Θα πείτε την αλήθεια;

Της Έλπις Γεωργίου

Πραγματικά θα ήθελα πολύ να ήμουν σε μια γωνιά για να παρακολουθήσω το πρώτο στην ιστορία Παγκόσμιο Φόρουμ για τους Πρόσφυγες, το οποίο ξεκίνησε τη Δευτέρα και ολοκληρώνεται σήμερα. Πρόκειται για μια παγκόσμια συνάντηση για τους πρόσφυγες, η οποία πραγματοποιείται στη Γενεύη της Ελβετίας. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η κυβέρνηση της Ελβετίας φιλοξενούν από κοινού αυτή την παγκόσμια συνάντηση, στο Palais des Nations, την ευρωπαϊκή έδρα των Ηνωμένων Εθνών. Συμμετέχουν ηγέτες και υπουργοί και αποτελεί την πρώτη συνάντηση υψηλού επιπέδου, η οποία έχει στόχο να παρακολουθήσει την πρακτική εφαρμογή του Παγκόσμιου Συμφώνου για τους Πρόσφυγες, που επιβεβαιώθηκε στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη τον Δεκέμβριο του 2018. Σύμφωνα με τους διοργανωτές τo Φόρουμ έχει σκοπό να δώσει ώθηση στην επίτευξη των στόχων του Παγκόσμιου Συμφώνου για τους Πρόσφυγες και να μεταφράσει τη διεθνή αλληλεγγύη σε συγκεκριμένες δράσεις.

Λοιπόν, όπως έγραψα και στην αρχή, θα ήθελα πολύ να ήμουν παρούσα για να ακούσω από όλους αυτούς αν θα μιλήσουν για την αιτία του Προσφυγικού! Αν θα πουν ποιες χώρες έχουν εισβάλει σε άλλες χώρες και δολοφονούν τους λαούς! Αν θα μιλήσουν για τα εγκλήματα του ΝΑΤΟ! Αν θα ζητήσουν κάποιοι να λογοδοτήσουν για τις χιλιάδες των νεκρών και τα εκατομμύρια των προσφύγων! Θα ήθελα πολύ να δω αν θα έδειχναν σε οθόνες τις εικόνες με τους πρόσφυγες στοιβαγμένους σε βάρκες. Τις μανάδες να κρατάνε σφιχτά στην αγκαλιά τα παιδιά τους, με βλέμμα απόγνωσης και αγανάκτησης, δίχως να γνωρίζουν το μέλλον τους αφήνοντας -όσο μπορούν- πίσω το παρελθόν τους. Σύμφωνα με στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας, τον Μάιο του 2018, 68,5 εκατομμύρια άνθρωποι, ένας αριθμός άνευ προηγουμένου, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται 25 εκατομμύρια πρόσφυγες, με το 50% να είναι παιδιά. Αν ήμουν στη Γενεύη, θα ζητούσα από τους συνέδρους να τους απαγγείλω ένα ποίημα το οποίο έγραψε ένα παιδάκι από τη Συρία. Και θα ήθελα να τους το διαβάσω τόσο στην έναρξη όσο και στη λήξη των εργασιών του Φόρουμ.

Το ποίημα λοιπόν του ανήλικου από τη Συρία είναι το εξής: Τι έχουμε κάνει και μας σκοτώνετε; Τι έχουμε κάνει και μας καίτε τα σπίτια σκοτώνοντας τα όνειρά μας; Τι φταίμε εμείς που είμαστε μικρά παιδιά; Γιατί να μην έχουμε παιδεία, όπως όλα τα παιδιά του κόσμου; Δικαιούμαστε να ζούμε και να ονειρευόμαστε και να πραγματοποιούμε μεγαλώνοντας τα όνειρά μας. Κόσμε, γιατί δε μας προσέχετε και μας αφήνετε μπροστά στα όπλα; Θέλουμε ειρήνη κι όχι να μας κάψετε μέσα στα σπίτια μας. Ειρήνη, Ελευθερία, Αξιοπρέπεια. Έτσι θέλουμε να ζούμε εμείς τα παιδιά της Συρίας!