Η προκρούστεια λογική του Υπουργείου Παιδείας

Έλα στο Google News

Της Ελένης Μαύρου

 

Από τους πίνακες του Γιώργου Γαβριήλ πέρσι στο βιβλίο των Αγγλικών φέτος, είναι φανερό ότι το Υπουργείο Παιδείας, μιαν αλλεργία σε θέματα που ξεφεύγουν από την «προκρούστεια κλίνη» του, την έχει.

Και με αυτό, δεν εννοώ ότι, τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν μονόπλευρα πόσο «σπουδαίος» ήταν ο Ατατούρκ. Ο ιδρυτής του τουρκικού κράτους, ο άνθρωπος που πιστώνεται τον εκσυγχρονισμό της χώρας, βαρύνεται ταυτόχρονα με γενοκτονίες και εγκλήματα. Μήπως όμως το ίδιο δεν ισχύει για πολλές άλλες ιστορικές προσωπικότητες; Τι διδάσκονται αλήθεια τα παιδιά για τον Μέγα Αλέξανδρο, για τον Μεγάλο Κωνσταντίνο;

Στον σύγχρονο κόσμο, αν πραγματικά στόχος του σχολείου, όπως καταγράφεται στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Παιδείας είναι «Η διαμόρφωση εγγράμματων πολιτών με δεξιότητες, υπευθυνότητα, δημοκρατικό ήθος, ιστορική ταυτότητα, αλλά και σεβασμό στη διαφορετικότητα. Πολιτών με ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ικανών να συμβάλουν δημιουργικά στην ανάπτυξη της κοινωνίας και στην αντιμετώπιση των προκλήσεων του μέλλοντος», τότε, η περιβόητη σελίδα του βιβλίου των Αγγλικών θα έπρεπε να ήταν αφορμή για συζήτηση, για ενθάρρυνση των μαθητών να ερευνήσουν και να εκφέρουν άποψη.

Ψιλά γράμματα για το Υπουργείο Παιδείας (;) και Πολιτισμού (!) μας. Η βίαιη εξαφάνιση ενός κειμένου και μάλιστα με εγκύκλιο του Υπουργείου συγκρούεται άμεσα με τα πιο πάνω. 21ος αιώνας και το Υπουργείο αντί του διαλόγου ενθαρρύνει πρακτικές κατήχησης, αντί της κριτικής σκέψης επιβραβεύει την παπαγαλία της «επίσημης» γραμμής, αντί του ανοιχτού σχολείου εδραιώνει τους αποκλεισμούς.

Ακόμα πιο απογοητευτική και από την προκρούστεια λογική του Υπουργείου Παιδείας -ότι δεν ταιριάζει στο «εθνόμετρό» μας, κόβεται- ήταν η απάντηση στις κριτικές ότι «το μάθημα Αγγλικής Γλώσσας δεν έχει χώρο για κριτική ανάλυση». Σάμπως και η κριτική σκέψη εντάσσεται σε ωρολόγιο πρόγραμμα και διδακτέα ύλη. Εκτός και αν κάποιοι φοβούνται μπας και ξεφύγουν λίγο οι μαθητές μας από την παπαγαλία.

Η δε παραδοχή, κατόπιν εορτής, του Πρόδρομου Προδρόμου ότι «η οδηγία για σκίσιμο της σελίδας ήταν ίσως λανθασμένη», είναι φανερό ότι ήταν μάλλον αποτέλεσμα της δήλωσης Αναστασιάδη (!) ότι τον 21ο αιώνα, ενδεχόμενα, το θέμα που προέκυψε να χρειαζόταν άλλου είδους διαχείριση.

Άλλωστε, είναι το Υπουργείο του που βιάστηκε να ταμπελώσει τις πρώτες κριτικές ως… άκριτο και επιφανειακό «διεθνισμό», έστω και αν προέρχονταν από ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας, περιλαμβανομένων και πολλών πανεπιστημιακών.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας, μια από τις μαύρες σελίδες κατέχει το «Ολοκαύτωμα των Βιβλίων». Εκείνο το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1933, που οι ναζί έκαψαν δεκάδες χιλιάδες βιβλία επιφανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων. Ο συγγραφέας Χάινριχ Χάινε, βιβλία του οποίου κάηκαν, έγραφε κάτι που αποδείχθηκε προφητικό: «Όπου καίνε βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και ανθρώπους».

Από τότε, η ανθρωπότητα διένυσε μεγάλη απόσταση. Συχνά βέβαια, τα δυο βήματα μπροστά τα ακολουθούσαν ένα ή και περισσότερα βήματα πίσω. Δεν βλέπουμε όμως πλέον «ολοκαυτώματα βιβλίων» σε κράτη που θέλουν να θεωρούνται σύγχρονα. Έστω και αν λογοκρισία εξακολουθεί να υπάρχει, συχνά με άλλες μορφές.

Υστερόγραφο:

Δεν θα σχολιάσω την αλλεργία του Υπουργείου Παιδείας στα μεγάλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Μιαν απορία όμως την έχω: ο Υπουργός Παιδείας που μας εκπροσώπησε και στην κηδεία, έκλεινε τα αυτιά του όταν ακούγονταν «ακατάλληλα» τραγούδια;

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.