Η καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Σπουδών Διαδικτύου του ΤΕΠΑΚ,

Αγγελική Γαζή, μετά από 10 χρόνια έντονης παρουσίας στο πανεπιστήμιο και την πόλη, μοιράζεται εμπειρίες και εκφράζει εκτιμήσεις για την εξέλιξη του ΤΕΠΑΚ και της Λεμεσού

Του Χρήστου Χαραλάμπους

 

  • Το πανεπιστήμιο πρέπει να παραμείνει μέσα στην πόλη, αλλά και να ενισχυθεί με άλλους χώρους ώστε να καλύπτονται οι αυξανόμενες ανάγκες του
  • Πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στο θέμα της στέγασης
  • Η πόλη, αντί να δώσει έμφαση στο πολιτισμικό της πρόσωπο, έρχεται και το συρρικνώνει μέσα σε ένα πλαίσιο κακού μιμητισμού ενός μεγάλου αστικού κέντρου…

Βρέθηκε στη Λεμεσό την περίοδο που η πόλη είχε αρχίσει να αλλάζει πρόσωπο με τη δημιουργία υποδομών βελτίωσης της καθημερινότητας και ιδιαίτερα με τη λειτουργία του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου στο οποίο υπηρέτησε για μια δεκαετία προσφέροντας πολυποίκιλο έργο και βιώνοντας την πορεία ανάπτυξής του στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του. Ταυτόχρονα, σε όλο αυτό το διάστημα δέθηκε με την πόλη μέσα από την έντονη συμμετοχή και τις παρεμβάσεις της, όχι μόνο στα πανεπιστημιακά αλλά και στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα της Λεμεσού. Η συναναστροφή της και οι φιλικές σχέσεις που πέτυχε να έχει τόσο με τους φοιτητές της όσο και ευρύτερα με τον κόσμο της Λεμεσού, σε συνδυασμό με την απλότητα και το νησιώτικο ταμπεραμέντο της (με καταγωγή από τη Λευκάδα), την έκανε γνωστή και αγαπητή στην πόλη.

Η Αγγελική Γαζή, καθηγήτρια στο Τμήμα Επικοινωνίας και Σπουδών Διαδικτύου του ΤΕΠΑΚ, αποχωρώντας φέτος από το δυναμικό του πανεπιστημίου και φεύγοντας από την Κύπρο, μοιράζεται μαζί μας σκέψεις και συναισθήματα από αυτή την πολύχρονη διαδραστική σχέση με την πόλη και το πανεπιστήμιο, εκφράζοντας παράλληλα κάποιες απόψεις και εκτιμήσεις για την περαιτέρω ανάπτυξη του ΤΕΠΑΚ αλλά και την πορεία που ακολουθεί η Λεμεσός.

Υποδεικνύοντας ότι το ΤΕΠΑΚ είναι σήμερα από τα πρώτα στις διεθνείς λίστες κατάταξης νέων πανεπιστημίων, πράγμα που σημαίνει ότι όλα αυτά τα χρόνια έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, επισημαίνει ότι «ήταν μια δύσκολη και επίπονη εμπειρία που είχε όμως προσφορά γιατί δουλέψαμε πάνω από τις δυνάμεις και πέραν αυτού που μας αναλογούσε, κάτω από ισχυρές πιέσεις για να φτάσει το ΤΕΠΑΚ εδώ που έφτασε μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα».

Το πανεπιστήμιο ήταν και είναι αναμφίβολα πολύ σημαντικό για τη Λεμεσό, παρατηρεί η Αγγελική Γαζή και θυμάται ότι «όταν ήρθα εδώ βρήκα μια πόλη που από το απόγευμα όλα ήταν κλειστά και δεν υπήρχε σχεδόν η παραμικρή κίνηση… σήμερα είναι γεμάτη νέους ανθρώπους, είναι μια πόλη ζωντανή που εξελίσσεται και έχει αποκτήσει ένα διεθνή χαρακτήρα και συνεχώς εμπνέει… Κι αυτό βέβαια σε συνδυασμό με τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει στην πόλη από τις τοπικές Αρχές και άλλους φορείς… παρεμβάσεις που ίσως να μη γίνονταν στο βαθμό που γίνονται, αν δεν υπήρχε το πανεπιστήμιο».

