Το περιουσιακό που τρελαίνει



ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΚΟΥΛΕΡΜΟΥ

Αν μετρούσαμε μετεωρολογικά το βαθμό κινδύνου από τον πολιτικό καύσωνα που δημιουργείται… περί όνου σκιάς, ουδέποτε θα βρίσκαμε το κατάλληλο μέτρο.

Παίρνοντας όμως ως παράδειγμα τη συζήτηση που γίνεται τώρα για το περιουσιακό και σε σχέση με αυτήν που γινόταν επί Χριστόφια-Ταλάτ για το ίδιο θέμα θα λέγαμε ότι τότε ήταν στο κόκκινο ο συναγερμός της συμπολιτευόμενης αντιπολίτευσης (βλέπε ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ κ.α.) και τώρα είναι μόλις στο κίτρινο…

Θα θυμίσουμε απλά ότι τότε οι ίδιοι κύκλοι που σήμερα φωνασκούν στο κενό (…) καταχωρούσαν επί πληρωμή ολοσέλιδες διαφημίσεις σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα για να πείσουν για τα ψέματά τους!

Τόσος ήταν ο φόβος τους μπας και συμφωνηθούν ή φθάσουν κοντά σε συμφωνία οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως είναι το περιουσιακό και το οποίο -όλοι αντιλαμβάνονται- κρύβει τεράστια οικονομικά συμφέροντα.

Το πιο εύκολο και το οποίο ακούγεται ως το πιο πατριωτικό είναι το «αναπαλλοτρίωτο» δικαίωμα στην περιουσία.

Και ποιος δηλαδή θα διαφωνούσε επ’ αυτού αν λεγόταν για την προ του 1974 κατάσταση ή αν το διεθνές δίκαιο εφαρμοζόταν επί ίσοις όροις σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης; Το 1974 ωστόσο μεσολάβησε μια ανωμαλία…

Ισως να ήταν και «γενετική ανωμαλία» που την κουβάλησε η νεαρή Δημοκρατία από την κολοβή Ζυρίχη.

Πλην όμως δεν μπορεί κανένας να διαφωνήσει ότι το δίδυμο έγκλημα του πραξικοπήματος και της εισβολής επέτρεψε να στρογγυλοκάτσει σ’ αυτό το έρμο νησί η ανωμαλία της κατοχής και ότι έκτοτε το διεθνές δίκαιο έχει πάει -μαζί με την Αϊσέ- σε διακοπές…

Είτε την προσυπέγραψαν είτε την ανέχονται τα υπερατλαντικά αφεντικά και ο θείος Σαμ, αυτή η ανωμαλία είναι εδώ…

Είτε την απεχθανόμαστε και την πολεμούμε, ομού και χωριστά με τους Τ/κύπριους συμπατριώτες μας, είτε επιλέγουμε να υποδαυλίζουμε τη διαιώνισή της. Το μεγάλο ναι ή το όχι σ’ αυτό το ζήτημα είναι και στάση ζωής.

Οι ανειρήνευτοι πολέμιοι της ανωμαλίας της κατοχής -ένθεν κακείθεν του συρματοπλέγματος- επιλέγουν να συνομιλούν, να συνδιαλέγονται και να διαπραγματεύονται μεταξύ τους, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα μάθουν να κουβεντιάζουν ήσυχα και απλά και προπαντός να ακούν και να αισθάνονται ο ένας τις ανησυχίες του άλλου…

Μεγάλος στόχος και ακόμα μεγαλύτερη η φιλοδοξία να φθάσουμε σ’ αυτόν το στόχο, με τη λύση του Κυπριακού.

Ε, το λοιπόν αυτή ήταν και παραμένει η προσπάθεια: Να βρεθούν τρόποι για να λυθεί μαζί με το Κυπριακό και το περιουσιακό.Είτε το θέλουμε είτε όχι είναι εκεί το περιουσιακό, όπως και άλλες πτυχές του Κυπριακού.

Ενα πρόβλημα που όσο περνά ο καιρός γίνεται πιο δύσκολο και πιο περίπλοκο γιατί δημιουργούνται νέα τετελεσμένα επί του εδάφους και γιατί οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πεθαίνουν ενώ οι χρήστες -παράνομοι μεν, αλλά υπαρκτά ανθρώπινα όντα δε- είναι εκεί και αποκτούν (είτε μας αρέσει είτε όχι) μια νομολογία ευρωπαϊκών διαστάσεων (βλέπε ΕΔΑΔ) που τους προστατεύει από τον πολιτικό καύσωνα που τρελαίνει γενικώς τους ανθρώπους!

Στην προκειμένη τρελαίνει το γεγονός ότι αντί να εκτιμηθεί το θετικό από τη σύγκλιση των δύο ηγετών στην αναγνώριση του δικαιώματος του ιδιοκτήτη, σκοτώνεται επιτόπου η όποια προοπτική να συμφωνηθούν και τα κριτήρια και οι θεραπείες αποκατάστασης αυτού του δικαιώματος!