Τα αστεράκια της «ομοιομορφίας»

Της Κάλιας Ανδρέου

 

Σε εργοστάσιο παραγωγής “παιδιών” μετατρέπεται το δημόσιο σχολείο, με τις τελευταίες εξελίξεις. Πλέον, νηπιαγωγοί και δάσκαλοι θα βαθμολογούν τα παιδιά με αστεράκια, από ένα μέχρι και τέσσερα, σε ερωτήματα όπως «αν συγκεντρώνεται στο μάθημα, αν επιμένει όταν η εργασία είναι δύσκολη, αν προσπαθεί να βελτιώνεται, αν παρουσιάζει δεξιότητες κριτικής σκέψης, αν εκφράζει και ελέγχει τα συναισθήματά του, αν διαθέτει αυτοπεποίθηση, αν παρουσιάζει δεξιότητες ενσυναίσθησης, αν σέβεται τους κανόνες της τάξης, του σχολείου, αν δείχνει κατανόηση προφορικού λόγου, γραπτού» και άλλα τόσα. Τα αστεράκια, λοιπόν, θα μπαίνουν στο αρχείο του σχολείου για να μεταφέρονται στους δασκάλους της επόμενης τάξης. Μάλιστα, γι΄αυτά θα ενημερώνονται και οι γονείς, με βάση πάντα, τον πίνακα αξιολόγησης.

Και όλο αυτό γίνεται βάσει του «νέου σχέδιου αξιολόγησης». Ένα σχέδιο αξιολόγησης που στόχο έχει -όπως φαίνεται- να γκετοποιήσει τα παιδιά μέσω της δημιουργίας συγκεκριμένων καλουπιών. Καλουπιών, βασισμένων πάντα στην «κανονικότητα» που προωθείται μέσω της ομοιομορφίας. Μιας ομοιομορφίας του φασισμού. Όποιος διαφέρει παίρνει ένα αστέρι και αυτό, για να μην πάρει κανένα. Γιατί είναι φασισμός να θέλεις να επιβάλεις τα πρέπει και τα σωστά σου. Η αξιολόγηση συμπεριφορών, σαφώς και είναι υποκειμενική. Δεν είναι δυνατόν, αυτό να βαθμολογείται από έναν δάσκαλο, αρκετές φορές, ανίκανο να κρίνει σωστά, καθώς τα κριτήρια από άνθρωπο σε άνθρωπο σαφώς και διαφέρουν. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να ταμπελλώνουν τα παιδιά που διαφέρουν από τα καλούπια τους. Αλήθεια όμως, η προσπάθεια πώς βαθμολογείται; Προσπαθούν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο; Η ενσυναίσθηση; Είναι δυνατόν να βαθμολογείται και αυτή;

Μετατρέπουν τα παιδιά σε αριθμούς, σε ένα, δύο, τρία και αν είναι τυχερά, σε τέσσερα αστεράκια. Σαν να έχουν να αντιμετωπίσουν άψυχα, άβουλα πλάσματα που βαθμολογούνται ως άτομα, με βάση του αν -μεταξύ άλλων- σέβονται τους κανόνες του σχολείου και της τάξης. Με βάση του αν παρουσιάζουν κριτική σκέψη. Ποια κριτική σκέψη; Αυτή που με νύχια και με δόντια πολεμάτε; Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που νοσεί από τη βάση του, ζητά από τα παιδιά να ανταποκριθούν σε πράγματα που το ίδιο καθημερινά προσπαθεί να εξοντώσει. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αδυνατεί να καλλιεργήσει όλα όσα για τα οποία καλούνται τα παιδιά να βαθμολογηθούν με αριθμούς αστεριών, ένα, δύο, τρία ή τέσσερα.

Θέλουν να μετατρέψουν τα παιδιά σε ρομποτάκια, υποταγμένα στρατιωτάκια, στα πρέπει και στα μη τους. Καθημερινά σκοτώνουν κάθε ίχνος δημιουργικότητας που έχει απομείνει. Μαζί με το μαθητή όμως, σκοτώνουν και τον δάσκαλο. Πώς να βαθμολογήσεις την προσπάθεια; Τη βελτίωση; «Αλήθεια, μπορεί κανείς να μετρήσει τελικά τα αστέρια; Μπορεί κανείς να μετρήσει την παιδαγωγική σχέση και το δέσιμο και τα μάτια που καταλαβαίνονται με το κοίταγμα χωρίς λέξεις», έγραψε μια εκπαιδευτικός. Και αυτό τα λέει όλα.