Το στοίχημαμε το χρόνο

    24

    Της Νίκης Κουλέρμου

    Γιατί δεν σε πιστεύουμε κύριε Πρόεδρε; Γιατί δεν πιστεύουμε ότι η πρώτη προτεραιότητά σου για το 2020 είναι η λύση;

    Ο κάθε καλόπιστος πολίτης που πονεί και θέλει την επανένωση του τόπου, είδε να γλιστρά από τα χέρια του Προέδρου Αναστασιάδη η μεγάλη ευκαιρία του Κραν Μοντανά. Μια ευκαιρία στην οποία έφθασε μετά από πολλές παλινδρομήσεις και αντιφάσεις και πολύ κόπο των Ηνωμένων Εθνών και όσων στήριξαν εκείνη την προσπάθεια. Μεσολάβησαν δύο χρόνια στασιμότητας ενώ πολύ πιθανόν να περάσει και το επόμενο 4μηνο χωρίς καμία εξέλιξη. Μάλιστα κάποιοι αναλυτές που δεν είναι καν… κρυπτοακελικοί αλλά πρόσκεινται στη Δεξιά αποφαίνονται ότι πολύ πιθανόν και το 2020 να μην υπάρξουν τέτοιες εξελίξεις που να οδηγήσουν το Κυπριακό στο τελευταίο στάδιο και η κυβέρνηση και ο Πρόεδρος να επικεντρώσουν την προσοχή τους στο σμπαραλιασμένο εσωτερικό με τη χαώδη κατάσταση σε πολλά μέτωπα όπως είναι η μεταρρύθμιση της Τ. Αυτοδιοίκησης και οι συνενώσεις δήμων, τα άλυτα προβλήματα στο ΓεΣΥ κ.ο.κ. Μέχρι που να στρέψουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις την προσοχή τους στις επόμενες και στις επόμενες εκλογές.

    Τι άλλο απομένει εκτός από τις ευχές; Ακόμα κι αυτές τουλάχιστον για τα Χριστούγεννα ήταν τυπικές… Ούτε μια αναφορά στη διαιρεμένη μας πατρίδα από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Ούτε μια ευχή για την επανένωση και την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Ξέχασε άραγε ότι οι πρόσφυγες στην ίδια την πατρίδα τους, τουλάχιστον αυτοί της πρώτης και δεύτερης γενιάς, ακόμα περιμένουν την επιστροφή στα σπίτια και τις περιουσίες τους; Ξέχασε ότι οι εγκλωβισμένοι ακόμα μάς κοροϊδεύουν ότι εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι στις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες μας; Ξέχασε τους «ηρωικούς» ακρίτες στο Ριζοκάρπασο; Δεν παρακολουθεί τα ρεπορτάζ των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών που συνομιλούν με έποικους στα ελληνικά και λένε ότι εδώ μεγάλωσαν και περνούν καλά με τους γείτονές τους; Δεν ακούν τους πρόσφυγες που εύχονται τουλάχιστον οι νεότεροι, τα παιδιά αν όχι τα εγγόνια τους να έχουν την τύχη να επιστρέψουν στην Αμμόχωστο, στη Μόρφου, στα σπίτια και τις περιουσίες τους;

    Ακούγοντας τις χριστουγεννιάτικες ευχές των κ. Αναστασιάδη και Ακιντζί αντιλαμβάνεσαι ότι ο Πρόεδρος ούτε καν σκέφτεται το Κυπριακό και τη λύση… Τώρα πώς δηλώνει ότι είναι προτεραιότητά του; Αν ήταν έτσι δεν έπρεπε να είχε ήδη εκστρατεύσει –μαζί με τον πολυπληθή αριθμό συμβούλων του στο Προεδρικό– στην κοινή γνώμη και να την πείσει για την αναγκαιότητα της λύσης ΔΔΟ, όπως ζήτησε ο ΓΓ του ΟΗΕ με τη δήλωση του Βερολίνου; Αν το έκανε αυτό τουλάχιστον θα ήταν κατά τι πιο πειστικός από τις ευχές άνευ περιεχομένου που απηύθυνε παραμονή των Χριστουγέννων.

    Μπορεί να μην περιμένουμε να έρθει ο Αϊ-Βασίλης Πρόεδρε, μπορεί να μην παραμυθιαζόμαστε πια, αλλά θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο νέος χρόνος κουβαλά το νέο… Το χαρμόσυνο νέο που περιμένουν οι κολασμένοι της Κύπρου ότι θα κερδίσουν το στοίχημα με το χρόνο. Βλέπετε 45 χρόνια έχουν περάσει. Το παρελθόν ρίζωσε. Το μέλλον αργεί. Πολύ αργεί. Ακόμα και για τα παιδιά και τα εγγόνια μας.