Πολλές παλιές ιστορίες είχαν την ευκαιρία να διηγηθούν στους ανθρώπους της Αλκής, αλλά και σε εμάς, πέντε παλιοί ποδοσφαιριστές της ομάδας, οι οποίοι έγραψαν με «χρυσά γράμματα» τα ονόματά τους στην ιστορία του σωματείου

Αρκετά χρόνια πίσω έστειλαν τη μνήμη τους πέντε παλιοί ποδοσφαιριστές της Αλκής Λάρνακας, οι οποίοι έχουν συνδέσει το όνομά τους με την ιστορία του σωματείου.

Πριν λίγες ημέρες ο πρόεδρος της Αλκής, Αντης Λόπας, υποδέχθηκε πέντε παλιούς αστέρες της «Αθάνατης», οι οποίοι μίλησαν για τις σημαντικότερες αναμνήσεις τους, τον καιρό που αγωνίζονταν στην ομάδα. Πρόκειται για τον Παναή Νικολάου, τον Νικολή Στυλιανού, τον Σαββή Αντωνίου, τον Λευτέρη Παναγή (γνωστό ως Τέρο) και τον Τασή Βανέλη.

Ολοι αυτοί έζησαν ανεπανάληπτες, αλλά και άσχημες στιγμές με την ομάδα της Λάρνακας.

Το έχουν άλλωστε ως παράπονο, καθώς η διαιτησία δεν αντιμετώπιζε την ομάδα όπως έπρεπε και αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Αλκή να μην μετρά κάποιο τρόπαιο στην ιστορία της, παρά το γεγονός πως έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου πέντε φορές. Η Διοίκηση της Αλκής δημοσίευσε την περασμένη βδομάδα τη συνέντευξη των πέντε θρύλων της ομάδας, μέσα από την οποία θα δανειστούμε κάποια στοιχεία για το σημερινό μας ρεπορτάζ.

Παράλληλα έχουμε συγκεντρώσει και κάποιες πληροφορίες από παλιούς φιλάθλους της ομάδας της Λάρνακας, οι οποίοι θυμούνται έντονα τις παλιές εποχές.

Αναφορικά με τις προπονήσεις που γίνονταν τον παλιό καιρό, οι ποδοσφαιριστές της Αλκής και γενικότερα όλες οι ομάδες, αντιμετώπιζαν δύσκολες συνθήκες. Οπως είπαν οι παλιοί άσοι, δεν υπήρχαν γήπεδα για να προπονούνται όλες οι ομάδες και πολλές φορές η Αλκή μοιραζόταν το γήπεδο είτε με τον Πεζοπορικό είτε με την ΕΠΑ για να κάνει τις προπονήσεις της. Η «Αθάνατη» προπονήθηκε επίσης στο γήπεδο του Κάσα και σε αυτό της Αλυκής.

Πολλές φορές τα γήπεδα ήταν γεμάτα αγκάθια και πέτρες και για να μπορούν οι ποδοσφαιριστές να προπονηθούν μάζευαν πριν την προπόνηση μαζί με τους επιτρόπους, αλλά και φιλάθλους, τα αγκάθια ώστε να γίνει σωστή προπόνηση.

Για πολλούς ο τελικός Κυπέλλου του 1967 ήταν αυτός που έμεινε βαθιά χαραγμένος. Η Αλκή αντιμετώπισε τον Απόλλωνα από τον οποίο έχασε, μαζί και την ευκαιρία να πανηγυρίσει το Κύπελλο. Για να γίνει αυτό όμως, η ομάδα της Λάρνακας αδικήθηκε από τη διαιτησία. Οπως μας είπαν οι παλιοί ποδοσφαιριστές της ομάδας, μερικοί ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα παραδέχθηκαν πως το Κύπελλο έπρεπε να πάει στην Αλκή, αλλά αυτό δεν έγινε λόγω της διαιτησίας.

36. Panais ALKH

Ο Παναής έπαιξε σε τέσσερις από τους πέντε τελικούς που πήγε η Αλκή και όπως είπε όλοι είναι το ίδιο. Από τη στιγμή που δεν κατέκτησε κάποιο τρόπαιο η Αλκή, δεν έχει σημασία το σκορ ή ο τρόπος που έχασε.

Εμείς ρωτήσαμε και τους παλιούς παίκτες της Αλκής αν σκέφτηκαν ποτέ να σταματήσουν το ποδόσφαιρο, λόγω της αντιμετώπισης που είχε η ομάδα από τη διαιτησία. Κανείς δεν σκέφτηκε τέτοιο πράγμα, μας είπαν, αφού το ποδόσφαιρο ήταν η μεγάλη τους αγάπη.