Κατηγορηματική είναι η θέση της ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να παραμείνει μέσα στην πόλη αλλά και να ενισχυθεί με άλλους χώρους ώστε να καλύπτονται οι αυξανόμενες ανάγκες του, υποδεικνύοντας ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στο θέμα της στέγασης.

«Έρχονται οι φοιτητές του Erasmus ή και οι νέοι φοιτητές και δεν υπάρχουν χώροι στέγασης αυτών των ανθρώπων… Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό και είναι αδιανόητο μια μικρή πόλη όπως η Λεμεσός και γενικότερα ένα νησί όπως η Κύπρος, τα ενοίκια να ξεπερνούν ακόμα και αυτά που ισχύουν σε μεγαλουπόλεις της Ευρώπης ή της Αμερικής… Πρέπει άμεσα να ληφθούν μέτρα προστασίας τόσο των νέων φοιτητών και όσων στελεχώνουν το πανεπιστήμιο, όσο και γενικότερα των πολιτών… Χρειάζονται και άλλες φοιτητικές εστίες, αλλά παράλληλα το κράτος και ενδεχομένως και ο δήμος θα πρέπει να αναζητήσουν και να εφαρμόσουν μέτρα για το όριο των ενοικίων».

Επιπλέον, θέτει ως επιτακτική ανάγκη να προστατευτεί με κάθε τρόπο η ακαδημαϊκή ελευθερία έκφρασης και λόγου. «Η πανεπιστημιακή κοινότητα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μέλος ενός οργανισμού με την κουλτούρα και τα χαρακτηριστικά που έχει ένα πανεπιστήμιο και όχι ως μέλη ενός οποιουδήποτε άλλου οργανισμού… ο πανεπιστημιακός πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει την έρευνα και το μάθημά του όπως νομίζει και να μην αισθάνεται ότι υπάρχουν περιορισμοί και αγκυλώσεις που δεν του επιτρέπουν να προχωρήσει…».

Η πρωτοπορία με το CUT Radio

Πέραν από τα επιστημονικά και ακαδημαϊκά θέματα, η Αγγελική Γαζή πρωτοπόρησε στο να υπάρξει η δυνατότητα κοινωνικής σύνδεσης του πανεπιστημίου με την πόλη. Σ’ αυτό το  πλαίσιο κινήθηκε η επιδίωξή της να συνεργάζεται με μη κυβερνητικές οργανώσεις και με ΜΜΕ ώστε να διαχέεται στην πόλη η γνώση και ό,τι γινόταν στο πανεπιστήμιο.

«Έτσι έγιναν το 2008 οι κινήσεις για τη δημιουργία του ραδιοφώνου του ΤΕΠΑΚ (CUT Radio 95.2fm) που ξεκίνησε ως ραδιόφωνο κοινότητας, κάτι που δεν υπήρχε και δεν το γνώριζαν στην Κύπρο. Θελήσαμε να φτιάξουμε ένα ραδιόφωνο που δεν θα είναι εμπορικό, δεν θα έπαιρνε χρήματα από κάπου και που θα έδινε ωστόσο τη δυνατότητα σε μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας να συμμετέχουν σ’ αυτό… Ένας χώρος ελευθερίας έκφρασης, προβληματισμού και εκπαίδευσης μέσα στην πόλη».

Και πράγματι, έγινε κατορθωτό ώστε το ραδιόφωνο του ΤΕΠΑΚ να  δίνει το μικρόφωνο και το λόγο σε κοινότητες της πόλης, οργανώσεις πολιτών και φορείς, κάτι που σημαίνει ότι από μόνο του λειτουργεί ως ραδιόφωνο των πολιτών.

