Υπεύθυνοι για την Αµµόχωστο

Του ∆ηµήτρη Παλµύρη

Σαν σήµερα θα χάσουµε και την Αµµόχωστο. Η τραγωδία είναι ήδη 45 χρόνων. Σε 45 χρόνια υπήρξαν στιγµές που ήταν στο χέρι µας να κάνουµε ό,τι µπορούµε για να δούµε την ελπίδα, έστω της επιστροφής. Άλλοτε, πολύ πιο συχνά, τα συρµατοπλέγµατα ήταν πολύ πιο ισχυρά από τις επιλογές µας.

Ωστόσο αυτό που µπορούµε να κάνουµε σε αυτή τη ζωή είναι να έχουµε τον έλεγχο επί των επιλογών µας. Ακόµη και όταν ξέρουµε πως από ένα σηµείο και έπειτα δεν µπορεί να εξαρτηθεί από εµάς. Εµείς θα πρέπει να πάµε µέχρι αυτό το σηµείο. Είµαστε υποχρεωµένοι να παλεύουµε όσο µπορούµε. Όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.

Και είναι δύσκολο. Πόσες και πόσες φορές έχω δει Αµµοχωστιανούς πρόσφυγες να προσπαθούν να ξεριζώσουν από τα παιδιά τους, από εµάς, την ελπίδα που οι ίδιοι έσπειραν. Να προσπαθούν να σκοτώσουν την προσδοκία της επιστροφής που τόσο τους βασανίζει. Και ταυτόχρονα πόσο µάταια. Γιατί κάθε φορά που θα έσκαζε η παραµικρή χαραµάδα στο τείχος, αυτοί πρώτοι θα καρδιοχτυπούσαν. Για αυτό λοιπόν, οι Αµµοχωστιανοί είναι υπόλογοι των επιλογών τους. Αυτοί που ακόµη ελπίζουν και θέλουν κι ας απογοητεύονται κι ας αποκαρδιώνονται κι ας βασανίζονται.

Πλέον δεν είναι µόνο ο πόθος τους για τη δική τους επιστροφή που τους κάνει υπόλογους στις επιλογές τους. Είναι και η µοίρα των παιδιών τους. Γιατί ξέρουν πολύ καλά οι Βαρωσιώτες το τίµηµα της συνεχούς αστάθειας, του εθνικού και στρατιωτικού ανταγωνισµού. Πλήρωσαν πολύ ακριβά τις µαγκιές και τους λεονταρισµούς του κάθε θρασύδειλου. Πλήρωσαν πολύ ακριβά την αλαζονεία των καπετανάτων και των τζακιών. Ξέρουν πως, όπως βουλιάζει η πόλη τους στην άµµο των τετελεσµένων, ανοίγονται νέοι κίνδυνοι ακόµη και για τις νέες γενιές Αµµοχωστιανών. Η διαίρεση θα είναι αστάθεια, θα είναι κίνδυνος, θα είναι νέες περιπέτειες. Σαράντα και πέντε χρόνια πληρώνουν οι Αµµοχωστιανοί την παλιά αστάθεια και τις παλιές περιπέτειες. Ακόµη κι αν χαθεί η ελπίδα, θα πρέπει να γεννηθεί ο φόβος.

Θα πρέπει λοιπόν όταν δίνουν τις µάχες τους, όταν κάνουν τις επιλογές τους, να φροντίζουν να είναι οι καλύτερες δυνατές. Να φροντίζουν να µην τροφοδοτούν και πάλι καπετανάτα ή ακόµη και καλοπροαίρετους που δίνουν συγχωροχάρτια στα καπετανάτα και τους ηγέτες των πύργων και της διχοτόµησης. Εάν υπάρχει ελπίδα µετά το Κραν Μοντανά, κάποιοι θα πρέπει να πάρουν µηνύµατα! Ας στείλουν λοιπόν µηνύµατα οι Αµµοχωστιανοί, µήπως τα λάβουν στο Προεδρικό και την Πινδάρου. Μήπως τους φοβίσει κάτι! ∆ιαφορετικά ας είµαστε ξανά υπόλογοι των πράξεών µας.