Τυφλή εμπιστοσύνη στο βοσκό τον ψεύτη

Του Τάσου Περδίου

«Στο τέλος της ημέρας θέλαμε να μην έχει εκτελεστική εξουσία η κυβέρνηση. Θέλαμε μια κυβερνώσα Βουλή, η οποία να επιβάλει στην κυβέρνηση πώς να κυβερνά». Στην αρχή το είδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ακόμα και για το απύθμενο θράσος της κυπριακής Δεξιάς, να μιλά η κυβέρνηση του ΔΗΣΥ για κυβερνώσα Βουλή είναι too much. Νομίζοντας ότι είναι μπούρδες στο καφενείο του facebook, το έψαξα και πράγματι έτσι το είπε επί λέξει! Κυβερνώσα Βουλή. Η κυβέρνηση του Δημοκρατικού Συναγερμού μιλά για κυβερνώσα Βουλή! Αυθημερόν, η απάντηση του ΑΚΕΛ ήταν πληρωμένη με μια απλή υπενθύμιση μιας από τις μύριες δηλώσεις του Αβέρωφ Νεοφύτου όταν λυσσομανούσε εναντίον του αείμνηστου Δημήτρη Χριστόφια την εποχή που ο όρος «κυβερνώσα Βουλή» απέκτησε πολιτική σήμανση με τη σφραγίδα του ΔΗΣΥ πρωτίστως και των συνοδοιπόρων του δευτερευόντως: «Ο κ. Δημήτρης Χριστόφιας, πρώην ΓΓ του ΑΚΕΛ, πρέπει να κατανοήσει ότι σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, σε μια χώρα που βρίσκεται εντός της ΕΕ, δεν μπορεί να λειτουργεί όπως η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ, όπου αποφασίζει η Γραμματεία και προσυπογράφει και χειροκροτεί η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ. Ο ναός της Δημοκρατίας, ο θεσμός της Βουλής, έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση να εξασκεί τον κοινοβουλευτικό έλεγχο κι έχει και το δικαίωμα και να εγκρίνει και να απορρίπτει αλλά και να τροποποιεί».

Τότε, η απόφαση του βαθέως κράτους και της ελίτ με πρόθυμο πολιτικό μπροστάρη τον ΔΗΣΥ ήταν να φύγει ο Χριστόφιας, πάση θυσία, με κάθε τρόπο, ασυζητητί. Σ’ εκείνο το πλαίσιο είχαν ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικού πολιτισμού και θεσμίων πολιτικού διαλόγου. Να θυμόμαστε για να μην ξεχνιόμαστε ότι όταν ο Χριστόφιας είχε προτείνει προσωρινή αύξηση του εταιρικού φόρου από το 10% στο 11% για να αντιμετωπιστεί μια έκτακτη ανάγκη, είχαν πέσει σαν γεράκια που μυρίστηκαν αίμα να τον φάνε Τότε ήταν άσχετος, παρωχημένος, δεν καταλάβαινε από σύγχρονα οικονομικά, έπινε καφέ μόνο με τις συντεχνίες, δεν καλούσε στο Προεδρικό τους καλύτερους τραπεζίτες του κόσμου. Όλο αυτό το μένος είχε εκφραστεί μέσω της Βουλής, που είχε γίνει κυριολεκτικά κυβερνώσα.

Ευτυχώς για τον τόπο όμως αυτό που έγινε σήμερα με τις κρατικές εγγυήσεις δεν έλκει την καταγωγή του από εκδικητικές διαθέσεις απέναντι στη χυδαία συμπεριφορά του ΔΗΣΥ όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Η απόφαση των κομμάτων να μην ακολουθήσουν με κατεβασμένα τα παντελόνια την κυβέρνηση δεν έχει εκδικητικό υπόβαθρο, τουλάχιστον από το ΑΚΕΛ, που έχει αποδείξει ότι υπάρχουν κόμματα που δεν πολιτεύονται με στενά λαϊκίστικα και μικροπολιτικά κριτήρια. Εδώ υπάρχει ουσία και είναι η εξής: Το να ζητάς από τα υπόλοιπα κόμματα να κλείσουν τα μάτια και να βασίσουν τις ελπίδες τους στην αξιοπιστία του διδύμου ΔΗΣΥ-τράπεζες είναι σαν να αισθάνεσαι άρρωστος και αντί να αποταθείς στο γιατρό, να περιμένεις γιατρειά από γραφείο κηδειών. Όλα κι όλα αλλά το κόμμα το οποίο  υποσχόταν ότι θα επέστρεφε τον Συνεργατισμό στους ιδιοκτήτες του, αλλά τελικά τον έκανε δώρο σε μια τράπεζα που ελέγχει το ίδιο, δεν δικαιούται να αναρωτιέται γιατί δεν του έχουν εμπιστοσύνη…