Όπως μας λέει, έγιναν κάποιες προσπάθειες με την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης με σκοπό να δημιουργηθεί μια πλατφόρμα και να ανοίξει ένας διάλογος για να δημιουργηθούν ραδιόφωνα από κοινότητες, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι υπάρχει έδαφος για να γίνουν κάποιες αλλαγές στη νομοθεσία.

«Η Λεμεσός δεν είναι ούτε Νέα Υόρκη ούτε Ντουμπάι…»

Από την πρώτη μέρα που εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό, η Αγγελική Γαζή αναζήτησε την ταυτότητα και τον κόσμο της στο κέντρο της πόλης, κινούμενη όλα αυτά χρόνια με τα πόδια ή με το ποδήλατο. Επέλεξε να κατοικεί παραλιακά, θεωρώντας «μεγάλο πλεονέκτημα να μπορείς να πηγαίνεις στη δουλειά σου με τα πόδια, να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις τη θάλασσα και να έχεις περίπου 8 μήνες το χρόνο καλοκαίρι…».

Βέβαια, όπως θυμάται, «τον πρώτο καιρό όλοι με κοίταζαν παράξενα… τους φαινόταν κάπως να βλέπουν μια γυναίκα να κυκλοφορεί με τα πόδια και μόνη της μέσα στην πόλη και μάλιστα βράδυ… κάποιοι μου έλεγαν ότι στην Κύπρο με τα πόδια κυκλοφορούν οι φτωχοί και οι τρελοί και με παρότρυναν να μην κατοικώ και να μην κινούμαι στο μόλο γιατί είναι χώρος που δεν κυκλοφορούν Κύπριοι…».

Την ενοχλούσε και το ότι δεν υπήρχε στο κέντρο της πόλης ένας χώρος συνάντησης όπου οι άνθρωποι να μπορούν να πιουν τον καφέ τους, ανταλλάσσοντας απόψεις κοινωνικές, πολιτικές κ.λπ. «Τώρα έχει αλλάξει αυτή η εικόνα και σ’ αυτό συνέβαλε και το ότι δημιουργήθηκε το πανεπιστήμιο στο κέντρο της πόλης» παρατηρεί, επισημαίνοντας ωστόσο ότι σήμερα υπάρχουν κάποια άλλα αρνητικά για την πόλη η οποία έχει υιοθετήσει ένα μοντέλο ανάπτυξης μεγάλου αστικού κέντρου, «μοντέλο που θα αποβεί μακροπρόθεσμα καταστροφικό σε πολλά επίπεδα».

Θεωρεί αδιανόητη την ανάγκη της ανάπτυξης της πόλη προς τα πάνω με τους ουρανοξύστες που «τώρα ενδεχομένως να φαίνεται ότι αυτή η ανάπτυξη δίνει οικονομική ανάσα, ωστόσο στην ουσία καταστρέφει  τους ανθρώπους της πόλης που έζησαν και ζουν εδώ».

Η πόλη, όπως εκτιμά, «αντί να δώσει έμφαση στο πολιτισμικό της πρόσωπο, έρχεται και το συρρικνώνει μέσα σε ένα πλαίσιο κακού μιμητισμού ενός μεγάλου αστικού κέντρου… όπως και να το κάνουμε, η Λεμεσός δεν είναι ούτε Νέα Υόρκη ούτε Ντουμπάι… είναι μια μικρή νησιωτική πόλη με το χαρακτήρα της κι αυτόν πρέπει να διαφυλάξει και να προβάλει».

Επισημαίνοντας ότι «ο καπιταλισμός είναι φούσκες» και ότι «όσο έχουμε τη δυνατότητα να παρεμβαίνουμε και να αλλάζουμε τα πράγματα και δεν το κάνουμε, τότε σίγουρα έχουμε κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος», ενώ εκφράζει τη λύπη της καθώς περίμενε «από τους τοπικούς άρχοντες και γενικότερα όσους παίρνουν αποφάσεις ότι θα είχαν μεγαλύτερο όραμα για την πόλη και τον τόπο».