τα άνθη του κακού

94

Της Ανθής Ερμογένους

Οι μαύροι φίλοι μου στέλνουν μηνύματα «Think possitive». Οι μαύροι μου που μένουν Λουξεμβούργο αναρτούν στο γκρουπ νερόβραστα θετικολόγια. Με το γκρουπ που συνεργαστήκαμε δύο χρόνια σε πρόγραμμα ένταξης αποκλεισμένων, σε Σαρδηνία, Πολωνία, Λουξεμβούργο, Ρουμανία, με διαφορετικές ηλικίες, με διαφορετικές καταβολές, μιλάμε ακόμα, τουλάχιστον μια το μήνα. Αρχίζει η πανδημία, στέλνει κάποιος από εμάς αν είναι όλοι καλά, Πολωνές, Ρουμάνοι, Ιταλοί, λευκότατοι λευκοί, δυτικότατοι, εξιστορούμε δράμα, ανθρώπους που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν στον εγκλεισμό, την πείνα των πια ανέργων, αριθμούμε νεκρούς της χώρας μας. Ρωτώ τον Δαυίδ τον μαύρο Σενεγαλέζο αν είναι καλά αυτός, η Κέουι, πώς είναι στο Λουξεμβούργο. Σπουδαία, όλα υπό έλεγχο. Νόμισα πως δεν επηρεάστηκαν εκεί ιδιαίτερα. Βλέπω Εuronews την επομένη, νεκροί, πολλά κρούσματα, lock down. Νιρβάνα ο Δαυίδ.

Εμείς οι στρέιτ λευκοί που κανένα ιδιαίτερο δράμα δεν κουβαλούμε στο γενετικό μας browser αποζητούμε δράμα στο γύρω μας. Βάζουμε υπερβάλλουσες ακρίβειες στις αφηγήσεις μας. Γκροτέσκο αισθημάτων αλλιώς δεν ξεχαρμανιάζουμε. Μαύρο λεξιλόγιο. Ηθικής, ή, εντελώς ανήθικης τεχνοτροπίας λεξιλόγιο. Ασθματικές αφηγήσεις, πάντα σαρκοβόρες, πάντα εποπτικές. Μας αρέσει να περιγράφουμε τις κηλίδες αίματος που βρέθηκαν, τις ρήξεις υμένα, την παρθενιά του θύματος για να ηθικοτυπήσουμε, αλλιώς δεν το αθωώνουμε. Πρέπει να εξιλεώσουμε το θύμα πριν τιμωρήσουμε θύτες. Πρώτα Σαμαρείτες θύματα. Μακροσκελείς περιόδους χήρας μάνας, «δεν έβαλε ποτέ άλλον στο σπίτι». Θυσιασμένη μάνα αλλιώς όχι μάνα-μάνα. «Ξέρω από γνωστή γνωστού μου την έγκυρη εξαθλίωση της οικογένειας, το γάλα που έχει να πιει τρεις μέρες το μωρό, κλαμένο μωρό, φαίνονταν κόκαλα. Το είδε». Μας αρέσει να μιλάμε για μώλωπες, να δείχνουμε μώλωπες, εν πάση περιπτώσει δεν θα μιλήσουμε για σκέτη σπρωξιά που δεν έχουμε να δείξουμε τούμπανο μάτια. Θέλουμε εικόνα της κόλασης, αμερικανιές και ριάλιτι, αγγελίες πένθους επιδαυρικού, άρα εμπορεύσιμες. Θύματα με κοτσιδάκια, αλλιώς ακατάλληλα για εικόνα θύματος. Γιατί φιλημένες παρθένες ίσον απούλητα θύματα.

Έγραψα τόσο για φτώχεια παλιά, ενώ ήθελα απλά να εστιάσω στις καταργημένες ταυτότητες των ανθρώπων, έδωσα πόνο στο κοινό για να δώσει σημασία. Μίλησα για φεμινιστικές μάχες, φοβήθηκα μην δεν με προσεγγίζουν αγοράκια, σταμάτησα. Είπα δεν θα ξαναγράψω. Ούτε για αθώο θύμα. Για την Ελένη ήταν αχρείαστο το βιογραφικό πέντε γλωσσών σε εκφώνηση Κούγια. Το από τι καλή οικογένεια ερχόταν. Δεν χρειαζόταν να έπρεπε να υπερασπιστούμε με υστερία ότι το νάρκοτεστ του δολοφονημένου Ζακ ήταν καθαρό. Να βγει φιρμάνι έντιμου βίου αλλιώς τι; Αλλιώς ίσως προκάλεσε ό,τι έπαθε; Κάνουμε polish τη ζωή του θύματος πριν την παρουσιάσουμε. We suck the poison της ερωτικής αυτοδιάθεσής τους out. Image making οικοκυρικό, θέλει τέτοια να πει στον Άλφα η γειτονιά. Ηθικό γκουρμέ και αν ναι, εμείς υπερασπιστές, της μνήμης τους, της πείνας τους. Μόνο έτσι, μόνο αυτή τη διανομή και μετά άφατο άγος για το θύμα. Είπα δεν θα ξαναγράψω για τέτοια, θα μιλώ για τέχνη ή ιστορία ψυχολογίας. Μέχρι που απολυμάνατε την Ελένη πριν την αθωώσετε. Μέχρι που η νορμάλ λευκότητά σας σαν τηλεπαρουσιαστές της ζωής της Ελένης φάνηκε πιο ξαναμμένη κι από διατυπώσεις για σουτιέν προσκλητήρια. Μέχρι που ένιωσα ότι δεν θα έχετε ίδιο πάθος, δεν θα χειροκροτήσετε δακρυσμένοι, αν δικαιωθεί ο κάτω από την τιμή εκκίνησής σας Ζακ.