Ανοιχτός ορίζοντας/ Ορίζοντας
Το παιδί της ιστορίας που ακολουθεί είναι η Gillian Lynne, η οποία ήταν διάσημη χορεύτρια μπαλέτου, χορογράφος και σκηνοθέτης θεάτρου. Όπως αναφέρει ο Ken Robinson στο βιβλίο του The Element, αν δεν ήταν ο ειδικός που εντόπισε το ατομικό ταλέντο της Gillian, αυτή θα μπορούσε να είχε λάβει φαρμακευτική αγωγή για να «ηρεμήσει» και να γίνει πιο «προσεκτική» στο σχολείο και  δεν θα μπορούσε «απλώς να είναι αυτή που πραγματικά ήταν».

Η ιστορία της Τζίλιαν Λιν

Η Τζίλιαν ήταν μόλις οκτώ ετών, αλλά το μέλλον της ήταν ήδη σε κίνδυνο. Η σχολική της εργασία ήταν καταστροφή, τουλάχιστον όσον αφορά τους δασκάλους της. Παρέδιδε τις εργασίες της αργά, η γραφή της ήταν χάλια και στις δοκιμασίες και στα τεστ δεν τα πήγαινε καθόλου καλά. Δεν έφτανε μόνο αυτό, προκαλούσε και αναστάτωση σε ολόκληρη την τάξη, το ένα λεπτό ταρακουνούσε τα πάντα και ήταν θορυβώδης, το επόμενο λεπτό κοιτούσε έξω από το παράθυρο, αναγκάζοντας τη δασκάλα να σταματά την διδασκαλία στην τάξη για να τραβήξει την προσοχή της Τζίλιαν και το επόμενο έκανε κάτι για να ενοχλήσει τα άλλα παιδιά γύρω της.

Η Τζίλιαν δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα για τίποτα από όλα αυτά – ήταν συνηθισμένη να τη διορθώνουν οι υπεύθυνοι και πραγματικά δεν έβλεπε τον εαυτό της ως ένα δύσκολο παιδί – η διεύθυνση του σχολείου όμως ανησυχούσε πολύ. Γι ’αυτό της ήρθε βαρύ, όταν το σχολείο έγραψε στους γονείς της.

Το σχολείο θεώρησε ότι η Τζίλιαν είχε κάποιου είδους μαθησιακή διαταραχή και ότι ίσως ήταν πιο κατάλληλο για εκείνη να πάει σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Όλα αυτά έγιναν τη δεκαετία του 1930. Νομίζω ότι τώρα θα έλεγαν ότι είχε διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα και θα της χορηγούσαν Ritalin ή κάτι παρόμοιο. Η επιδημία ΔΕΠΥ όμως δεν είχε εφευρεθεί εκείνη την εποχή. Δεν ήταν διαθέσιμη συνθήκη. Οι άνθρωποι δεν ήξεραν ότι μπορούσαν να το έχουν και έπρεπε να τα βγάλουν πέρα χωρίς την συγκεκριμένη διάγνωση.

Όταν οι γονείς της Τζίλιαν έλαβαν το γράμμα από το σχολείο τους κυρίευσε μεγάλη ανησυχία και ξεκίνησαν τις διαδικασίες για να βοηθήσουν το παιδί τους. Η μητέρα της Τζίλιαν έντυσε την κόρη της με το καλύτερο φόρεμα και τα παπούτσια, της έδεσε τα μαλλιά σε αλογοουρά και την πήγε σε ψυχολόγο για αξιολόγηση, φοβούμενη το χειρότερο. Η Τζίλιαν μου είπε ότι θυμάται ότι την είχαν καλέσει σε ένα μεγάλο δωμάτιο με επένδυση από ξύλο βελανιδιάς με δερματόδετα βιβλία στα ράφια. Στο δωμάτιο δίπλα σε ένα μεγάλο γραφείο στεκόταν ένας επιβλητικός άντρας με ένα τουίντ μπουφάν.

Πήρε την Τζίλιαν στην άκρη του δωματίου και την κάθισε σε έναν τεράστιο δερμάτινο καναπέ. Τα πόδια της Τζίλιαν δεν άγγιζαν το πάτωμα και το σκηνικό την έκανε να νιώθει πολύ επιφυλακτική και νευρική για την εντύπωση που θα έκανε, γι’ αυτό κάθισε στα χέρια της για να μην τα κουνά.

Ο ψυχολόγος επέστρεψε στο γραφείο του και για τα επόμενα είκοσι λεπτά, ρωτούσε τη μητέρα της Τζίλιαν για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε η Τζίλιαν στο σχολείο και τα προβλήματα που έλεγε το σχολείο ότι προκαλεί. Ενώ δεν απηύθυνε καμία από τις ερωτήσεις του στην Τζίλιαν, την παρακολουθούσε προσεκτικά όλη την ώρα. Αυτό έκανε την Τζίλιαν εξαιρετικά ανήσυχη και μπερδεμένη. Ακόμη και σε αυτή την τρυφερή ηλικία, ήξερε ότι αυτός ο άντρας θα είχε σημαντικό ρόλο στη ζωή της. Ήξερε τι σήμαινε να πηγαίνεις σε ένα «ειδικό σχολείο» και δεν ήθελε να κάνει τίποτα με αυτό. Ειλικρινά δεν ένιωθε ότι είχε πραγματικά προβλήματα, αλλά όλοι οι άλλοι φαινόταν να το πίστευαν. Δεδομένου του τρόπου με τον οποίο η μητέρα της απάντησε στις ερωτήσεις, ήταν πιθανό ακόμη και η ίδια να ένιωθε έτσι. Ίσως, σκέφτηκε η Τζίλιαν, να είχαν δίκιο.

