Τραγωδία μες την τραγωδία



Της Νίκης Κουλέρμου

 

Είναι εκπληκτικό το πώς σαν ομοβροντία εμφανίστηκαν στις κυριακάτικες εφημερίδες αναλύσεις που παρουσιάζουν τη Λευκωσία να δέχεται πιέσεις από το Βερολίνο, την ΕΕ μέχρι και τις ΗΠΑ προκειμένου να κάνει μια «χειρονομία» προς την Τουρκία για να αποκλιμακωθεί η ένταση… Και η χειρονομία… καλής θέλησης δεν ήταν άλλη από τη συζήτηση στο τραπέζι με την τ/κ πλευρά του θέματος των υδρογονανθράκων. Το «παζλ» της ανάλυσης και του ρεπορτάζ ξεκινούσε από την παρέμβαση του Βερολίνου που δεν επιθυμεί κυρώσεις και σύγκρουση με την Τουρκία για να πληγούν οι οικονομικές σχέσεις του με την Άγκυρα, περνούσε από τα δήθεν γλωσσικά ολισθήματα του κ. Μπορέλ περί «αμφισβητούμενων» περιοχών και συζήτηση στον ευρωτουρκικό διάλογο για «διαμοιρασμό των υδρογονανθράκων» και έφθανε στο Παρίσι και τον Μακρόν που ήταν πιο επιθετικοί απέναντι στην Τουρκία και το οποίο Παρίσι, όπως και η Ουάσινγκτον, δεν κρύβουν ότι το ενδιαφέρον τους είναι περισσότερο για τη Λιβύη παρά για τη μικρή Κύπρο… «Κοινός εχθρός» και στη μια και στην άλλη περίπτωση η Τουρκία. Άρα, για να την κατευνάσουν κάπου θα δώσουν, κάπου θα πάρουν… Κάποιος θα είναι ο αδύνατος κρίκος στη σκακιέρα των πολιτικών τους παιχνιδιών.

Τελικά, η «πικρή γεύση» από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι η αδύναμη Κύπρος μπορεί και να «θυσιαστεί» (ξανά) στο βωμό των συμφερόντων της ειρήνης της περιοχής, αλλά χωρίς να εδραιώνεται η ειρήνη στο νησί με λύση πολιτική στο Κυπριακό, αλλά με το διαμοιρασμό των υδρογονανθράκων…

Την ίδια ώρα η δήλωση του κυβ. εκπροσώπου που έλεγε ότι «φαίνεται να εκτονώνεται η κρίση (στην περιοχή Καστελόριζου) λόγω των παρεμβάσεων από την ΕΕ, ηγέτες κρατών-μελών της και άλλα κράτη» ανατροφοδότησε αυτά τα δημοσιεύματα και ενέτεινε ανησυχίες ότι παρασκηνιακά παίζονται πολιτικά παιχνίδια, τα οποία θα είναι και αυτή τη φορά σε βάρος της Κύπρου! «Δεν είν’ η πρώτη τους φορά που μας πουλήσανε», σκεφτόμαστε και ζορίζουμε το κεφάλι μας γιατί να είμαστε τόσο «αρνητικοί». Αλλά πάλι ξέρουμε και όλοι γνωρίζουν ότι πάνω από όλα είναι τα συμφέροντα των μεγάλων. Μας το είπαν φωναχτά οι πάντες και οι καθηγητές διεθνούς δικαίου. Τι άλλο να περιμένουμε από την ΕΕ και τον κ. Μπορέλ που μας προδίδουν «αναίμακτα» ως εάν και να μας εκδικούνται γιατί τους ξεγελάσαμε το 2004; Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, δεν λένε;

Αναμένουμε ότι σήμερα ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα μοιραστεί το βάρος της ευθύνης απέναντι στην Ιστορία και την τύχη του κυπριακού λαού με το Συμβούλιο Αρχηγών. Διαφορετικά ό,τι γίνεται από δω και στο εξής χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια του πολιτικού παρασκηνίου η πολιτική ηγεσία (και ο λαός) θα τον βαραίνουν για το υπόλοιπο της πολιτικής του, και όχι μόνον, ζωής. Θέλουμε να ξέρουμε, Πρόεδρε, αν κάποιοι αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς!

Μακάρι τίποτε από τα πιο πάνω να μην αληθεύει! Μακάρι όλα τα πιο πάνω να είναι «επιστημονική» φαντασία των δημοσιογράφων και αναλυτών! Αλήθεια, όμως! Διαφορετικά θα ξαναζήσουμε την τραγωδία μες την τραγωδία που ζούμε από το 1974…