Το αβγό με τη μαναβέλα



Του Τάσου Περδίου

Στις 2 Μαΐου 2019, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βρέθηκε στη Λάρνακα για να τελέσει τα εγκαίνια του νέου Δημοτικού Κήπου. Στην ομιλία του, ο κ. Αναστασιάδης αναφέρθηκε στο “παμπάλαιο” αίτημα του δήμου να του παραχωρηθεί το διατηρητέο κτίριο του παλιού νοσοκομείου για να στεγάσει εκεί το Δημοτικό Μέγαρο και είχε να πει τα εξής: “Με την ολοκλήρωση της νέας πτέρυγας του Νοσοκομείου Λάρνακας θα υπάρξει και παράδοση του παλαιού Νοσοκομείου για να στεγάσει το δημαρχείο. Ο Δήμος Λάρνακας δεν θα κληθεί να καταβάλει χρήματα προς το Υπουργείο Υγείας για τη μεταστέγαση των υπηρεσιών του. Η εξαγγελία μου για παραχώρηση του διατηρητέου αφορούσε ολόκληρο το κτίριο και όχι έναν όροφο”.

Είναι περιττό να σας πω ότι 14 μήνες μετά, το ποσοστό υλοποίησης των προεδρικών δεσμεύσεων είναι στο μηδέν. Η νέα πτέρυγα του Γενικού Νοσοκομείου είναι ολοκληρωμένη από τις αρχές περασμένου Απριλίου, αλλά τρεις μήνες μετά δεν έχει γίνει καμία παράδοση του παλιού νοσοκομείου στο δήμο. Ουδέν νεότερο και για τη μεταστέγαση των υφιστάμενων υπηρεσιών του Υπουργείου Υγείας στο παλιό νοσοκομείο, στη νέα πτέρυγα του Γενικού Νοσοκομείου. Ουδέν νεότερο και για τη χρηματοδότηση. Μηδέν εις το πηλίκον.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πώς δικαιολογούνται να μιλούν για μηδενιστική αντιπολίτευση; Ποια άλλη πόλη είναι στο περίμενε δέκα ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί ένας δρόμος που ξεκίνησε, αλλά έμεινε στα μισά του δρόμου κυριολεκτικά; Η παροιμία “κυλούν το αφκό με τη μαναβέλα” έχει πάει σε άλλα επίπεδα όσον αφορά τη Λάρνακα, η οποία τώρα κάθεται και περιμένει πότε θα διεκπεραιωθούν εκ νέου οι απαλλοτριώσεις ιδιωτικής γης για τους σκοπούς της υλοποίησης της τρίτης φάσης της ανάπλασης του δρόμου Λάρνακας – Δεκέλειας, ο οποίος κατά τα άλλα διέρχεται την πιο σημαντική περιοχή για τον τουρισμό. Οι απαλλοτριώσεις, λέει, έχουν λήξει από το 2018 και πρέπει να ξαναγίνουν. Πιάστο αβγό και κούρευτο δηλαδή, αφού έχουμε πιάσει τις παροιμίες με τ’ αβγά σήμερα.

Χρειάζεται να θυμίσουμε ότι για το μεγαλύτερο από όλα τα έργα, την ενιαία ανάπτυξη του λιμανιού και της μαρίνας, με προσδοκίες για επενδύσεις 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, ήταν χαμένη η σύμβαση για 4 μήνες στη Νομική Υπηρεσία και χρειάστηκε να προειδοποιήσει ο Δήμος Λάρνακας με κινητοποιήσεις για να ξεθαφτεί από τα συρτάρια; Ή ότι αυτή η πόλη περίμενε 22 χρόνια για να δει να κτίζεται η καινούργια δημοτική αγορά; Ή μήπως ότι οι εγκαταστάσεις πετρελαιοειδών έπρεπε κανονικά να είχαν φύγει από το 2010 αλλά δέκα χρόνια μετά, ακόμα χρειάζεται να γίνει αγώνας μετ’ εμποδίων;