Τα θετικά εμείς, τα αρνητικά οι άλλοι

21

Της
Μαρίας Φράγκου

Φιλότιμη η προσπάθεια κυβερνητικών αξιωματούχων, στενών συνεργατών του Προέδρου της Δημοκρατίας, και του ίδιου του κ. Αναστασιάδη περιλαμβανομένου, μέρες τώρα, να πείσουν πως τάχα θέλουν λύση. Και πως προσπαθούν, τάχα, για επανέναρξη των συνομιλιών και πως είναι έτοιμοι, τάχα, για επιστροφή στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης.
Ωραία τα λόγια. Η καλύτερη απόδειξη, ωστόσο, είναι η πράξη. Και αν στα λόγια σάς βαθμολογεί κανείς με δέκα, στην πράξη παίρνετε απροβίβαστο, κύριοι. Γιατί από τον Ιούλιο του 2017 μέχρι σήμερα μεσολάβησε διάστημα μεγάλο. Μήνες δεκατέσσερις για την ακρίβεια. Και δεν είδαμε καμιά πρωτοβουλία από μέρους της πλευράς μας, μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά.

Δεν είδαμε καμία προσπάθεια να πειστεί, ας πούμε, ο Γ.Γ. του ΟΗΕ -που αυτό αναμένει- πως οι δύο πλευρές είναι έτοιμες να καθίσουν ξανά στο τραπέζι του διαλόγου.
Και για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε. Με το παρόν κείμενο κρίνουμε τη στάση της πλευράς μας. Και την προσπάθειά της να στείλει το μήνυμα πως είναι έτοιμη για διαπραγματεύσεις και ακόμα περισσότερο είναι έτοιμη για λύση. Δεκατέσσερις μήνες τώρα, βέβαια, μόνο το άλλοθι «η Τουρκία δεν θέλει», «η Τουρκία είναι αδιάλλακτη», ο κατοχικός ηγέτης έτσι, ο κατοχικός ηγέτης αλλιώς, ακούμε. Και ασφαλώς δεν λέει κανείς πως η Τουρκία δεν είναι αδιάλλακτη, αλλά κατάντησε το μότο όλων όσοι είτε δεν θέλουν είτε πολεμούν τη λύση. Ο φερετζές τους ένα πράμα…

Κι αφού εμείς, η πλευρά μας, θέλει λύση, ας την ξεμπροστιάσει την άλλη πλευρά. Ας αδειάσει την Τουρκία, ας καταδείξει με πράξεις στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, πως η Άγκυρα και είναι και φαίνεται αδιάλλακτη και πολεμά τη λύση στο Κυπριακό. Γιατί από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ κάτι τέτοιο δεν έχουμε ακούσει…

Αντιθέτως, επαινείται η Τουρκία για τη στάση της. Δεκατέσσερις μήνες τώρα, αυτό που ακούμε μόλις γίνει λόγος για επιστροφή στις συνομιλίες είναι η γνωστή ατάκα: Η πλευρά μας τάσσεται υπέρ, η θετική στάση της δικής μας πλευράς, όλα τα συν στον υπερθετικό βαθμό, αλλά η Τουρκία που κάνει χαλάστρα…
Δεκατέσσερις μήνες τώρα, μετά το Κραν Μοντανά δηλαδή και μετέπειτα, αυτό που μας λέει η πλευρά μας είναι πως αν υπάρξουν εξελίξεις… αν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ καλέσει τις δύο πλευρές σε διάλογο… εάν το ένα εάν το άλλο. Μα, κύριοι κυβερνώντες, αν θα υπάρξουν εξελίξεις εξαρτάται και από εμάς. Εάν θα καλέσει τις δύο πλευρές σε διάλογο ο Αντόνιο Γκουτέρες, εξαρτάται κι από εμάς. Οι εξελίξεις δεν θα δημιουργηθούν από μόνες τους ούτε ένας από μηχανής Θεός θα φροντίσει για αυτές. Τις εξελίξεις εμείς τις δημιουργούμε. Και τις προϋποθέσεις, επίσης.

Αντιθέτως, εδώ και μήνες στόχος της κυβέρνησης είναι να καταδείξει την απροθυμία της άλλης πλευράς, την αναβλητικότητα του Τ/κ ηγέτη, την έλλειψη θέλησης και βούλησης από μέρους της Τουρκίας για επανεκκίνηση του διαλόγου. Κι ενώ παραδέχεται πως με τη διαδικασία έως και στο Κραν Μοντανά, φτάσαμε στο παρά ένα της λύσης, από την άλλη κάνει ό,τι είναι δυνατόν και συμπεριφέρεται με τρόπο που επιβεβαιώνει πως οδηγεί το Κυπριακό πίσω. Πολύ πίσω… Πότε σε πολιτικές ηφαιστειολογίας – συνθηματολογίας και πότε σε πολιτικές πρόταξης.