Του Χρίστου Χριστοφίδη*

Η Κύπρος και η ανθρωπότητα αντιμετωπίζουμε μια πρωτόγνωρη, για τις τελευταίες τουλάχιστον δεκαετίες, κρίση.

Μέσα από αυτή την κρίση έχουν προκύψει καινούργια δεδομένα και ως ανθρωπότητα παίρνουμε μαθήματα. Αυτά τα μαθήματα θα είναι σημαντικό για την ίδια την επιβίωση μας πλέον, να τα θυμόμαστε και μετά που θα περάσει η κρίση με τον κορονοϊό.


• Ανακαλύψαμε όλοι την τεράστια σημασία του κεντρικού σχεδιασμού σε μια κοινωνία. Όλοι απαιτούμε από τις κυβερνήσεις μας να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν ένα συνολικό πλάνο για την κοινωνία χωρίς το οποίο η κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Όσο πιο ολοκληρωμένο το πλάνο, τόσο το καλύτερο. Προφανώς μπροστά σε αυτή την κρίση κανένας δεν βγήκε να υποστηρίξει (ούτε καν οι γνωστοί ακραίοι νεοφιλελεύθεροι κύκλοι, εκτός ίσως από το δολοφονική απερισκεψία του νεοφιλελεύθερου Τζόνσον στη Βρετανία) ότι αυτό που θα μας σώσει είναι η απορρύθμιση, την οποία βαφτίζουν «ελευθερία», η πρωτοβουλία του καθενός και της καθεμιάς ξεχωριστά. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι χωρίς κεντρικό σχέδιο και αν αφεθούμε απλά στη βούληση και στο κίνητρο του καθενός μπορεί να υπάρξει επιβίωση. Και επειδή είμαστε σίγουροι ότι πολύ σύντομα μετά την κρίση με τον κορονοϊό θα ξεκινήσουν οι κορώνες για την πλήρη απορρύθμιση των πάντων και για το πώς, τάχατες, το σύστημα αυτορρυθμίζεται, καλά είναι να θυμόμαστε αυτό το ισχυρό μάθημα: τη μεγάλη σημασία του κεντρικού σχεδιασμού για μια κοινωνία.

• Το δεύτερο μάθημα από την κρίση είναι η μεγάλη σημασία της ύπαρξης ενός ισχυρού και αποτελεσματικού κράτους. Στα μέτρα που ανακοινώθηκαν την Κυριακή είναι και η ενίσχυση του τομέα της Υγείας με 100 εκατομμύρια ευρώ. Πολλαπλάσιο ποσό βέβαια απέκοψε τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση Αναστασιάδη από τον τομέα της Υγείας. Όλοι απαιτούμε αυστηρότερα μέτρα τα οποία καλούνται να εφαρμόσουν κατά κύριο λόγο οι δημόσιοι λειτουργοί της υγείας, των κρατικών υπηρεσιών, της Αστυνομίας και άλλων υπηρεσιών. Αυτά να τα θυμόμαστε όταν μετά την κρίση θα ξεκινήσουν οι φανφάρες για λιγότερο ή ελάχιστο κράτος, για τον ιδιωτικό τομέα που μπορεί και χωρίς το κράτος, για τα χρήματα που τάχατες πάνε χαμένα όταν προσπαθούμε να διαμορφώσουμε αναγκαίες δομές και υποδομές στο κράτος μας. Το κράτος ως η συλλογική έκφραση της κοινωνίας στο βαθμό που μπορεί και λειτουργεί αποτελεσματικά διασφαλίζει (στη συγκεκριμένη περίπτωση κυριολεκτικά) την επιβίωσή μας.

• Η αλληλεγγύη, η συνεργασία, η αλληλοστήριξη είναι αξίες χωρίς τις οποίες καμιά κοινωνία δεν επιβιώνει. Όπως βέβαια και η στήριξη των ευάλωτων και πιο αδύναμων τμημάτων του λαού. Αυτό να το θυμόμαστε όταν αμέσως μετά την κρίση θα αναγορεύσουν κάποιοι ως υπέρτατη αξία, το χρήμα, το κέρδος και το «ο καθένας για τον εαυτό του και μόνο». Άνθρωπος εκτός κοινωνίας δεν μπορεί να υπάρξει. Ανθρωπότητα χωρίς συλλογική συνείδηση και χωρίς συνεργασία δεν μπορεί να υπάρξει. Σήμερα μπροστά σε αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα αυτή.
Όλοι και όλες υποστηρίζουμε ότι η κρίση του κορονοϊού μπορεί και πρέπει να μας κάνει σοφότερους. Είναι σημαντικό να πάρουμε τα μαθήματα και να μην ξεχάσουμε αυτές τις αλήθειες αμέσως μετά την κρίση. Διότι προκλήσεις για τις κοινωνίες μας πάντοτε θα υπάρχουν. Όσο πιο προετοιμασμένοι είμαστε, όσο πιο σωστοί και συνειδητοί, τόσο το καλύτερο.

Το κοινό καλό πάνω από όλα.

*Μέλος Π.Γ. ΑΚΕΛ