Ιδού η αλήθεια για το ατιµώρητο έγκληµα

Του Γιαννάκη Οµήρου*

Όταν µετά την πτώση της Χούντας, µέσα από τις στάχτες της κυπριακής τραγωδίας, καταχωρήθηκαν ποινικές διώξεις κατά των πρωταιτίων του πραξικοπήµατος της 15ης Ιουλίου 1974 εναντίον του Προέδρου Μακαρίου, η κυβέρνηση Καραµανλή της µεταπολιτευτικής περιόδου, ανέστειλε τις διώξεις µε επίκληση νοµοθεσίας που δικαιολογούσε αναστολή «όταν απειλούνται οι σχέσεις της Ελλάδος µετά τρίτης τινός χώρας». Η χώρα βέβαια δεν ανεφέρθη, αλλά ήταν προφανές ότι επρόκειτο για τις Ηνωµένες Πολιτείες. Έτσι η χούντα διώχθηκε και τιµωρήθηκε µόνο για το πραξικόπηµα της 21ης Απριλίου του 1967 και για την αιµατηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέµβριο του 1973.

Ευρισκόµενος στην Αθήνα το 2015 όταν στην προεδρία της Βουλής βρισκόταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου, έθεσα ως στόχο να πείσω για την ανάγκη να δοθεί τέρµα σε αυτή την ιστορική εκκρεµότητα. Πολύ διακριτικά και µακριά από τα φώτα της δηµοσιότητας συµφωνήσαµε ότι το θέµα θα έπρεπε να λήξει. Επιδίωξα και είχα συνάντηση µε τον Πρωθυπουργό Τσίπρα. Εξήγησα ότι ήταν αδιανόητο να υπάρχουν οποιεσδήποτε αναστολές και δισταγµοί στο να δοθεί στην Κύπρο το υλικό του «Φακέλου της Κύπρου», δεδοµένου µάλιστα ότι οι όποιοι φόβοι για διασάλευση των σχέσεων της Ελλάδας µε τις ΗΠΑ, είχαν ξεπεραστεί από δηµόσιες τοποθετήσεις – οµολογίες Αµερικανών αξιωµατούχων. Ο Πρωθυπουργός συµφώνησε και προχωρήσαµε στις 21 Ιανουαρίου 2016 στην Αθήνα, µε τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, Νίκο Βούτση, στη συνοµολόγηση Πρωτοκόλλου Συνεργασίας, για την ψηφιοποίηση και παράδοση στον Κύπριο Πρόεδρο της Βουλής ολόκληρου του συλλεγέντος υλικού από την «Εξεταστική των πραγµάτων Επιτροπή» για το «Φάκελο της Κύπρου».

Το υλικό που παραδόθηκε στην κυπριακή Βουλή αναµένεται να χρησιµοποιηθεί για «κοινοβουλευτικούς, επιστηµονικούς και ιστορικούς σκοπούς», σύµφωνα µε το Πρωτόκολλο Συνεργασίας του Ιανουαρίου του 2016.

Ωστόσο θα πρέπει να υποµνησθεί, µε την ευκαιρία, µια άλλη ιστορική εκκρεµότητα που συνιστά κολοσσιαίο εθνικό όνειδος, όπως αναφέρεται πιο πάνω. Η µη ποινική δίωξη των πρωταιτίων που διενήργησαν το πραξικόπηµα εναντίον του Προέδρου Μακαρίου.

Στις 3 ∆εκεµβρίου 1975 οι βουλευτές Γ. Φαράκος, Α. Γιάννου και Κ. Κάππος κατέθεσαν επερώτηση στη Βουλή των Ελλήνων και το ίδιο έπραξε και ο Λεωνίδας Κύρκος στις 22 Ιανουαρίου του 1976, «σχετικά µε την καθυστέρηση της διώξεως κατά των υπευθύνων της κυπριακής τραγωδίας». Μετά από συζήτηση της επερώτησης, ο τότε Υπουργός ∆ικαιοσύνης, Κ. Στεφανάκης, απάντησε µε δήλωση του Πρωθυπουργού Κ. Καραµανλή ηµερ. 16 Οκτωβρίου 1975: «Θα παραµείνει βέβαια ακόµα εκκρεµής η δίωξις των υπευθύνων διά το πραξικόπηµα της Κύπρου και τούτο διότι η κυβέρνησης νοµίζει ότι κατά την παρούσα φάσιν του Κυπριακού, δεν είναι δυνατόν να διεξαχθεί η δίκη αυτή, αζηµίως, διά την υπόθεσιν της Κύπρου». Έτσι η χούντα διώχθηκε και τιµωρήθηκε µόνο για το πραξικόπηµα της 21ης Απριλίου του 1976 και για την αιµατηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέµβριο του 1973. Όχι για την εθνική προδοσία της Κύπρου.

Και όµως. Ενώ η κυβέρνηση Καραµανλή φρόντισε να «προστατεύσει» τους Αµερικανούς και Νατοϊκούς και να επιβάλει συσκότιση για τις ευθύνες τους στην κυπριακή τραγωδία, ο Αµερικανός Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον κατά την επίσηµη επίσκεψή του στην Αθήνα τον Νοέµβριο του 1999, ζήτησε συγγνώµη για τη στήριξη που πρόσφεραν οι ΗΠΑ προς την ελλαδική χούντα. Ο δε ανώτατος Αµερικανός διπλωµάτης Ρίτσαρντ Χόλµπρουκ, σε στιγµές ειλικρίνειας, αναφώνησε το ΜΕΑ CULPA, για το ρόλο που διαδραµάτισαν οι Αµερικανοί στη στήριξη της δικτατορίας, αλλά και στην κυπριακή τραγωδία.

*Τέως Πρόεδρος της Βουλής

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.