Υπουργοί δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου;



    Του
    Τάσου Περδίου

    Λέχθηκαν ενδιαφέροντα πράγματα στην Επιτροπή Εμπορίου και Ενέργειας της Βουλής την περασμένη Τρίτη 7 Ιουλίου για το θέμα της μετακίνησης των εγκαταστάσεων πετρελαιοειδών στο Βασιλικό και κυρίως για το γνωστό πια πρόβλημα της εκφόρτωσης των πλοίων υγραερίου που απειλεί σοβαρά το χρονοδιάγραμμα για τη μετακόμιση των τεσσάρων εταιρειών υγραερίου. Ίσως τα πιο ενδιαφέροντα όμως είναι αυτά τα οποία δεν λέχθηκαν στην Επιτροπή. Στα φανερά συγκαταλέγεται το γεγονός ότι η Αρχή Λιμένων και οι εταιρείες υγραερίου, εκεί που φαινόταν ότι ο ένας κατευθυνόταν στον Ανατολή και ο άλλος στη Δύση, κάθισαν στο τραπέζι και συμφώνησαν τουλάχιστον μια διαδικασία για να δουν αν μπορούν να βρουν τη χρυσή τομή. Η Αρχή Λιμένων, όπως αποκαλύφθηκε, μπορεί να συζητήσει εξυπηρέτηση των πλοίων εντός του λιμανιού Βασιλικού εάν και εφόσον οι εταιρείες με τους μελετητές τους παρουσιάσουν τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλίδες σε θέματα ασφάλειας, τα οποία επικαλέστηκε από την αρχή η ΑΛΚ όταν είχε ανάψει κόκκινο για την εκφόρτωση μέσα από το λιμάνι. Τι γίνεται με τα μη φανερά όμως και αυτά τα οποία συζητούνται στο παρασκήνιο; Αληθεύει ότι ενώ η Αρχή Λιμένων έχει αρχίσει να συζητά τη λύση της εξυπηρέτησης των πλοίων εντός του λιμανιού Βασιλικού υπό προϋποθέσεις, υπάρχουν υπουργοί που ακόμα στήνουν πόδι και επιμένουν ότι αυτό δεν γίνεται; Και αν αυτό ισχύει, πού μπορεί να πάει ο νους ενός λογικού ανθρώπου; Ότι πολιτικοί προϊστάμενοι σπρώχνουν τα πράγματα με τον τρόπο τους προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση διά της εις άτοπον απαγωγής; Και αν ισχύει αυτό, γιατί το κάνουν αφού σε τεχνοκρατικό επίπεδο φαίνεται να μπορεί να δοθεί λύση; Την τελευταία φορά που τσέκαρα, οι υπουργοί διορίζονται για να εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και όχι τα ιδιωτικά συμφέροντα εταιρειών όσο μεγάλες κι αν είναι αυτές. Και σε αυτή την περίπτωση, το δημόσιο συμφέρον είναι το συμφέρον ολόκληρης της επαρχίας Λάρνακας. Η οποία κάθεται και περιμένει από το 2001 να υλοποιηθεί μια συμφωνία που έπρεπε να υλοποιηθεί μέχρι το 2010. Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να δώσει πολιτική λύση στο πρόβλημα και να εγκρίνει τις αποφάσεις των τεχνοκρατών. Όχι να βάζει η ίδια προσκόμματα έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της άλλα πράγματα. Αν δεν το πράξει και αφήσει αρμόδιους υπουργούς να τουμπάρουν το χρονοδιάγραμμα μετακίνησης των εγκαταστάσεων υγραερίου, θα φέρει ακέραια την ευθύνη…