Συναντήσεις/Ορίζοντας

Inal Bilsel:  Η μουσική με κρατά λογικό σε έναν, κατά τα άλλα, παράφρονα κόσμο

Ο Αντώνης Γεωργίου συναντά τον Inal Bilsel και μιλάνε για το Nostalgia For The Future (Νοσταλγία για το Μέλλον), μια ζωντανή παράσταση ηλεκτρονικής μουσικής με πολυμέσα που παρουσιάζει στο φετινό Buffer Fringe Performing Arts Festival και γενικότερα για τη μουσική, την «αποτυχία του μέλλοντος» και το μέλλον της Κύπρου

Το Νοσταλγία για το Μέλλον είναι λαχτάρα για κάτι που δεν έχεις ακόμα ζήσει

Πόσο σημαντικές (και αναγκαίες) θεωρείτε δράσεις όπως το Buffer Fringe Performing Arts Festival;


Νομίζω ότι είναι μια επιτακτική ανάγκη, ιδιαίτερα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Χαίρομαι που βλέπω μια αναβίωση, στη μετά πανδημία εποχή, των φεστιβάλ και άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, αισθάνομαι ότι κάτι θεμελιώδες έχει αλλάξει στον ψυχισμό μας σε αυτήν την πορεία και φοβάμαι ότι δεν είναι προς το καλύτερο. Ως αποτέλεσμα, το Buffer Fringe και παρόμοια φεστιβάλ μας δίνουν ανάσες για να ξανασκεφτούμε το παρόν και το μέλλον μας.

Πώς θα περιγράφατε τη μουσική σας;

Είναι αρκετά δύσκολο να ταξινομήσω τη μουσική μου σε ένα συγκεκριμένο είδος, αλλά θα έλεγα ότι είναι ένα μείγμα όλων των μουσικών επιρροών που δέχτηκα όλα αυτά τα χρόνια. Το «transmedia narrative» είναι ένα σταθερό στοιχείο στη δουλειά μου. Οι αφηγήσεις εκτυλίσσονται μέσω διαφόρων μέσων όπως προβολές βίντεο, κασέτες, καρτ ποστάλ, φυλλάδια, αναρτήσεις ιστολογίου και οπτικοακουστικές εγκαταστάσεις, δημιουργώντας συλλογικά έναν περίπλοκο αλλά αλληλένδετο κόσμο σε μια ιστορία. Καθένα από αυτά είναι ένα κομμάτι του παζλ διάσπαρτο στα διάφορα μέσα. Ένα άλλο σταθερό στοιχείο στη δουλειά μου είναι η παιδική ηλικία, η νοσταλγία, η τεχνοσταλγία, ο ρετροφουτουρισμός και η στοιχειολογία ως στιλιστική προσέγγιση. Έτσι, κατά μία έννοια, προσπαθώ να χτίσω μικρούς, αυτοτελείς κόσμους όπου συγχωνεύονται διαφορετικά είδη μέσων και η ίδια η μουσική γίνεται ένα φανταστικό soundtrack για μια φανταστική ιστορία.


Το Buffer Fringe και παρόμοια φεστιβάλ μας δίνουν ανάσες για να ξανασκεφτούμε το παρόν και το μέλλον μας.

Τι θα παρουσιάσετε στο Buffer Fringe;

Θα παρουσιάσω ένα ολοκαίνουργιο έργο μου, το Nostalgia For The Future (Νοσταλγία για το Μέλλον), το οποίο ερμηνεύει ένα συγκρότημα που έστησα ειδικά γι’ αυτόν το σκοπό. Η μουσική προέρχεται από το τελευταίο μου άλμπουμ Paradise Lost (Χαμένος Παράδεισος) αλλά και υλικό από προηγούμενα έργα μου που δεν έχουν κυκλοφορήσει. Είναι η συνέχεια του προηγούμενου έργου μου, Tales From The Future (Ιστορίες από το Μέλλον), το οποίο περιλάμβανε περιορισμένη ζωντανή απόδοση, αλλά και τα δυο διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν ή στον κόσμο της ίδιας ιστορίας.

Οι άνθρωποι που είναι εξοικειωμένοι με τη δουλειά μου γνωρίζουν ότι προσπαθώ πάντα να «διακοσμήσω» τη σκηνή ή τον χώρο με υλικό από τον κόσμο της ιστορίας που ανάφερα πριν. Μπορείτε να περιμένετε πολλές προβολές βίντεο, μία από τις οποίες θα είναι απόλυτα συγχρονισμένη με τη μουσική – θα λειτουργούν ταυτόχρονα πολλές τηλεοράσεις, καθεμία με μοναδικές εικόνες. Ένα από τα στοιχεία της ιστορίας του Paradise Lost ήταν η ιδέα των καρτ-ποστάλ που παρέχουν πληροφορίες στον πρωταγωνιστή, ο οποίος αναζητά περισσότερες από αυτές με την ελπίδα να βρει στοιχεία για το μαγικό μέρος που ονομάζεται «Memory Lane» (Μονοπάτι Μνήμης). Για αυτό, έχω περιλάβει στη συμμετοχή μου στο Buffer Fringe ένα κυνήγι καρτ ποστάλ σε όλο τον χώρο, όπου το κοινό μπορεί να επιλέξει να συμμετάσχει και να τις συγκεντρώσει όλες.


