Τα γέλια τους να γεμίσουν τον τόπο όλο…

Της Ελένης Κωνσταντίνου

 

Όταν γελάει ένα παιδί, η ζωή γίνεται τραγούδι, έγραψαν. Κι όμως όσο περνάει ο καιρός τόσο χάνονται τα γέλια των παιδιών στη σκληρότητα της εποχής μας. Όσα βήματα και να έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες, δείχνουν τόσο μικρά και ασήμαντα μπροστά στα δικαιώματα που θα έπρεπε να έχουν τα παιδιά σε όλον τον κόσμο αλλά και στη μικρή μας Κύπρο.

Δυστυχώς, τα παιδιά είναι τα πρώτα θύματα των πολέμων αλλά και της οικονομικής κρίσης. Παιδιά μετανάστες που χάνουν τη ζωή τους μέσα στα σαπιοκάραβα στην προσπάθεια μαζί με τους γονείς τους να βρουν ένα καλύτερο μέλλον.

Ένας αριθμός ρεκόρ ανθρώπων μετακινούνται αναζητώντας ασφάλεια και προστασία. Η ανισότητα μεγαλώνει. Ακόμη και οι δείκτες υγείας είναι διαφορετικοί για κάθε κοινωνικοοικονομική τάξη.

Τα παιδιά, μια από τις πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, σε συνθήκες προσφυγιάς, έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη την προστασία της διεθνούς κοινότητας. Τα παιδιά πρόσφυγες βρίσκονται αντιμέτωπα με τις χειρότερες μορφές κακοποίησης και εκμετάλλευσης.

Την ίδια ώρα ο αριθμός των παιδιών που εργάζονται και ζητιανεύουν μεγαλώνει συνεχώς, ενώ πολλές φορές καταλήγουν να μένουν και στο δρόμο.

Την ίδια ώρα είναι αναγκαία όσο ποτέ η ειρήνη στον κόσμο και ιδιαίτερα στην περιοχή μας, όπου η αστάθεια οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους.

Η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση, αφού και εδώ φτάνουν οικογένειες ή ακόμη και ασυνόδευτοι ανήλικοι σε μια προσπάθεια να αναζητήσουν ένα ασφαλές αύριο, μακριά από την καταστροφική λαίλαπα του πολέμου.

Με την πανδημία του κορονοϊού ακόμη μεγαλύτερες είναι οι ελλείψεις σε σχέση με τα δικαιώματα των παιδιών. Πρόσβαση στην εκπαίδευση, τη διά ζώσης ή ακόμη και την τηλεκπαίδευση. Πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας. Πρόσβαση σε κοινωνικές δραστηριότητες. Τόσα πολλά είναι αυτά που στερούνται τα παιδιά της σημερινής εποχής, με τις επιδράσεις και τις συνέπειες που θα έρθουν να φαντάζουν καταστροφικές. Γιατί μια αλλιώτικη γενιά μεγαλώνει που δεν θα ξέρει τι θα πει παιχνίδι στην αλάνα και κοινωνική συναναστροφή. Τι θα πει χάδι και αγκαλιά. Και αν πριν λίγο καιρό οι γονείς ζητούσαν από τα παιδιά να βγουν έξω να παίξουν, σήμερα τα φωνάζουν να έρθουν μέσα. «Νιώθω ότι μεγαλώνω ρομπότ», μου είπε πρόσφατα μια φίλη. Και ακριβώς σε αυτή της την πρόταση κρύβεται η ωμή πραγματικότητα τού σήμερα.

Επιπλέον, τα παιδιά στην Κύπρο έχουν να αντιμετωπίσουν ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες. Όλα αυτά που συντελούνται στο εσωτερικό δεν αφήνουν ανεπηρέαστες τις παιδικές ψυχές. Γιατί και αυτά τα παιδιά όπως οι μεγάλοι δεν μπορούν να γνωρίσουν ελεύθερα τη χώρα τους ολόκληρη. Με αφορμή τα μέτρα που λαμβάνονται ένθεν και ένθεν για τον κορονοϊό τα παιδιά της Κύπρου υφίστανται ένα βίαιο διαχωρισμό.

Γιατί μπορεί να ήθελε προχθές να έρθει ο Τασίν από τη Λευκωσία να συναντήσει τον φίλο του τον Αντρέα στο άλλο μισό της Λευκωσίας, όμως δεν μπόρεσε. Και ποιος ξέρει εάν ακόμη και μετά την πανδημία θα μπορέσουν να σμίξουν οι δυο τους και τα γέλια τους να γεμίσουν τον τόπο όλο.