Η φρίκη του ρατσισμού



Της Ελένης Μαύρου

Ένας άνθρωπος είναι στο έδαφος με το γόνατο του αστυνομικού στο λαιμό και παρακαλά «δεν μπορώ να αναπνεύσω». Το επανέλαβε 12 φορές! Δύο λεπτά και 20 δευτερόλεπτα αργότερα έχασε τις αισθήσεις του. Όμως ο αστυνομικός συνεχίζει να κρατά το γόνατό του πιεσμένο στο λαιμό του για άλλα τέσσερα λεπτά.

Γύρω τους μαζεύεται κόσμος και διαμαρτύρεται, αλλά οι αστυνομικοί αδιαφορούν. Εμποδίζουν μάλιστα μια γυναίκα που δηλώνει διασώστης από το να προσπαθήσει να σώσει τη ζωή του. Δολοφονία! Ο Τζορτζ Φλόιντ είχε ήδη παραδοθεί και ήταν υπό τον έλεγχο του αστυνομικού. Όμως οι αστυνομικοί είδαν τους εαυτούς τους όχι ως όργανα της τάξης, αλλά ως δικαστές και εκτελεστές ταυτόχρονα. Μπροστά στο αποτρόπαιο αυτό έγκλημα ο Πρόεδρος της χώρας, Ντόναλντ Τραμπ, το μόνο που βρήκε να πει στον κόσμο που διαμαρτύρεται είναι η απειλή πως αν οι ταραχές συνεχιστούν, το λόγο θα έχουν τα όπλα.


 

Το σχετικό βίντεο που κυκλοφορεί είναι φρικτό. Ένας άνθρωπος δολοφονείται, μπροστά στα μάτια δεκάδων, από τους ανθρώπους στους οποίους το κράτος έχει αναθέσει την προστασία των πολιτών του. Αν αντέχετε, δέστε το. Είμαι βέβαιη ότι αρκετοί δεν θα αναγνωρίσουν στο πρόσωπο του αστυνομικού το ρατσιστικό μίσος. Αρκετοί θα πουν ότι η εγκληματικότητα θέλει βία για να αντιμετωπιστεί και ότι, «δυστυχώς», η βία έχει παράπλευρες απώλειες. Όπως αρκετοί λένε ότι «δυστυχώς» είναι πολλοί οι πρόσφυγες και δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε καταφύγιο. Κι ας είναι χιλιάδες οι άνθρωποι -άνδρες, γυναίκες, παιδιά- που πνίγονται δίπλα μας χωρίς να προλάβουν καν να αρθρώσουν ένα «δεν μπορώ να αναπνεύσω».

Ο ρατσισμός δεν χρειάζεται όπλο ή σφαίρες για να σκοτώσει. Τον αρκούν οι τρομακτικές ανισότητες και η τεράστια κοινωνική ανασφάλεια. Τον αρκούν η κινδυνολογία και το μίσος που βγαίνει από επίσημα χείλη. Τον αρκούν η ατολμία και η κοντόφθαλμη αντίληψη πολλών ότι σε καιρούς κρίσης η υπεράσπιση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι πολυτέλεια. Γι’ αυτό είναι επικίνδυνος ο ακραίος ο τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύεται το προσφυγικό και μεταναστευτικό η κυβέρνηση Αναστασιάδη.

Γιατί όταν απωθείς βίαια βάρκες γεμάτες με παιδιά και γυναίκες με κίνδυνο να πνίγουν στη θάλασσα είναι απανθρωπιά. Και όταν στοιβάζεις στη φυλακή της Πουρνάρα εκατοντάδες ανθρώπους, χωρίς στοιχειώδη μέσα υγιεινής, επικαλούμενος την… ψώρα ως δικαιολογία για την πολιτική σου, είναι κινδυνολογία. Και όταν κλείνεις στη φυλακή της Πουρνάρα όλους αυτούς τους ανθρώπους, χωρίς δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη, είναι αυταρχισμός. Και όταν επιτίθεσαι σε ανθρώπους που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την ντροπή αυτή, δημιουργείς επικίνδυνο προηγούμενο για τη Δημοκρατία. Και είναι διπλή ντροπή για μια χώρα που ζει ακόμα τις συνέπειες της προσφυγιάς και του πολέμου, αντί σήμερα να είναι αλληλέγγυα προς τους απόκληρους του πλανήτη, να τους πατά ακόμα περισσότερο στο λαιμό. Η απανθρωπιά, η κινδυνολογία, ο αυταρχισμός, η υπόσκαψη της δημοκρατίας τρέφουν το ρατσισμό. Με τον ίδιο τρόπο που τον τρέφουν οι κοινωνικές διακρίσεις, η ανισότητα και η φτώχεια. Και καμιά κοινωνία που βλέπει στο μέλλον δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχίζονται τέτοια φαινόμενα.