Του Jubran Taweel*

Στις 30 Μαρτίου 1976, χιλιάδες Παλαιστίνιοι πραγματοποίησαν πορεία για να εναντιωθούν στην ισραηλινή απόφαση απαλλοτρίωσης 2.000 εκταρίων παλαιστινιακής γης γύρω από τα αραβικά χωριά Αράμπα και Σακχνί. Η απαλλοτρίωση συνοδεύτηκε από μια δήλωση απαγόρευσης της κυκλοφορίας σε αυτά τα χωριά. Οι Παλαιστίνιοι στο Ισραήλ, οι οποίοι κατάφεραν να παραμείνουν στα σπίτια τους κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948 ο οποίος οδήγησε στην ίδρυση του Ισραήλ, διοργάνωσαν γενική απεργία και πορείες. Οι ενέργειες αυτές είχαν ως αποτέλεσμα αντιπαραθέσεις με την ισραηλινή Αστυνομία, έξι άοπλοι Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, εκατοντάδες τραυματίστηκαν και φυλακίστηκαν. Για τα επόμενα χρόνια, η 30ή Μαρτίου 1976 παρέμεινε στη μνήμη του παλαιστινιακού λαού ως “Ημέρα της Γης”.

Η Παλαιστινιακή “Ημέρα της Γης” σηματοδότησε την πρώτη πράξη συλλογικής πολιτικής ανυπακοής κατά του ρατσιστικού αποικισμού και της εκδίωξης των Παλαιστινίων από τα εδάφη και τα δικαιώματά τους, από τότε που δημιουργήθηκε το Κράτος του Ισραήλ το 1948. Σημείωσε επίσης την αποτυχία του Ισραήλ να υποτάξει τους Παλαιστινίους που παρέμειναν στις πόλεις και τα χωριά τους. Το νεοσυσταθέν Κράτος του Ισραήλ παρείχε την ιθαγένεια στους Παλαιστινίους εντός των συνόρων του, εξακολουθώντας ωστόσο να υφίστανται ρατσιστικές πολιτικές που αποσκοπούν να τους στερήσουν τα εδάφη και τα δικαιώματά τους.

Οι Παλαιστίνιοι εντός του Ισραήλ, τα ισραηλινά κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης, η Ιερουσαλήμ και η Γάζα, καθώς και οι εξόριστοι, σηματοδοτούν την Ημέρα της Γης και τη θεωρούν ως επιβεβαίωση του δικαιώματος των Παλαιστινίων να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Είναι το δικαίωμα επιστροφής, το οποίο αναγνωρίζεται στο ψήφισμα 194 των Ηνωμένων Εθνών και ωθεί τους Παλαιστινίους να συνεχίσουν να επαναφέρουν στη μνήμη τους την Ημέρας του Γης, ανεξάρτητα από τη γεωγραφική τους θέση. Ωστόσο, η ιστορική αντίσταση των Παλαιστινίων δεν κατάφερε να σταματήσει την παράνομη αρπαγή της γης τους από τους Ισραηλινούς, είτε είναι μέσα στο Ισραήλ είτε στα κατεχόμενα εδάφη.

Σήμερα περισσότεροι από 600.000 Ισραηλινοί έποικοι, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 250.000 κατοίκων μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ, ζουν σε οικισμούς εγκατεστημένους σε γη που κατασχέθηκε παράνομα από Παλαιστινίους στα κατεχόμενα εδάφη. Ο στόχος αυτών των πολιτικών από το Ισραήλ είναι να αλλάξει το καθεστώς των κατεχόμενων εδαφών, δημογραφικά και φυσικά, και να αποτρέψει τον παλαιστινιακό λαό από το να επιστρέψει στην πατρίδα του. Η αποικιοκρατική πολιτική του Ισραήλ αποτελεί την πρωταρχική πηγή αστάθειας και δυσαρέσκειας.

Η διεθνής κοινότητα έχει καλέσει επανειλημμένα το Ισραήλ να σταματήσει όλες τις αποικιστικές δραστηριότητες. Τα βασικά στοιχεία για να γίνει αυτό είναι: 1) να τερματιστούν όλες οι οικοδομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με τον αποικισμό, 2) να τερματιστούν όλα τα οικονομικά κίνητρα για τους αποικισμούς και τους εποίκους, 3) να σταματήσει κάθε σχεδιασμός των αποικισμών, 4) να σταματήσουν όλες οι κατασχέσεις γης, η κατεδάφιση σπιτιών και άλλες καταστροφές ιδιοκτησίας και 5) να τερματιστεί η μετανάστευση των εποίκων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.
Τα παραπάνω μπορούν να αποτελέσουν τις παραμέτρους για μια ειρηνική λύση μεταξύ των δύο κρατών, για την ίδρυση ενός ανεξάρτητου, κυρίαρχου, δημοκρατικού παλαιστινιακού κράτους, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ, που θα συνυπάρχει ειρηνικά και εν ασφαλεία με το Ισραήλ και τους λοιπούς γείτονές του, με βάση τα προ του 1967 σύνορα.

*Πρέσβης της Παλαιστίνης στην Κύπρο