Του Τάσου Περδίου

 

Όταν την περασμένη Πέμπτη μιλούσε στον «Άστρα» για τις εγκαταστάσεις πετρελαιοειδών, ο δήμαρχος Λάρνακας είχε δίκαιο όταν έλεγε ότι είναι μια πολύ περίπλοκη υπόθεση. Η μετακόμιση πέντε πετρελαϊκών εταιρειών σε καινούργιες εγκαταστάσεις, το ξήλωμα, η αποκατάσταση του περιβάλλοντος είναι εξ ορισμού δύσκολη υπόθεση. Αλλά αυτή η δικαιολογία θα ίσχυε αν μιλούσαμε για μια νορμάλ κατάσταση σε μια νορμάλ χώρα. “Είναι από το 2000 που συζητούμε και βάζουμε στο τραπέζι χρονοδιαγράμματα που μένουν χρονοδιαγράμματα”, πρόσθεσε ο Ανδρέας Βύρας. Για την ακρίβεια, η κοροϊδία είναι μόνο 17 ετών, όχι 18. Η αρχική συμφωνία για τη μετακίνηση των εγκαταστάσεων στο Βασιλικό υπογράφηκε τον Φεβρουάριο του 2001. Διάολε, έχουν αλλάξει τρεις δήμαρχοι και τέσσερις κυβερνήσεις και ακόμα συζητάμε, πώς και πότε θα φύγουν οι εταιρείες. Στην περίπτωση αυτή, η κυπριακή Πολιτεία, έχει ξεπεράσει όχι τον κακό αλλά το χειρότερο εαυτό της.

Δεν υπάρχουν άλλες δικαιολογίες εκτός αν θέλουμε να κοροϊδευόμαστε. Σε μια κανονική χώρα, μέσα σε 17 χρόνια, οι εγκαταστάσεις θα είχαν φύγει και σήμερα θα συζητούσαμε την ανάγκη ανανέωσης και αναβάθμισης.

Ενόψει λοιπόν και των επικείμενων αποφάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου και της σύσκεψης με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Δήμος Λάρνακας, αν θέλει να τον λαμβάνουν σοβαρά με την απαίτηση να φύγουν οι εγκαταστάσεις πετρελαιοειδών και υγραερίου, πρέπει να ζητήσει δύο πράγματα.

Ο μοναδικός τρόπος να φύγουν άμεσα οι εταιρείες υγρών καυσίμων είναι η λεγόμενη ενδιάμεση λύση. Να ενοικιάσουν δηλαδή αποθηκευτικούς χώρους από τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις στο Βασιλικό. Εάν δεν ασκηθεί πίεση προς αυτή την κατεύθυνση, εδώ θα είμαστε σε 2-3 χρόνια να συζητάμε ακόμα γιατί δεν προχωρούν οι εταιρείες με τις δικές τους εγκαταστάσεις.

Για τις υποδομές του υγραερίου, μετά τις παλινωδίες και την απροκάλυπτη κοροϊδία με την κοινοπραξία, δεν μπορεί να κάτσει να περιμένει ο δήμος πότε θα φιλοτιμηθούν οι εταιρείες να προχωρήσουν με τους σχεδιασμούς. Κρατικό τερματικό εδώ και τώρα. Το γεγονός ότι από τη Λάρνακα οι μόνες εγκαταστάσεις που έχουν φύγει είναι οι κρατικές δεν είναι τυχαίο. Εάν μιλάμε για κρατικό τερματικό, οι διαδικασίες απλουστεύουν και το κράτος απαλλάσσεται από ένα σωρό υποχρεώσεις σχετικά με τις άδειες. Ιδού η Ρόδος για τον Δήμο Λάρνακας. Ας θέσει θέμα δημιουργίας κρατικού τερματικού υγραερίου. Το όφελος είναι διπλό. Θα πάψει η πόλη να εξαρτάται από τις βουλές ιδιωτικών εταιρειών και θα έχει απέναντί της υπόλογο το κράτος. Αν δεν υιοθετηθεί αυτή η λύση, εδώ θα είμαστε σε πέντε χρόνια να συζητάμε γιατί δεν έχουν φύγει ακόμα οι εγκαταστάσεις υγραερίου από την παραλία μας.