Η παράσταση «δημιουργεί συλλογικά έναν περίπλοκο αλλά αλληλένδετο κόσμο, μια ιστορία, που πραγματεύεται θέματα νοσταλγίας, παιδικής ηλικίας και μνήμης του τόπου». Γεννηθήκατε μετά το 1974. Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια; Και πώς είναι το «μέλλον» που ζεις τώρα, σε σύγκριση με αυτό που ονειρευόσουν τότε;

Όντας από τη γενιά του ’80, γλιτώσαμε από τον τρόμο των συγκρούσεων. Δεν μπορώ να μην νιώθω ότι η δεκαετία του ’80 αφορούσε γεγονότα του παρελθόντος που σκουπίστηκαν κάτω από το χαλί. Το σπίτι όπου πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας ήταν ακριβώς δίπλα στα σύνορα των Βαρωσίων, τυλιγμένο σε τρομακτικά σκουριασμένα συρματοπλέγματα, μεγάλα βαρέλια και φθαρμένες στρατιωτικές πινακίδες. Αυτό ήταν το σκηνικό των παιδικών παιγνιδιών μας. Περιέργως, προέβλεψα σωστά ότι εντέλει τα Βαρώσια θα γίνονταν ένα τουριστικό θεματικό πάρκο. Είναι εκεί, στην αφήγηση του άλμπουμ μου Paradise Lost. Ενώ ως παιδί, δεν αμφισβήτησα τις πραγματικότητες, τη διαμονή μου στο σπίτι κάποιου άλλου, τελικά άρχισα να ρωτάω: Σε ποιον ανήκε αυτό το σπίτι; Δεν γνώριζα ότι αρχικά ήταν ιδιοκτησία ενός Ελληνοκύπριου. Που είναι αυτός τώρα; Γιατί μένουμε εμείς σε αυτό το σπίτι; Αν και δεν υπήρχαν εύκολες απαντήσεις, αυτό που πήρα ως αντάλλαγμα άρχισε να μην μου είναι αρκετό καθώς μεγάλωνα. Άρχισα να νιώθω αυτές τις ερωτήσεις σαν ένα βάρος από το οποίο δεν μπορούσα να απαλλαγώ. Ως αποτέλεσμα, το Paradise Lost ξεκινά εν μέρει από την επιθυμία μου να απαλλαγώ αυτό το βάρος και να συμφιλιωθώ με την ταυτότητά μου, τα δικά μου ιδανικά για το μέλλον του νησιού και τις αγαπημένες παιδικές αναμνήσεις που μάζεψα μεγαλώνοντας σε αυτές τις συνθήκες. Δεν μου φταίει ο τρόπος που μεγάλωσε η γενιά μου – και στις δύο πλευρές του νησιού – καθώς οι πληγές ήταν πολύ πρόσφατες. Ωστόσο, πιστεύω ότι έχει έρθει η ώρα να επουλωθούν αυτές οι πληγές.

Δεν μου φταίει ο τρόπος που μεγάλωσε η γενιά μου – και στις δύο πλευρές του νησιού – καθώς οι πληγές ήταν πολύ πρόσφατες

Νοσταλγία για το Μέλλον «που δεν έφτασε ποτέ». Πολιτικά, πιστεύετε ότι κάτι μπορεί ακόμα να αλλάξει ή έχει χαθεί τελείως η δυνατότητα για ένα κοινό μέλλον για όλους τους Κύπριους στην Κύπρο;


Παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο τόσο βαθύ όσο ποτέ, παραμένω αισιόδοξος και πιστεύω σε ένα πιο φωτεινό αύριο. Ένα γιγάντιο φίδι μας δάγκωσε! Τώρα είναι η ώρα να αρπάξουμε μια σκάλα και να συνεχίσουμε να παίζουμε το παιχνίδι μέχρι να τελειώσει! Θα υπάρχει πάντα μια άλλη ευκαιρία στον ορίζοντα, απλά μπορεί να μην είναι στη διάρκεια της δικής μας ζωής. Πρέπει να φτάσουμε σε ένα τρόπο σκέψης που ξεπερνά τη διάρκεια της ζωής μας. Δεν υπονοώ ότι πρέπει να καθίσουμε και να περιμένουμε μια λύση ή να αγνοήσουμε την κατάσταση. Λέω ότι, λαμβάνοντας υπόψη τον παράγοντα χρόνος, ακόμη και μικρά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι πολύ σημαντικά.

