Του Τάσου Περδίου

Την περασμένη Τετάρτη, 4 Ιουλίου, η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης Λάρνακας εξέφρασε ενθουσιωδώς την ικανοποίησή της για την άφιξη της αλυσίδας ξενοδοχείων Boutique Ιndigo στη Λάρνακα.

Με μια απλή περιδιάβαση στο google βλέπει κανείς ότι πρόκειται για αλυσίδα η οποία διαθέτει 102 ξενοδοχεία σε ολόκληρο τον κόσμο. Αριθμός μικρός σε σύγκριση με τα 1.400 ξενοδοχεία σε 115 χώρες του κόσμου τα οποία κατέχει ο όμιλος Radisson, ο οποίος επέλεξε επίσης τη Λάρνακα για την παρθενική του παρουσία στην Κύπρο και σήμερα κτίζει το δεύτερο του ξενοδοχείο στην επαρχία Λάρνακας. Όλα αυτά δείχνουν, όπως σημειώνει και η ΕΤΑΠ, ότι η Λάρνακα μπαίνει για τα καλά στο παιγνίδι του τουρισμού. Αυτά τα μεγαθήρια δεν κάνουν σπασμωδικές επιλογές ως προς τις επεκτάσεις τους, αλλά λειτουργούν βάσει στρατηγικής και έρευνών αγοράς. Οπότε είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι η Λάρνακα έχει κερδίσει το στοίχημα.  Το… αιώνιο ερώτημα όμως είναι γιατί χρειάστηκαν περίπου 20 χρόνια στην τουριστική αφάνεια για να κερδηθεί το ρημάδι το στοίχημα και να πάρει επιτέλους η πόλη τα πάνω της. Η απάντηση είναι πολυδιάστατη:  Επειδή η Λάρνακα μπορεί να διαθέτει σύγχρονο αεροδρόμιο από το 2009, αλλά και να έφερνε τους τουρίστες δεν είχε πού να τους βάλει να κοιμηθούν. Επειδή σε τούτο τον τόπο για χρόνια ολόκληρα η Πολιτεία αδυνατούσε να περάσει ένα νόμο που να κατοχυρώνει, για παράδειγμα, τα ξενοδοχεία Boutique τα οποία σήμερα παρουσιάζουν πρωτοφανή ανάπτυξη στην πόλη με αναπαλαιώσεις πολλών διατηρητέων κτιρίων. Και να ήσουν επενδυτής και να αναγνώριζες τα εξόφθαλμα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Λάρνακας, δεν μπορούσες να κτίσεις καινούργιο ξενοδοχείο. Σε αυτό το κατάντημα βρισκόμασταν.


Μπορεί οποιοσδήποτε να φανταστεί πού θα βρισκόταν σήμερα η Λάρνακα στον τουριστικό χάρτη εάν: Αντί να παίζουμε την κολοκυθιά εδώ και 20 χρόνια, σήμερα η πόλη διέθετε κανονικό σύγχρονο λιμάνι και κανονική σύγχρονη μαρίνα. Αλλιώς μπορείς να πουλήσεις τουριστικά πακέτα πλασάροντας λιμάνι, δίπλα μαρίνα και δίπλα τις Φοινικούδες και αλλιώς με τα σημερινά δεδομένα. Με άλλο πρόσωπο θα εμφανίζονταν οι παράγοντες του τουρισμού εάν εφαρμόζονταν απλώς όλα όσα είχαν συμφωνηθεί πριν 18 ολόκληρα χρόνια και αντί δεξαμενών πετρελαίου και αγωγών, μπορούσαν να πλασάρουν ένα έξτρα τουριστικό παραλιακό μέτωπο 4,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων.

Σε περίπου ένα χρόνο ο τουρίστας θα μπορεί σ’ ένα τόσο συμπαγές εμπορικό κέντρο να βγαίνει από το ξενοδοχείο του και σε μερικά λεπτά να περπατά στην καινούργια Δημοτική Αγορά. Η οποία χρειάστηκε 22 χρόνια για να κτιστεί.  Τα «εάν» είναι πάρα πολλά.  Φυσικά, όπως είναι σήμερα τα πράγματα, «κάλλιο αργά παρά ποτέ».  Στην περίπτωση της Λάρνακας όμως, υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά»…