Θύμα της Δεξιάς

23

Της Νίκης Κουλέρμου

Τι έκανε 15 μήνες μετά το Κραν Μοντανά ο Πρόεδρος για να νομιμοποιείται τώρα να ζητά προετοιμασία για να πετύχει μια νέα διάσκεψη γιατί όντως δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας νέας αποτυχίας; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, ούτε καν αντιπολιτευτικό. Γιατί όλοι πιστώνουν τουλάχιστον το ΑΚΕΛ με τη σταθερότητα και συνέπεια στις θέσεις αρχών για το Κυπριακό και με σεβασμό στα συμφωνηθέντα που προδιέγραψαν, οδυνηρή μεν, συμβιβαστική δε, λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Τι έκανε λοιπόν ο Πρόεδρος 15 μήνες και γιατί δεν πείθει την κοινή γνώμη όταν λέει ότι χρειάζεται προετοιμασία; Να υπενθυμίσουμε ότι το Κραν Μοντανά ναυάγησε αφού δύο φορές σε μια βδομάδα ο ΓΓ του ΟΗΕ μάς έκανε τη χάρη και κατέβηκε εκεί που μαζεύτηκαν οι εμπλεκόμενες εγγυήτριες δυνάμεις διά των Υπουργών Εξωτερικών και αφού είχαν προηγηθεί τρία Μοντ Πελεράν και μια Γενεύη. Η Διάσκεψη της Γενεύης, τον Γενάρη του 2017, είχε προκύψει μετά το περίφημο δείπνο του κ. Αναστασιάδη με τον κ. Ακιντζί όπου ανακοινώθηκε ότι πάμε σε διάσκεψη χωρίς να γνωρίζει κανένας τίποτε! Ούτε αν θα είναι 5μερής ούτε αν θα είναι διεθνής… Ούτε είπαν τότε ότι χρειάζεται προετοιμασία για να μην αποτύχει… Ήταν εκεί όμως που κατατέθηκε ο τουρκικός χάρτης για το εδαφικό και χωρίς τον οποίο η ε/κ πλευρά δηλώνει σήμερα ότι δεν μπορεί να γίνει διάσκεψη. Ήταν εκεί που ο κ. Τσαβούσογλου έθεσε ζήτημα ισότιμης μεταχείρισης των Τούρκων με τους Έλληνες πολίτες σε ό,τι αφορά τα δικαιώματα εγκατάστασης και περιουσιών στην Κύπρο μετά τη λύση. Παρούσης και της ΕΕ, τότε που δεν είπε ότι αυτό το αίτημα είναι παράλογο εφόσον η Τουρκία δεν είναι μέρος της ΕΕ, ενώ η Ελλάδα είναι…

Τέλος πάντων, μεσολάβησαν όλα αυτά, «κατόρθωσε» η κυβέρνηση να φέρει την Τουρκία στο τραπέζι (και όλα τα κατορθώματα ως γνωστό φέρουν τη σφραγίδα της κυβέρνησης και μόνον…, ενώ οι αποτυχίες και τα ναυάγια αφορούν την Τουρκία…) και ο ΓΓ του ΟΗΕ για πρώτη φορά υιοθέτησε τη θέση για κατάργηση του αναχρονισμού των εγγυήσεων. Το Κραν Μοντανά ήταν μια συγκυρία ανεπανάληπτη και μπορεί να αποδειχθεί ότι ήταν και ευκαιρία ανεπανάληπτη. Αυτή είναι η ανησυχία όταν ο Πρόεδρος 15 μήνες μετά το Κραν Μοντανά, μιλά για προετοιμασία που ποτέ προηγουμένως δεν επικαλέστηκε. Αν φοβάται ότι αυτή η νέα προσπάθεια θα αποτύχει και υπονοεί ότι θα είναι η ευκαιρία για να βάλει η Τουρκία σκέψεις και σχέδια για νέα βάση συνομιλιών, αυτό δεν έπρεπε να το φοβάται πολύ πριν; Εξάλλου η τουρκική πλευρά δεν είναι τώρα που μιλά για λύση εκτός παραμέτρων του ΟΗΕ… Ο κίνδυνος να επισημοποιηθούν αυτές οι θέσεις είναι ορατός τώρα, όσο ποτέ άλλοτε, αν προκύψει ένα επίσημο αδιέξοδο.

Τι έκανε όμως ο κ. Αναστασιάδης 15 μήνες; Αν εξαιρέσουμε τους δύο μήνες των διακοπών, πέρσι και φέτος, από τους υπόλοιπους 13, οι έξι ήταν αφιερωμένοι στη μάχη των προεδρικών εκλογών, στα παρασκήνια και στο μοίρασμα δεσμεύσεων και «επιταγών», ένας μήνας για την επιλογή των «αρίστων» στα υπουργεία και οι άλλοι  έξι στην εξαργύρωση των επιταγών και ανταλλαγμάτων για να συσπειρωθεί η δεξιά -συμπολιτευόμενη και αντιπολιτευόμενη- για να διασφαλιστούν οι νέες «επιτυχίες» της διακυβέρνησης ΔΗΣΥ στο εσωτερικό… Μέχρι και στο μεταναστευτικό η κυβέρνηση προσαρμόστηκε στις επιταγές του ΕΛΑΜ και του Αρχιεπισκόπου. Η κρίση στην Παιδεία προκλήθηκε με τα μαγικά χέρια της κυβέρνησης ΔΗΣΥ προς τέρψιν όσων υπηρετούσε πάντα η Δεξιά. Έτσι το Κυπριακό ήταν και εξακολουθεί να είναι θύμα αυτής της Δεξιάς.