Η θαρραλέα στάση του Ακιντζί



Του Στέφανου Στεφάνου*

Αναµφίβολα η στάση του Τ/κ ηγέτη κ. Ακιντζί στο θέµα της εισβολής της Τουρκίας στη Συρία, αλλά και για την εισβολή της στην Κύπρο, είναι θαρραλέα. Είπε αλήθειες για ζητήµατα ταµπού στην Τουρκία και τα κατεχόµενα, γι’ αυτό και ο θυµός του Ερντογάν και των εθνικιστών.

∆εν είναι η πρώτη φορά που ο Ακιντζί βρίσκεται αντιµέτωπος µε την Τουρκία. Βρέθηκε αρκετές φορές στο παρελθόν και ως ηγέτης κόµµατος και ως ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας. ∆εν δίστασε να το κάνει ακόµα κι όταν ενώπιόν του είχε τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών το 2018. Ήταν τότε που ο Ακιντζί αρνήθηκε να αποδεχθεί τη θέση του Τσαβούσογλου ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα πρέπει να µετακινηθεί από τη συµφωνηµένη βάση λύσης.
Η στάση του Ακιντζί θρυµµάτισε την αντίληψη που στοχευµένα καλλιεργείται στην ελληνοκυπριακή κοινωνία ότι όλοι οι Τουρκοκύπριοι είναι οι ίδιοι.


Ασφαλώς και δεν είναι όλοι οι ίδιοι. ∆εν σκέφτονται, δεν λειτουργούν, δεν οραµατίζονται όλοι το ίδιο πράγµα. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν τη διχοτόµηση, υπάρχουν και αυτοί που θέλουν τη λύση και την επανένωση της Κύπρου.
Ο Ακιντζί εκφράζει το κοµµάτι της τουρκοκυπριακής κοινότητας που θέλει και επιδιώκει λύση επανένωσης. Είναι αυτό το κοµµάτι που πλήρως συνειδητοποιεί ότι χωρίς λύση η τουρκοκυπριακή κοινότητα κινδυνεύει µε εξαφάνιση. Ότι το µέλλον της τουρκοκυπριακής κοινότητας µπορεί να διασφαλιστεί µόνο στο πλαίσιο ενός ανεξάρτητου κράτους στο οποίο να είναι ισότιµοι ως πολίτες και ως κοινότητα και συνυπεύθυνοι για το παρόν και το µέλλον του.
∆εν έχει σηµασία ποιος είναι ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, υποστηρίζουν διάφοροι. Για τα πάντα, λένε, αποφασίζει η Τουρκία. Όση καλή θέληση κι αν έχει ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, ισχυρίζονται ότι δεν µπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε αυτό ισχύει. Ασφαλώς και έχει σηµασία µε ποιον συνοµιλεί η ελληνοκυπριακή κοινότητα. Ένα είναι συνοµιλητής µας να είναι πολιτικός ο οποίος επιδιώκει λύση επανένωσης κι άλλο είναι η ελληνοκυπριακή πλευρά να έχει απέναντί της έναν ο οποίος επιθυµεί τη διχοτόµηση. Ασφαλώς διαφωνίες υπάρχουν και µε τους Τουρκοκύπριους ηγέτες που θέλουν λύση, αλλά όταν τους συνοµιλητές ενώνει η κοινή αντίληψη για τη βάση λύσης, τότε υπάρχει η προοπτική για επίτευξη συµφωνίας.
Οι δύο κοινότητες καλούνται να τα βρουν µεταξύ τους πρωτίστως σε θέµατα της εσωτερικής πτυχής κι αν το πετύχουν, γίνεται ένα µεγάλο βήµα προς τη λύση. Επειδή ακριβώς τα τελευταία χρόνια η ελληνοκυπριακή πλευρά είχε Τουρκοκύπριους συνοµιλητές οι οποίοι επιθυµούν λύση, έγιναν σηµαντικά βήµατα προς τα µπροστά. Η παρουσία του Ταλάτ όσο και του Ακιντζί βοήθησε να επιτευχθούν σηµαντικότατες συγκλίσεις σε ζητήµατα της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού. Παρότι διάφοροι δεν χάνουν ευκαιρία να δυσφηµίζουν τις επιτευχθείσες συγκλίσεις, η πραγµατικότητα είναι ότι αυτές αποτελούν ένα κεκτηµένο πάνω στο οποίο πρέπει να στηριχθούµε για να προχωρήσουµε µπροστά, αν κι εφόσον γίνει κατορθωτή η συνέχιση των διαπραγµατεύσεων από το σηµείο που διακόπηκαν.
Είναι παραδεκτό ότι η Τουρκία έχει καθοριστικό λόγο στην επίτευξη λύσης. Είναι αυτή που αποφασίζει για ζητήµατα τεράστιας σηµασίας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Αυτά είναι τα ζητήµατα της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού (εγγυήσεις, κατοχικά στρατεύµατα, επεµβατικά δικαιώµατα, έποικοι). Αναµφίβολα η Τουρκία διεκδικεί ρόλο και για άλλα ζητήµατα που αφορούν την εσωτερική πτυχή (π.χ. διαχείριση και εκµετάλλευση ΦΑ, ζητήµατα ιθαγένειας και ισότιµης µεταχείρισης Ελλήνων και Τούρκων πολιτών κ.λπ.). Αυτό το γεγονός, όµως, δεν µηδενίζει το ρόλο του Τουρκοκύπριου ηγέτη και γενικότερα της τουρκοκυπριακής κοινότητας στην προσπάθεια επίτευξης λύσης. Κάθε άλλο! Η σύγκλιση ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής πλευράς σε διάφορα ζητήµατα δηµιουργεί δυναµικές και προοπτικές.
Πολλοί διερωτώνται κατά πόσο είναι ποτέ δυνατόν να εµπιστευτούµε την Τουρκία του Ερντογάν για να κάνουµε χωριό µαζί της. ∆εν βλέπετε, λένε, τι κάνει στη Συρία;
Λογικό το ερώτηµα. Η απάντηση όµως είναι απλή. Αυτή την Τουρκία που δεν µπορούµε να εµπιστευτούµε, είναι καλύτερο να συνεχίσουµε να την έχουµε δίπλα µας να κατέχει µεγάλο µέρος του εδάφους µας ή να προσπαθούµε να πετύχουµε λύση που να τερµατίζει την παρουσία της και το ρόλο της στην Κύπρο; Ασφαλώς το δεύτερο. Τούτο όµως για να γίνει χρειάζεται λύση που θα προκύψει µέσα από διαπραγµατεύσεις. Αλλιώς δεν γίνεται εκτός κι αν πιστέψουµε τις προφητείες για το ξανθό γένος που θα µας απελευθερώσει. Σε κάθε περίπτωση ο µόνος τρόπος για να ελεγχθούν οι προθέσεις της Τουρκίας είναι το διαπραγµατευτικό τραπέζι.
Η συνέχιση των προσπαθειών για λύση ανοίγει προοπτικές. Η καθήλωση από φόβο στην αδράνεια, συντηρεί και ανατροφοδοτεί τη διχοτόµηση, που ήδη βρίσκεται επί θύραις.

* Εκπρόσωπος Τύπου ΑΚΕΛ, βουλευτής