Το τέλος (;) των ψευδαισθήσεων



Η αποτυχία ανήκει εξ ολοκλήρου στο εκπαιδευτικό σύστημα και όχι στους μαθητές
Αν ήταν να φθάσουν οι μαθητές μας στο τέλος των ψευδαισθήσεων με την αποτυχία των μαθητών στην εξέταση των Νέων Ελληνικών θα καλούσαμε τους μαθητές και μεις μαζί τους να πούμε «χαλάλι». Τα πράγματα ωστόσο δεν είναι τόσο απλά ή μονοσήμαντα στην εκπαίδευση έχοντας κατά νουν ότι:
Οι μαθητές αποτελούν το κλασικό πειραματόζωο ενός συνεχώς μεταλλασσόμενου συστήματος Παιδείας και εκπαίδευσης και ουδείς εκ των συντελεστών του πειραματισμού στο δημόσιο σχολείο και τη δημόσια εκπαίδευση είχε ή έχει τη διάθεση να κάνει την αυτοκριτική του και να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στους μαθητές. Το εκπληκτικό είναι ότι σαν επιμηθέας εμφανίστηκε χθες και η οργάνωση των καθηγητών διά του προέδρου της να αναθεματίζει και το θέμα της έκθεσης ως «εγκληματικό» και τις ερωτήσεις του εξεταστικού δοκιμίου ως «σφαγή»! Ο ίδιος κατέκρινε και τους θεματοθέτες και τον τρόπο που αποφάσισαν πώς να αξιολογηθούν τα γραπτά. Αποκάλυψε δε ότι άριστοι μαθητές βαθμολογήθηκαν με 15 ή ακόμα και με 13 (από τα 20) στη συγκεκριμένη γραπτή εξέταση.
Αν δεν κάνω λάθος τις ίδιες συζητήσεις έκαναν στα πάνελ των τηλεοράσεων οι καθηγητές και το Υπουργείο Παιδείας και πέρσι…
Μήπως όμως οι συζητήσεις είναι επιφανειακές και για χάρη των ΜΜΕ; Μήπως το ευκολότερο είναι να ρίξουμε τις ευθύνες σε άλλους παρά να αναλάβουμε αυτές που αναλογούν σε μας τους ίδιους; Μήπως δεν έγινε η σωστή διάγνωση του προβλήματος που κρατάει χρόνια;
Μήπως αυτό από το οποίο υποφέρει η Παιδεία γενικά δεν είναι παρά μόνο η αδυναμία ή και έλλειψη πολιτικής βούλησης να προχωρήσουμε στην εκδημοκρατικοποίηση της Παιδείας και άρα η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης των μαθητών; Αυτή πιστεύουμε είναι η βασική αιτία της αδυναμίας που παρουσιάζεται κάθε χρόνο και την επιβεβαίωσε χθες αρμοδίως η εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας με την εκπληκτική -θα λέγαμε- διαπίστωση της εκπροσώπου του Υπουργείου Παιδείας ότι “ολόκληρες παράγραφοι” από όσα διδάσκονται στα φροντιστήρια γίνεται προσπάθεια από τους μαθητές και μπαίνουν στην έκθεση… Αυτό και μόνο το φαινόμενο όζει λειτουργικό αναλφαβητισμό και όχι απλά έλλειψη κριτικής σκέψης. Αυτό σημαίνει ότι η αποτυχία ανήκει εξ ολοκλήρου στο εκπαιδευτικό σύστημα και όχι στους μαθητές. Και για να υπάρξει θεραπεία πρέπει να γίνει σωστή διάγνωση του προβλήματος. Διαφορετικά δεν θα υπάρξει τέλος στις ψευδαισθήσεις ούτε των μαθητών και πολύ περισσότερο ούτε της πολιτείας.