Μάλιστα πολλοί ποδοσφαιριστές έπαιζαν και στην ομάδα του χωριού τους, πέρα από την παρουσία τους στην πρώτη κατηγορία.

 

Savvis ALKH 001

 

Οπως μας διηγήθηκε ο Σαββής Αντωνίου, υπήρχαν φορές που τελείωναν τα παιχνίδια της Αλκής και αυτός έτρεχε για να προλάβει τον αγώνα με την ομάδα της Μακράσυκας, στην οποία αγωνιζόταν. Μάλιστα μια μέρα δεν πρόλαβε και τιμωρήθηκε με αποκλεισμό, όπως μας είπε.

Ο κόσμος της Αλκής ήταν εκπληκτικός μας διηγούνται οι θρύλοι της ομάδας. Η ομάδα είχε τη στήριξη των φίλων της όπου και αν αγωνιζόταν και όλη η Κύπρος ήξερε πως η Αλκή είχε αυτή τη δυναμική και λόγω της παρουσίας του κόσμου της μέσα στο γήπεδο.

 

Πραξικόπημα στο φιλικό!

Ενα τραγικό περιστατικό εξελίχθηκε κατά την παρουσία της Αλκής σε Συρία και Ιορδανία.

Οι επίτροποι υποσχέθηκαν στους ποδοσφαιριστές πως αν κέρδιζαν την άνοδό τους στην πρώτη κατηγορία το 1958, θα τους έπαιρναν στο εξωτερικό για φιλικούς αγώνες. Οι ποδοσφαιριστές έκαναν το καθήκον τους, αλλά η υπόσχεση υλοποιήθηκε επτά χρόνια αργότερα. Ετσι η Αλκή ταξίδεψε σε Συρία και Ιορδανία. Στη Δαμασκό την ώρα που γινόταν το φιλικό παιχνίδι, έγινε πραξικόπημα και ξαφνικά οι κερκίδες γέμισαν με στρατιώτες. Η Αλκή κέρδισε εκείνο το φιλικό με 2-1, αλλά και εκείνο που έδωσε στην Ιορδανία με σκορ 3-1.

Πολλές και σημαντικές οι διαφορές

Οι καταστάσεις από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει δραματικά και αυτό είναι παραδεκτό από όλους. Αν υπήρχαν μετεγγραφές με περισσότερη ευκολία, τότε αρκετοί ποδοσφαιριστές αρκετών ομάδων θα μπορούσαν να έπαιρναν μετεγγραφή στο εξωτερικό, μας δήλωσαν χαρακτηριστικά.

Παραλίμνι και Λευκωσία

Αναφορικά με τον δυσκολότερο αντίπαλο που είχαν να αντιμετωπίσουν, όλοι παραδέχθηκαν πως η Ενωση και ο Ολυμπιακός ήταν οι ομάδες που η Αλκή τα έβρισκε σκούρα. Για τις άλλες μεγάλες ομάδες, η Πάφος αποτελούσε πολύ δύσκολο πέρασμα, αλλά όπως μας είπαν η Αλκή έχει να θυμάται πολλές καλές στιγμές από τα ταξίδια της στην Πάφο.

Αρκετές οι δυσκολίες

Μέσα στα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ποδοσφαιριστές ήταν και το μεταφορικό μέσο. Ο Παναής μάς αποκάλυψε πως για αρκετά χρόνια χρησιμοποιούσε ως μέσο μεταφοράς του το ποδήλατο, ενώ πολλοί άλλοι χρησιμοποιούσαν το λεωφορείο για να μπορούν να μετακινούνται από το στρατόπεδο που ήταν για να πάνε στο γήπεδο. Ο Τέρος μάς αποκάλυψε πως όταν ήταν στον Πενταδάκτυλο στρατιώτης, χρειάστηκε 4,5 λίρες για να πάει στην Κερύνεια να παίξει μπάλα και πήρε μόλις 1,5 λίρα από την ομάδα ως οδοιπορικά.

Οι παλιοί ποδοσφαιριστές της Αλκής έδωσαν τη δική τους συμβουλή προς τους νεότερους:

Τασής: «Το σημαντικό είναι οι ίδιοι να αγαπήσουν την ομάδα και όχι τους εαυτούς τους. Μόνο έτσι η ομάδα θα πάει ψηλά».