Τελικά, η μητέρα της Τζίλιαν και ο ψυχολόγος σταμάτησαν να μιλάνε. Ο άντρας σηκώθηκε από το γραφείο του, πήγε στον καναπέ και κάθισε δίπλα στο κοριτσάκι. «Τζίλιαν, έκανες πολύ υπομονή και σε ευχαριστώ για αυτό», είπε. «Αλλά φοβάμαι ότι θα πρέπει να κάνεις υπομονή για λίγο ακόμα. Πρέπει να μιλήσω με τη μητέρα σου ιδιωτικά τώρα. Θα βγούμε από το δωμάτιο για λίγα λεπτά. Μην ανησυχείς, δεν θα αργήσουμε πολύ». Η Τζίλιαν έγνεψε με καταφατικά και οι δύο ενήλικες την άφησαν να κάθεται εκεί μόνη της. Καθώς όμως έβγαιναν από το δωμάτιο, ο ψυχολόγος έσκυψε στο γραφείο του και άναψε το ραδιόφωνο.

Μόλις βρέθηκαν στο διάδρομο έξω από το δωμάτιο, ο γιατρός είπε στη μητέρα της Τζίλιαν: «Σταθείτε εδώ για λίγο και προσέξτε τι κάνει». Υπήρχε ένα παράθυρο στο δωμάτιο και στάθηκαν στη μία πλευρά του, όπου η Τζίλιαν δεν μπορούσε να τους δει. Σχεδόν αμέσως, η Τζίλιαν στάθηκε στα πόδια της και κινούνταν στο δωμάτιο υπό τη μουσική. Οι δύο ενήλικες στάθηκαν και παρακολουθούσαν σιωπηλά για λίγα λεπτά, συγκλονισμένοι από τη χάρη του κοριτσιού. Ο καθένας θα είχε παρατηρήσει ότι υπήρχε κάτι φυσικό —ακόμα και αρχέγονο— στις κινήσεις της Τζίλιαν. Όπως σίγουρα θα είχαν πιάσει την έκφραση απόλυτης ευχαρίστησης στο πρόσωπό της.

Τελικά, ο ψυχολόγος γύρισε στη μητέρα της Τζίλιαν και είπε: «Ξέρετε, κυρία Λιν, η Τζίλιαν δεν είναι άρρωστη. Είναι χορεύτρια. Πάρτε την σε μια σχολή χορού». Ρώτησα την Τζίλιαν τι έγινε τότε. είπε ότι η μητέρα της έκανε ακριβώς αυτό που της πρότεινε ο ψυχίατρος. «Δεν μπορώ να σου πω πόσο υπέροχο ήταν», μου είπε. «Μπήκα σε αυτό το δωμάτιο και ήταν γεμάτο από ανθρώπους σαν εμένα. Άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καθίσουν ήσυχοι. Άνθρωποι που έπρεπε να κινηθούν για να σκεφτούν».

Άρχισε να πηγαίνει στη σχολή χορού κάθε εβδομάδα και εξασκούνταν στο σπίτι κάθε μέρα. Τελικά, πέρασε από οντισιόν για τη Σχολή Βασιλικού Μπαλέτου στο Λονδίνο και την δέχτηκαν. Στη συνέχεια έγινε μέλος της Royal Ballet Company, έγινε σολίστ και εμφανιζόταν σε σκηνές, σε όλο τον κόσμο. Όταν τελείωσε αυτό το μέρος της καριέρας της, δημιούργησε τη δική της ομάδα μουσικού θεάτρου και παρήγαγε μια σειρά από εξαιρετικά επιτυχημένες παραστάσεις στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Τελικά, γνώρισε τον Andrew Lloyd Webber και δημιούργησε μαζί του μερικές από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές μουσικού θεάτρου στην ιστορία,  συμπεριλαμβανομένων των Cats και The Phantom of the Opera.

Η μικρή Τζίλιαν, το κορίτσι με το μέλλον υψηλού κινδύνου, έγινε γνωστή στον κόσμο ως Gillian Lynne, μια από τις πιο καταξιωμένες χορογράφους της εποχής μας, κάποια που έφερε χαρά σε εκατομμύρια και κέρδισε εκατομμύρια δολάρια. Αυτό συνέβη επειδή κάποιος την κοίταξε βαθιά στα μάτια — κάποιος που είχε ξαναδεί παιδιά σαν αυτήν και ήξερε πώς να διαβάζει τα σημάδια. Κάποιος άλλος μπορεί να της χορηγούσε φάρμακα και να της έλεγε να ηρεμήσει. Αλλά η Τζίλιαν δεν ήταν προβληματικό παιδί. Δεν χρειαζόταν να πάει σε ειδικό σχολείο. Έπρεπε απλώς να είναι αυτή που πραγματικά ήταν.

Εισαγωγή και μετάφραση Νατάσα Γεωργίου. Απόσπασμα από το βιβλίο The Element του Ken Robinson.
Ο Sir Ken Robinson ήταν Βρετανός συγγραφέας, ομιλητής και διεθνής σύμβουλος για την εκπαίδευση στις τέχνες σε κυβερνητικούς, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, εκπαίδευση και καλλιτεχνικούς φορείς. Διετέλεσε διευθυντής του Arts in Schools Project, καθηγητής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Warwick και ομότιμος καθηγητής μετά την αποχώρησή του από το πανεπιστήμιο. Απεβίωσε τον Αύγουστο του 2020 σε ηλικία 70 ετών, ενώ η Τζίλιαν Λιν απεβίωσε τον Ιούλιο του 2018 σε ηλικία 92 ετών.

 

Google News icon Aκολουθήστε μας στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy