Τα βάρη της κρίσης



Της Μαρίας Φράγκου

Η κρίση που δοκιμάζει τον πλανήτη, από τη μια άκρη του ως την άλλη, δεν κάνει διακρίσεις. Μας δοκιμάζει όλους ανεξαιρέτως. Άλλο αν τα όπλα του καθενός για να αντιμετωπίσει την πανδημία διαφέρουν. Η πανδημία και οι πληγές που θα αφήσει -σωματικές, ψυχολογικές, εργασιακές και όχι μόνο- απαιτούν σύνεση και ψυχραιμία στην αντιμετώπισή τους. Από όλους. Ούτε ανταγωνισμοί χωρούν ούτε προσπάθεια να γελάσει ο ένας του άλλου. Κανείς δεν αμφισβητεί τις συνέπειες στην κυπριακή οικονομία. Εκεί που πάσκιζε να σταθεί στα πόδια της, ήρθε ο κορονοϊός να στρέψει τα πράγματα προς τα πίσω. Και επειδή στην Κύπρο έχουμε πικρή πείρα από κρίσεις οικονομικές, τις συνέπειες των οποίων πλήρωσε και πληρώνει ακόμα ο εργαζόμενος, λογικό είναι να υπάρχει ανησυχία και αγωνία για τις θέσεις εργασίας, για τη στήριξη μονογονεϊκών οικογενειών και ευπαθών ομάδων πληθυσμού, για τη βιωσιμότητα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, και ναι και μεγάλων επιχειρήσεων. Η κρίση του 2013 πρέπει να μας έχει διδάξει πολλά. Και πρώτα και κύρια πως τα βάρη πρέπει να τα επωμιστούμε δίκαια, ακριβοδίκαια για την ακρίβεια. Αυτή τη φορά ας τηρηθούν τα συμφωνηθέντα ανάμεσα στους κοινωνικούς εταίρους. Και τα μέτρα στήριξης δεν μπορούν να είναι ετεροβαρή. Ακριβοδίκαια να δοθούν. Οι αντεργατικές πρακτικές και οι μονομερείς εργατικές αυθαιρεσίες που θυματοποίησαν μεγάλη μερίδα του λαού μας. Ας μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη και ας μη θυματοποιηθεί και πάλι ο εργαζόμενος. Αυτή η κυβέρνηση, η οποία βαρύνεται με πολλά λάθη, αυτή η κυβέρνηση που έχει αδικήσει τους πολλούς, ας μεριμνήσει τώρα. Έγκαιρα και με σχεδιασμό, για να μην επικαλεστεί πάλι το περίστροφο. Υπουργοί της κυβέρνησης, με διασκέψεις τους τις τελευταίες εβδομάδες μίλησαν πολύ και για πολλούς. Καθόρισαν αρχές και πλαίσια, και με τη βοήθεια κομμάτων που έκαναν και προτάσεις, διαβεβαίωσαν πως δεν θα αδικήσουν κανένα. Να το θυμάται αυτό η κυβέρνηση, να το θυμούνται οι εργοδοτικοί σύνδεσμοι. Η διασφάλιση των θέσεων εργασίας, η παροχή βοήθειας σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, σε άνεργους και σε όλους όσοι ήδη βιώνουν δύσκολες καταστάσεις, πρέπει να είναι το ζητούμενο. Η οικονομική κρίση του 2013 ενίσχυσε περαιτέρω την πλουτοκρατία και κατάφερε συντριπτικό πλήγμα σε όσους ανήκουν στη μισθωτή εργασία και στους μικρομεσαίους. Αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο. Και σε εθνικό. Η οικονομική κρίση διάβρωσε και αποδυνάμωσε την κοινωνική δικαιοσύνη και το κράτος κοινωνικής πρόνοιας. Και στην Κύπρο, αυτό συνέβηκε. Ας μην επιστρέψουμε σε τέτοιες εποχές. Ας μη βιώσει ο πλανήτης, ξανά, που βιώνει ήδη δύσκολες καταστάσεις, ό,τι ζήσαμε το 2013. Να μεγιστοποιηθούν και πάλι οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες θεαματικής αύξησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Εκατομμύρια φτωχοί να γίνουν φτωχότεροι ή να γίνουν φτωχοί, αφού η μεσαία τάξη θα εκμηδενιστεί και θα σβήσει από το χάρτη. Και από την άλλη, οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι…