Της Ελένης Μαύρου

Πόλεμε, δαίμονα, κακόν αξείλιφτον στον κόσμον, όπου της νειότης θκιαλεχτούς κόφκεις αθθούς των θκιόσμων…

Τις πρωινές ώρες χθες, ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία ξεκίνησαν ένα νέο κύκλο αιματοκυλίσματος στη Συρία. Μια παρέα επικίνδυνων ηγετών αυτοχρίζεται προστάτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υποκαθιστά το διεθνές δίκαιο.

Έχει κανείς αμφιβολία ότι εκείνο που τους ενώνει είναι η λεηλασία των ενεργειακών πόρων της περιοχής; Ο πόλεμος δεν γίνεται ούτε για τη δημοκρατία στη Συρία, ούτε για τους άμαχους νεκρούς από ανεπιβεβαίωτες χημικές επιθέσεις. Άλλωστε αν ήταν το τελευταίο, γιατί δεν περίμεναν τουλάχιστον το πόρισμα του Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων;

Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και οι τρεις αντιμετωπίζουν προβλήματα στο εσωτερικό των χωρών τους. Ο Τραμπ είναι υπό έρευνα και σε συνεχή διαμάχη με τη Δικαιοσύνη. Η Μέι παραδέρνει στην κρίση του Brexit. Ο Μακρόν είναι αντιμέτωπος με συνεχείς και μαζικές απεργίες. Ένας «δίκαιος» πόλεμος αποδείχθηκε πολλές φορές στο παρελθόν ο πιο εύκολος τρόπος να στραφεί αλλού η προσοχή της κοινής γνώμης. Η επίκληση του «δίκαιου» πολέμου όμως φέρνει στη μνήμη το αμαρτωλό παρελθόν. Αυτή τη φορά δεν είναι τα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά τα «χημικά όπλα» του Άσαντ. Οι ΝΑΤΟϊκοί καταπατούν τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και ρισκάρουν μια γενικευμένη σύρραξη στην περιοχή, επαναλαμβάνοντας επιχειρήματα του παρελθόντος για να νομιμοποιήσουν τις πράξεις τους.

Και ενώ ο συριακός λαός ζει, εδώ και 7 χρόνια, τη δική του τραγωδία, εδώ στην Κύπρο οι κυβερνώντες… παίζουν την κολοκυθιά.

Για μέρες, τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για το ρόλο που θα διαδραματίσουν οι στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο, σε μια ενδεχόμενη επιχείρηση κατά της Συρίας. Άλλωστε, μόλις τον περασμένο Δεκέμβρη, η Βρετανίδα Πρωθυπουργός είχε βρεθεί στις Βάσεις στην Κύπρο σε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη και μιλώντας στα στρατεύματα είχε σημειώσει: «Βρίσκεστε στο επίκεντρο των στρατιωτικών μας δραστηριοτήτων στην περιοχή… Η παρουσία σας εδώ στην Κύπρο θα ενισχύσει τις προσπάθειές μας για τη στήριξη της σταθερότητας των συμμάχων μας στη Μέση Ανατολή».

Την ώρα που ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Χριστοδουλίδης, διαβεβαίωνε ότι η Κύπρος «δεν εμπλέκεται στο τι συμβαίνει ή ενδέχεται να συμβεί στη Συρία» και ότι δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα δημοσιεύματα στον βρετανικό Τύπο για τη χρήση των Βάσεων στην Κύπρο, μαθαίναμε ότι η Βρετανία υπέβαλε αίτημα στις κυπριακές Αρχές για δέσμευση περιοχών του εναέριου χώρου έξω από το Ακρωτήρι για σκοπούς ετοιμότητας.

Λίγες ώρες μετά τις διαβεβαιώσεις του Κυβερνητικού Εκπροσώπου ότι η Κύπρος δεν έτυχε ενημέρωσης μαθαίνουμε ότι η ίδια η Βρετανίδα Πρωθυπουργός ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία.

Εκείνο που δεν φαίνεται να κατανοούν οι κυβερνώντες είναι ότι η όποια εμπλοκή της Κύπρου στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ενάντια στη Συρία δεν καθιστά τη χώρα μας «πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας», ούτε και «αναβαθμίζει τον γεωπολιτικό της ρόλο». Αντίθετα, καθιστά την Κύπρο ορμητήριο και συνεπώς μέρος του πόλεμου.

Η κυβέρνηση επωμίζεται την ευθύνη να ξεκαθαρίσει ότι η πατρίδα μας είναι έξω από αυτό τον πόλεμο. Αντίθετα, επιλέγει τη σιωπή. Η σιωπή όμως δεν αποτελεί θέση, αλλά συναίνεση στις παράνομες και επικίνδυνες ενέργειες των ΝΑΤΟϊκών στη Συρία.

Αύριο Δευτέρα, στις 6 το απόγευμα, ας δώσουμε το «παρών» μας στην αντιπολεμική εκδήλωση του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για το λαό της Συρίας, για την ειρήνη.