Μπορεί η απογοήτευση για την «αποτυχία του μέλλοντος», για όλα όσα δεν έγιναν, να γίνει η κινητήρια δύναμη για ένα μέλλον διαφορετικό από το παρόν και το παρελθόν μας;

Βεβαίως. Αυτή είναι η ιδανική κατάσταση και το φυσικό επακόλουθο. Το «Nostalgia For The Future» είναι αισιοδοξία για το μέλλον και λαχτάρα για κάτι που δεν έχεις ακόμα ζήσει. Είναι σαν να κοιτάς ένα υποθετικό άλμπουμ φωτογραφιών του εαυτού σου από το μέλλον και να νιώθεις νοσταλγία.


Παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε ένα αδιέξοδο τόσο βαθύ όσο ποτέ, παραμένω αισιόδοξος και πιστεύω σε ένα πιο φωτεινό αύριο.

 Η μουσική, η τέχνη, έχουν κάποιο ρόλο στην εποχή μας (και στη χώρα μας);

Η απάντηση μου θα ήταν ναι, αλλά ποιον κοροϊδεύω; Μιλώντας για τη βόρεια πλευρά, ενώ υπάρχουν ιδρύματα που προωθούν συνεχώς την τέχνη, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι ότι η τέχνη χρησιμοποιείται ως γαρνιτούρα, ως στολίδι για δήθεν σημαντικά γεγονότα, ως ένας τρόπος να γίνει πολιτική δήλωση («Προεδρική Συμφωνική Ορχήστρα» που παίζει στα Βαρώσια κ.λπ.). Η μουσική και η τέχνη έχουν σίγουρα ρόλο να παίξουν, αλλά στα σωστά χέρια, τη σωστή στιγμή και στον σωστό τόπο. Το να επιδεικνύουμε απλώς μια «τέχνη» δεν αρκεί. Ακόμη και η λέξη «καλλιτέχνης» χρησιμοποιείται συστηματικά λανθασμένα από τα ΜΜΕ μας. Είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα, αλλά μερικές φορές αυτό που συνιστά (ή όχι) «τέχνη» είναι ξεκάθαρο σαν τη μέρα.

Διδάσκετε μουσική. Η επαφή με τους μαθητές σας σας κάνει αισιόδοξους ή απαισιόδοξους για… το μέλλον;


Το να είσαι με φοιτητές είναι πάντα αναζωογονητικό. Παρά τα σκοτεινά σενάρια μιας Αποκάλυψης που εντάσσω στις αφηγήσεις μου, είμαι πάντα αισιόδοξος για το μέλλον! Αν και ήταν ιδιαίτερα δύσκολο τα τελευταία χρόνια να παραμείνεις αισιόδοξος.

Τι είναι για σένα η μουσική;

Κάποια στιγμή, ενώ έγραφα κάποια νέα μουσική για το μαθητικό συγκρότημα μου, συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι που ήθελα να κάνω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Όταν εγγράφηκα στο πανεπιστήμιο, έπρεπε να επιλέξω τρεις θεματικές ενότητες για να αξιολογηθώ. Έγραψα «μουσική» και άφησα τις άλλες δύο κενές. Δεν έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Η μόνη διαφορά είναι ο συνεχής αγώνας για την εξισορρόπηση των διδακτικών καθηκόντων, των καθημερινών δουλειών, του χρόνου που πρέπει να αφιερώνω στην οικογένεια και της δημιουργίας μουσικής. Ωστόσο, η μουσική είναι η κινητήρια δύναμή μου, είναι αυτό που με κρατά λογικό σε έναν κατά τα άλλα αναμφισβήτητα παράφρονα κόσμο.


Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Πρόσφατα ανέλαβα ως επικεφαλής του καινούργιου τμήματος για «Sound Arts and Design», στο πανεπιστήμιο ARUCAD. Είμαι συγκινημένος και φοβισμένος ταυτόχρονα, καθώς δεν ξέρω αν αυτή η κίνηση θα μου επιτρέψει να συνεχίσω να κάνω μουσική. Προβλέπω ότι, μάλλον όχι, αλλά θα το δοκιμάσω, παρ’ όλα αυτά. Σχεδιάζω επίσης την κυκλοφορία κάποιων άλμπουμ μου που έχουν καθυστερήσει πολύ. Δεν θα πιστεύατε πόσα από αυτά είναι παραταγμένα, «επιβαρύνοντας» τους σκληρούς μου δίσκους! Ωστόσο, υπάρχει ένα συγκεκριμένο άλμπουμ πάνω στο οποίο δουλεύω τα τελευταία δύο χρόνια, το οποίο θα κυκλοφορήσει τον επόμενο χρόνο. Εξελίχθηκε ως η πιο αισιόδοξη, σουρεαλιστική και ονειρική δουλειά που έχω κάνει ποτέ, και αυτό οφείλεται σε γεγονότα που αλλάζουν τη ζωή μας, όπως το ότι έγινα πατέρας.

Inal Bilsel [Κύπρος]

Βιβλιοπωλείο Ρουστέμ /Rüstem

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου, 21:30

Inal Bilsel Poster Text Scaled

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.