Της Ελένης Μαύρου

Ενότητα. Ομοψυχία. Οι λέξεις αυτές ακούγονται συνεχώς στις δύσκολες στιγμές που περνούμε -ιδιαίτερα από κυβερνητικά στελέχη. Κανείς δεν διαφωνεί. Φαίνεται όμως ότι για κάποιους η «ανάγκη ομοψυχίας» είναι απλώς ένας εύσχημος τρόπος να κρύψουν τις ευθύνες τους ή να τις φορτώσουν στους ώμους άλλων.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τράπεζες. Η επερχόμενη οικονομική κρίση ήδη επιδρά αρνητικά σε πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν έχουν τις οικονομικές αντοχές να την αντιμετωπίσουν. Ο στρατηγικής σημασίας στόχος λοιπόν είναι πώς στηρίζονται αυτές οι επιχειρήσεις για να επιβιώσουν. Οι τράπεζες μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποιοι ίσως περίμεναν από τις τράπεζες, ως ένδειξη «ομοψυχίας», να ανακοινώσουν άμεσα τις δικές τους ενέργειες, ακόμη και χωρίς την παρότρυνση της Κεντρικής Τράπεζας.
Θα ήταν άλλωστε η ευκαιρία να δείξουν στον κόσμο ότι είναι μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος, ιδιαίτερα μετά την πλουσιοπάροχη στήριξη που είχαν από το 2013 και μετά. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Ακόμα και η πρόθεση του κράτους να παραχωρήσει εγγυήσεις μέχρι και 2 δις για να διευκολυνθεί η παραχώρηση δανείων που θα επιτρέψουν την επιβίωση χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δεν τους αρκεί. Θέλουν και τις δόσεις τους και τους τόκους τους με το αζημίωτο και θέλουν να επιλέγουν οι ίδιες σε ποιους θα δώσουν μιαν ανάσα ζωής. Δεν θέλουν να καταλάβουν -και δυστυχώς ούτε η κυβέρνηση θέλει να τους υποχρεώσει να καταλάβουν- ότι η τυχόν έγκριση των κρατικών εγγυήσεων δεν δίνεται εν λευκώ. Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι εργοδοτικές οργανώσεις. Θέλουν την επιχορήγηση από το κράτος, αλλά την θέλουν ολόδική τους. Δεν είναι διατεθειμένες, σε ένδειξη «ομοψυχίας», να μοιραστούν τη στήριξη αυτή με τους εργαζομένους και ψάχνουν παραθυράκια για να προχωρήσουν σε απολύσεις εργαζομένων, αλλά να κρατήσουν τα λεφτά του δημοσίου! Ένα τρίτο παράδειγμα είναι η προχθεσινή δήλωση του Υπουργού Υγείας με την οποία επιρρίπτονται ευθύνες στους λειτουργούς υγείας για την κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσηλευτήρια. Τα τελευταία χρόνια της επιβολής των νεοφιλελεύθερων κυβερνητικών επιλογών είδαμε τον ιδιωτικό τομέα να επεκτείνεται συνεχώς σε βάρος του δημοσίου.


Τα κέρδη ιδιωτικοποιούνταν, ενώ αφήνονταν στο κράτος οι ζημιές και τα ρίσκα. Από τις πολιτικές αυτές δεν έμεινε ανεπηρέαστος ούτε καν ο τομέας της Υγείας. Η πανδημία κατέστησε εμφανές το μέγεθος της απαξίωσης και εγκατάλειψης των δημοσίων νοσηλευτηρίων. Οι λειτουργοί υγείας δικαιολογημένα διαμαρτύρονται για τις ελλείψεις και όχι μόνο. Σε αυτούς έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας και όχι στα ιδιωτικά νοσοκομεία (ακόμα και σήμερα υπάρχουν ιδιώτες γιατροί -λίγοι, ελπίζω- που αρνούνται να ανταποκριθούν στο διάταγμα επίταξης). Οι κατάκοποι γιατροί και οι εξαντλημένες νοσηλεύτριες των δημοσίων νοσοκομείων είναι που δίνουν τον τιτάνιο αγώνα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Αυτοί που ο αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος τούς έλεγε, όταν απεργούσαν το 2016, «αν δεν τους αρέσει ας ψάξουν δουλειά αλλού»! Η «ανάγκη ομοψυχίας», λοιπόν, απαιτεί συγκεκριμένα μέτρα στήριξής τους και όχι τη φίμωσή τους. Ενότητα και ομοψυχία λοιπόν. Ναι. Από όλους! Υστερόγραφο: Μένουμε σπίτι! Όχι όμως απομονωμένοι και τρομαγμένοι. Μένουμε ψύχραιμοι, ρεαλιστές, αισιόδοξοι. Μένουμε σπίτι! Όχι όμως γιατί μας έπεισαν ότι «εμείς φταίμε». Μένουμε ενημερωμένοι, ανοιχτόμυαλοι και κριτικοί. Μένουμε σπίτι! Όχι όμως αδιάφοροι για τον διπλανό μας. Μένουμε αλληλέγγυοι. Μένουμε άνθρωποι.