Θυμούνται τα χωριά μόνο όταν έχουν όφελος

58

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Είναι γενικά παραδεκτό ότι οι άνθρωποι που ζουν στην ύπαιθρο και ιδιαίτερα οι κάτοικοι των ορεινών κοινοτήτων παλεύουν με νύχια και με δόντια για την επιβίωσή τους και παρά τις δυσκολίες που βιώνουν, λόγω οικονομικών και άλλων προβλημάτων, κατορθώνουν και κρατιούνται ακόμα στα χωριά τους κι αυτό γιατί αγαπούν τον τόπο τους και ξέρουν να εκτιμούν τα πολλά θετικά που μπορεί να αποκομίσει προς όφελος της υγείας και της ψυχικής ισορροπίας του, ο άνθρωπος που ζει και δραστηριοποιείται εκτός των αστικών κέντρων.

Είναι επίσης γνωστό ότι όλες σχεδόν οι κοινότητες του τόπου, με διάφορους τρόπους και ιδιαίτερα μέσα από πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις που διοργανώνουν, προσπαθούν να αναδείξουν τα οφέλη από την παραμονή τους στα χωριά αλλά και να προβάλουν αυτά που κατορθώνουν, παρά τις αντιξοότητες, να δημιουργήσουν μέσα από την επαγγελματική και άλλες δραστηριότητές τους, αφήνοντας παράλληλα να αποκαλύπτονται και τα σοβαρά προβλήματα που βασανίζουν τους ίδιους και όλο και πιο πολύ οδηγούν σε συρρίκνωση και ερήμωση των χωριών τους.

Τέτοιες δραστηριότητες αποτελούν και τα καθιερωμένα φεστιβάλ που αυτή την εποχή λειτουργούν σαν ενέσεις για τις κοινότητες αφού έχουν αγαπηθεί και συγκεντρώνουν σε κάθε περίπτωση την προσοχή πολλών επισκεπτών. Γιορτές και φεστιβάλ που σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις τίθενται κάτω από την αιγίδα υπουργών και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων οι οποίοι, κατά γενική ομολογία, χρησιμοποιούν αυτές τις εκδηλώσεις σαν ένα ακόμα βήμα αυτοπροβολής και βέβαια σαν ευκαιρία για να ανανεώσουν τις κυβερνητικές εξαγγελίες, δεσμεύσεις και υποσχέσεις για έργα και υπηρεσίες που, δήθεν, θα αναζωογονήσουν την ύπαιθρο και τους κατοίκους της.

Οι τοπικές Αρχές όμως και ιδιαίτερα οι ίδιοι οι κάτοικοι των χωριών, αντιλαμβάνονται την επαναλαμβανόμενη κοροϊδία και τις «λουβάνες» αφού τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, με τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, η ύπαιθρος όχι μόνο δεν είδε να γίνονται όσα προεκλογικά της είχαν υποσχεθεί αλλά επιπλέον διαπιστώνει καθημερινά τα προβλήματα διαιωνίζονται εξαιτίας ακριβώς της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζεται στον οικονομικό και κοινωνικό κυρίως τομέα. Άφησαν τα χωριά χωρίς οδικά και άλλα έργα ζωτικής σημασίας, υποβαθμίζουν ανελέητα τις υποδομές που έχουν να κάνουν με την Υγεία και την Παιδεία (παρά τις αντίθετες εξαγγελίες τους), πέτυχαν να βάλουν λουκέτο στον Συνεργατισμό που αποτελούσε το στήριγμα και την κινητήρια δύναμη των αγροτών και των άλλων κατοίκων της υπαίθρου και έπεται συνέχεια…