Σαββής: «Θα πρέπει οι παίκτες να παίζουν για τον κόσμο. Να σηκώνουν το κεφάλι και να βλέπουν την κερκίδα. Εμάς τον καιρό μας ο κόσμος δούλευε για να έρθει στο γήπεδο. Υπήρχαν περιπτώσεις που όταν έβαζα τέρματα ερχόταν κόσμος να μου δώσει λεφτά. Και εγώ τους έλεγα πως εσείς είστε πιο φτωχοί από εμένα γι’ αυτό κρατάτε τα λεφτά σας και δεν τα θέλω».

Παναής: «Εγώ θέλω να πω στους ποδοσφαιριστές πως πρέπει να αγαπήσουν αυτό που κάνουν. Αν τους αρέσει το ποδόσφαιρο, πρέπει να δουλέψουν πολύ στις προπονήσεις. Να έχουν υπομονή, επιμονή και σε κάποια στιγμή θα δικαιωθούν.

»Εγώ θυμάμαι τον Κυριάκο τον Κουρούμουνο. Δεν ήξερε μπάλα, όμως έπαιξε 7-8 χρόνια γιατί ήταν πειθαρχημένος. Σε ένα φιλικό στη Λύση που παίξαμε με τη Σέφιλντ, ο προπονητής τού είπε να ακολουθεί τον επιθετικό τους ακόμα και στα αποδυτήρια. Και όταν ο προπονητής του τον έκανε αλλαγή, ο Κυριάκος τον ακολουθούσε μέχρι τα σκαλιά των αποδυτηρίων (γέλια)».

Τέρος: «Η ομάδα αυτή τη στιγμή είναι μια οικογένεια τώρα και αυτό με ικανοποιεί. Γίνεται σωστή δουλειά και αυτό φαίνεται και στο γήπεδο, αλλά και στην κερκίδα. Αν και η ομάδα αγωνιζόταν στη Δ’ Κατηγορία, τα ωφελήματα που είχαν οι ποδοσφαιριστές μας, δεν τα έχουν ποδοσφαιριστές πρώτης κατηγορίας».

Η ιστορία που έγραψε ο Νικολής

Nikolhs ALKH 001

Ο Νικολής είναι ίσως ο πιο γνωστός παίκτης της Αλκής για τους παλαιότερους. Ο ίδιος μας διηγήθηκε μια ιστορία, η οποία δείχνει την αγάπη του ιδίου για το ποδόσφαιρο, αλλά και για την ομάδα. Την ημέρα του γάμου του, η ομάδα της Αλκής έπαιζε ημιτελικό με το ΑΠΟΕΛ στη Λάρνακα. Μετά την εκκλησία τον πήραν οι κουμπάροι του στο γήπεδο για να αγωνιστεί και ακολούθως επέστρεψε στο χώρο της δεξίωσης, όπου τον περίμενε η σύζυγός του.

Οπως μας είπε ο Παναής, το ίδιο προσπάθησε να κάνει και ο ίδιος, αλλά δεν πρόλαβε τον αγώνα.

Γενικά ο Νικολής έκανε φίλους πολλούς μέσα από το ποδόσφαιρο. Οχι μόνο στη Λάρνακα, αλλά σε όλες τις επαρχίες. Ηταν παράλληλα ο πρώτος ποδοσφαιριστής της Αλκής που έπαιξε στην Εθνική Κύπρου. Τότε λόγω και το έντονου κομματικού στοιχείου που υπήρχε στο ποδόσφαιρο, ήταν δύσκολο κάποιος ποδοσφαιριστής της Αλκής να παίξει στην Εθνική, αλλά ο Νικολής ήταν τόσο καλός παίκτης, που δεν μπορούσε να μην κληθεί στην ομάδα.

Σεβασμός σε όλους

«Τόσο ο Νικολής όσο και οι υπόλοιποι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές αξίζουν το σεβασμό όλων μας. Κάποιοι έζησαν αυτές τις ιστορίες και πολλές άλλες και σίγουρα νιώθουν αρκετά…. πλούσιοι σε εμπειρίες. Οι υπόλοιποι τουλάχιστον έχουν την ευκαιρία να τις διαβάσουν και να μάθουν λίγα πράγματα από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της ένδοξης αθάνατης ιστορίας.

Η Αλκή είναι και θα είναι πάντα Αθάνατη ιδέα την οποία όλοι μας πρέπει να την υπηρετούμε και να την προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού. Για αυτούς που την έκαναν μια μεγάλη ομάδα, αλλά και για αυτούς που θα συνεχίσουν αυτό το έργο». Με αυτό τον τρόπο κλείνει το ρεπορτάζ που έκανε η Αλκή και το χρησιμοποιούμε και εμείς ως επίλογο του ρεπορτάζ μας.

Χρίστος Αποστολίδης