Της Ελένης Μαύρου

Μια κοινωνική κατάκτηση, όπως ήταν ο Συνεργατισμός, έμελλε στα χέρια της κυβέρνησης Αναστασιάδη-Συναγερμού να διαλυθεί… Κι αυτό ενώ, μέχρι πριν λίγους μήνες, πανηγύριζαν για το success story στην οικονομία.

Η κατάρρευση του Συνεργατισμού αποτελεί τη μεγαλύτερη δημοσιονομική απώλεια μετά το 1974. Με ασαφές μάλιστα, ακόμα και σήμερα, ποιο θα είναι το κοινωνικό κόστος αυτής της απώλειας (υπολογίζεται στα οκτώ δις ευρώ).

Η τελευταία πράξη του εγκλήματος σε βάρος του Συνεργατισμού γράφεται σήμερα… Με την κυβέρνηση να επιστρατεύει για μια ακόμα φορά «το πιστόλι στον κρόταφο».
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Συνεργατισμός δεν μπορούσε να σωθεί, ότι… κουβαλούσε πολλά βαρίδια από το παρελθόν.
Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω. Οι «αμαρτίες του παρελθόντος» -όποιες κι αν είναι αυτές- ήταν καλά γνωστές όταν ετοιμαζόταν το σχέδιο αναδιάρθρωσης του Συνεργατισμού το 2013, το οποίο εγκρίθηκε και από την Κομισιόν λίγους μήνες αργότερα.

Και αν το σχέδιο δεν δούλεψε, γιατί χρειάστηκε η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να βγουν όλα στη φόρα; Γιατί η κυβέρνηση, περιλαμβανομένου του ίδιου του Προέδρου της Δημοκρατίας, παραπλανούσε ασύστολα, για μήνες ή καλύτερα χρόνια; Ήταν κι αυτό μέρος του παραπλανητικού αφηγήματος που ζήσαμε το 2013; Ότι, δηλαδή, η οικονομία κατέρρευσε λόγω κακών δημοσιονομικών πρακτικών της προηγούμενης κυβέρνησης ή γιατί «κάποιοι ξένοι» βυσσοδομούν σε βάρος μας και όχι λόγω των κακών πρακτικών των τραπεζών;

Ισχυρίζονται οι κυβερνώντες ότι το πρόβλημα με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, που βρίσκονται στην καρδιά της χρηματοπιστωτικής κρίσης, δεν αντιμετωπίζεται λόγω ανεπαρκών νομοθετικών ρυθμίσεων.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα των ΜΕΔ εξακολουθεί να υπάρχει παρά τα νομοθετικά «όπλα» που έδωσε η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της Βουλής στις τράπεζες. Και εξακολουθεί να υπάρχει γιατί οι κυβερνώντες αρνούνται να δεχτούν ότι η διαχείριση των ΜΕΔ δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στις νομοθεσίες. Απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης που να περιλαμβάνει μεταξύ άλλων μέτρα δικαιότερης κατανομής του εθνικού εισοδήματος και βελτίωση της (ανύπαρκτης) κοινωνικής πολιτικής.

Κάτω από το βάρος της κατακραυγής για τη διάλυση του Συνεργατισμού και τη σκανδαλώδη συμφωνία με την Ελληνική Τράπεζα, η κυβέρνηση έφερε πρόχειρα και βιαστικά στη Βουλή νομοσχέδια για τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τις εκποιήσεις. Νομοσχέδια που απλώς διευκολύνουν τις εκποιήσεις υπέρ των τραπεζών και ξηλώνουν το ελάχιστο δίχτυ προστασίας που το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο παρέχει στους δανειολήπτες.

Έφερε, ακόμα, ένα περίγραμμα του σχεδίου «Εστία», το οποίο είναι υπό την αίρεσητης έγκρισης της Κομισιόν – στην οποία δεν υποβλήθηκε ακόμα! Άστε που και μόνο ο χρόνος παρουσίασης του Σχεδίου προκαλεί ερωτηματικά. Αν το τραπεζικό σύστημα κινδυνεύει με κατάρρευση κάτω από το βάρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων, μεγάλο μέρος των οποίων είναι στεγαστικά, γιατί το Σχέδιο δεν εφαρμόστηκε πιο νωρίς; Ή μήπως έπρεπε να τελειώνουμε πρώτα με τον Συνεργατισμό;

Τα τελευταία χρόνια, το ΑΚΕΛ έχει καταθέσει σωρεία προτάσεων για τα θέματα εκποιήσεων ακίνητης ιδιοκτησίας οφειλετών – ιδιαίτερα για την κύρια κατοικία και τη μικρή επαγγελματική στέγη. Στη σημερινή Ολομέλεια της Βουλής, θα καταθέσει σωρεία άλλων.

Εκείνο που απομένει να διαφανεί είναι κατά πόσον τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα συνεχίσουν να πληρώνουν οι πολλοί, οι μη προνομιούχοι, την ώρα που οι λίγοι και εκλεκτοί της κυβέρνησης Αναστασιάδη-Συναγερμού παραμένουν στο απυρόβλητο.