουν προγράμματα, γίνονται μπαλώματα στις τρύπες του κράτους. Θα κρατήσω κάποια καλά από το ταξίδι για να ξεχάσω την ειρωνεία του ποιοι τρέχουν προγράμματα τέτοια. Πως εδώ δεν τους λένε ούτε πρόσφυγες, ούτε μετανάστες. Τους λένε newcomers.

Κι αυτό από μόνο του δημιουργεί ψυχολογικά έστω, προοπτική εγκατάστασης. Θα κρατήσω την ιστορία του Alejandro από το Περού, ο οποίος έμαθε γλώσσα από τα προγράμματα αυτά και σήμερα έρχεται και στηρίζει newcomers. Ίσως να πάρουμε τα χρήματα από την Ευρώπη των λαών και να τα κάνουμε μετρήσιμα με φτιαγμένες ζωές που περιλαμβάνονται.