Υπερασπίσου το παιδί κυρία Υπουργέ!

105

Της
Νίκης Κουλέρμου

Τι να την κάνουμε την έρευνα, κα Υπουργέ, για το θάνατο του 14χρονου; Η όποια έρευνα, η όποια κατάληξή της, τα όποια συμπεράσματα θα φέρουν πίσω αυτό το παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει και να ονειρευτεί, όπως όλα τα άλλα παιδιά; Κλαίει μια ολόκληρη κοινωνία, κυρία Υπουργέ, γιατί ένα παιδί, που μπορούσε να ήταν το παιδί σας ή το δικό μας παιδί, έφυγε τόσο άδικα και τόσο πρόωρα και γιατί οι αρμόδιες Υπηρεσίες σωρευτικά και αθροιστικά δεν έδειξαν -όπως φαίνεται- την απαιτούμενη ευαισθησία για να σώσουν το παιδί από ό,τι απειλούσε όχι απλά την ευτυχία του, αλλά την ίδια του τη ζωή!

Κλαίει μια ολόκληρη κοινωνία γι’ αυτό το παιδί γιατί δεν ξέρει πραγματικά ποιο θα είναι το επόμενο θύμα της θεσμικής αναλγησίας ή και αδυναμίας ή και αδιαφορίας για να προστατεύσει αυτό το παιδί. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι πρόκειται για την ίδια αδιαφορία, αναλγησία ή αδυναμία που έδειξαν οι αρμόδιοι για να βρεθούν οι σοροί παιδιών σε βαλίτσες «ανεξάρτητα αν ήταν αλλοδαποί». Είναι η ίδια αδιαφορία, αναλγησία και αμέλεια καθήκοντος που οδήγησαν στο τραγικό ατύχημα του Μαρί. Άλλο αν αυτό ήταν ευθύνη άλλων κρατικών υπηρεσιών και άλλο αν πολιτικοποιήθηκε για τους γνωστούς λόγους. Είναι η ίδια αναλγησία που σκότωσε 40χρονη μητέρα αφήνοντας ένα παιδί να μπαινοβγαίνει στο διαμέρισμα με τη νεκρή μητέρα του και να τρέφεται από σκουπίδια. Είναι η ίδια γραφειοκρατική μανία να μένουν στο γράμμα του νόμου και να μη βλέπουν το επερχόμενο καταστροφικό τέλος.

Η μικρή κοινωνία που ζούσε ο 14χρονος δεν αντέδρασε σ’ αυτή την τραγωδία που βίωνε καθημερινά μια οικογένεια; Αντέδρασε αλλά μέχρι σε κείνο το βαθμό που φοβόταν να πράξει κάτι άλλο; Παρενέβησαν και πώς οι αρμόδιες Υπηρεσίες; Και αρμόδιες δεν είναι μόνο οι Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Γιατί δεν ήταν εφικτή η απομάκρυνση των παιδιών πριν το συμβάν και ήταν εφικτή μετά την τραγωδία; Πώς βοηθήθηκε η οικογένεια να αντιμετωπίσει τα όποια οικονομικά ή άλλα προβλήματα; Αν χρειαζόταν όλων των ειδών στήριξη γιατί δεν την παρείχαν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες;

Όποιες κι αν είναι οι απαντήσεις, ένα είναι το σίγουρο: Ότι οι ευθύνες για την απώλεια του παιδιού είναι ασήκωτες!

Και αν υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο δικαιολογείται η διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας δεν είναι απλά για να καταλογισθούν ευθύνες, αλλά για να εγκαταλειφθούν οι νοοτροπίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω και άφησαν αφύλακτες τις θύρες προς το απονενοημένο διάβημα. Αυτές οι νοοτροπίες δεν μπορούν να εγκαταλειφθούν εν μία νυκτί αν δεν εκσυγχρονιστούν οι δομές λειτουργίας των αρμόδιων υπηρεσιών, αν οι κοινωνικές πολιτικές προστασίας του παιδιού και της κοινωνίας δεν εμπλουτιστούν με τις σύγχρονες πρακτικές που επιβάλλουν επιστημονικές προσεγγίσεις. Ιδιαίτερα σ’ αυτή την εποχή που όλοι αναγνωρίζουν ότι ακόμα και οι γονείς χρειάζονται επιστημονική στήριξη για να χειριστούν τα παιδιά τους σε κρίσιμες περιόδους, όπως η εφηβεία.

Σε κάθε περίπτωση δεν μετρούν οι προθέσεις, αλλά το αποτέλεσμα.

Γι’ αυτό, κυρία Υπουργέ: «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα».