Η καυστική συχνά κοινωνικοπολιτική ματιά του, μαζί με μια δεξιοτεχνία στην ανατροπή των κανόνων των κινηματογραφικών ειδών, ιδιαίτερα των ταινιών τρόμου και επιστημονικής φαντασίας, είναι τα κύρια στοιχεία των ταινιών του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν-Χο, ο οποίος απέσπασε την ανώτατη τιμητική διάκριση του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών, το Χρυσό Φοίνικα για την αριστουργηματική ταινία του «Παράσιτο».

Στο «Παράσιτο», ο Μπονγκ Τζουν-χο στρέφεται για μια ακόμη φορά στην προσπάθεια συμβίωσης πλουσίων και φτωχών, που καταλήγει σε ένα πραγματικό λουτρό αίματος, χρησιμοποιώντας στοιχεία θρίλερ, μαύρης κωμωδίας και τρόμου για να κάνει ένα πικρό σχόλιο πάνω στη σημερινή κατάσταση μιας καπιταλιστικής κοινωνίας.

Ο απεσταλμένος του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ) στις Κάννες, Νίνος Φένεκ Μικελίδης, συνάντησε τον βραβευμένο σκηνοθέτη μετά την προβολή της ταινίας του και πριν την απονομή του Χρυσού Φοίνικα και μαζί ξετύλιξαν την πορεία γέννησης του «Παράσιτου» που έμελλε να χαρίσει στον Μπονγκ Τζουν-χο αυτή την μεγάλη τιμή.

Ερωτηθείς πώς ξεκίνησε η ιδέα της ταινίας και γιατί ο τίτλος «Παράσιτο» απάντησε ότι “το 2013 έκανα το post-production της ταινίας μου Snowpiercer, ταινία που ασχολείται επίσης με τους πλούσιους και τους φτωχούς, αν και εκείνη η ταινία εκτυλισσόταν σ’ ένα τρένο και από εκεί ξεκίνησε η ιδέα και αυτής της ταινίας”.

Πρόσθεσε ότι «εδώ όμως πρόκειται για αληθινούς ανθρώπους, πλούσιους και φτωχούς, που προσπαθούν να ζήσουν μαζί, αλλά δεν τα καταφέρνουν, η συμβίωση αυτή αποδεικνύεται παρασιτική» για αυτό και ο τίτλος της ταινίας.

Ο Μπονγκ Τζουν-χο απαντώντας σε ερώτηση αναφορικά με τη χρήση της μαύρης κωμωδίας από τον ίδιο για να αντιμετωπίσει κοινωνικά προβλήματα είπε ότι δεν αρέσκεται να ακολουθεί «τις συμβάσεις του είδους» ενώ επειδή αγαπά όλα τα διάφορα κινηματογραφικά είδη, άλλοτε τα ακολουθεί, άλλοτε τα διαστρέφει, τα ανατρέπει με παράξενους τρόπους».

«Είμαι όμως σκηνοθέτης που αγαπά τα διάφορα genre, τα κινηματογραφικά είδη, θρίλερ, τρόμου, επιστημονικής φαντασίας, μαύρης κωμωδίας διότι χωρίς τον ενθουσιασμό, τη συγκίνηση και την ανατριχίλα που σου προσφέρουν τα είδη αυτά, νομίζω πως δεν θα μπορούσα να γυρίσω ταινίες», σημείωσε ο σκηνοθέτης.

Ερωτηθείς κατά πόσον, όταν αρχίζει την ετοιμασία μιας ταινίας, του είναι ήδη γνωστά τα θέματα με τα οποία θα ασχοληθεί η νέα του ταινία ή προστίθενται και άλλα στην πορεία απάντησε ότι «δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τα στάδια τα οποία περνά η ταινία γιατί το θέμα των πλούσιων και φτωχών υπήρχε από την αρχή και ήταν εντελώς πολιτικό».

Πρόσθεσε ότι «ακόμη κι αν δεις μια ταινία γύρω από έναν άντρα που ζει μόνος του σε ένα έρημο νησί, υπάρχει σ’ αυτήν κι ένα κοινωνικό και πολιτικό σχόλιο και είμαι εξ αυτών που πιστεύουν ότι όσο πιο βαθιά διεισδύσεις στο χαρακτήρα ενός ατόμου, τόσο περισσότερα ανακαλύπτεις για την πολιτική, την οικονομική και την ιστορική του τοποθέτηση».

Για τη δική του κοινωνική προέλευση ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης είπε ότι προέρχεται από μια μεσοαστική τάξη και το σπίτι του δεν διαθέτει υπόγειο καταφύγιο όπως έχει αυτό της πλούσιας οικογένειας που πρωταγωνιστεί στην ταινία.

Ανέφερε ότι τα σπίτια των φτωχών είναι σε ημιυπόγεια, αν και οι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτά θέλουν να πιστεύουν πως ζουν πάνω από το έδαφος, παρόλο που το μεγαλύτερο μέρος του σπιτιού είναι στο υπόγειο και βλέπει το φως της ημέρας μόνο για μια ώρα και αυτό είναι κάτι που καθρεπτίζεται και μέσα από την ταινία «Παρασίτο».

Για τον τρόπο που καθοδηγεί τους ηθοποιούς του ο Μπονγκ Τζουν-χο είπε πως δεν ακολουθεί ένα γενικό τρόπο αντιμετώπισης των ηθοποιών διότι ο καθένας είναι διαφορετικός και διαφορετικά τους αντιμετωπίζει».

Εξήγησε ότι «εκτός από παιδιά και πολύ νέους στο επάγγελμα ηθοποιούς, τους υπόλοιπους ηθοποιούς τους αφήνω ελεύθερο χώρο να μπορούν να εκφραστούν, να κινηθούν ελεύθερα, να αυτοσχεδιάσουν όταν χρειάζεται. Τους δίνω τη σκηνή, τους διαλόγους και τους αφήνω να τα δουλέψουν ελεύθερα».

Ερωτηθείς ποια ήταν, από εικαστική πλευρά, η έμπνευση της ταινίας, ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης απάντησε ότι επηρεάστηκε από τον Ιμ Σανγκ-Σου, τον οποίο χαρακτήρισε μέντορά του και είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας «Housemaid», της πρωτότυπης βερσιόν του «Παρασίτου» στην οποία υπάρχει ένα σπίτι με υπόγειο, όπως και στη δική μου.

Επηρεάστηκε, επίσης, από τον Κλοντ Σαμπρόλ, από την ταινία του, «Να πεθάνει το κτήνος» και βέβαια από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. «Αν βέβαια θέλεις να με τοποθετήσεις σ’ αυτή την κατηγορία, θα είμαι πολύ ευτυχής» είπε προς τον απεσταλμένο του ΚΥΠΕ, ο βραβευμένος σκηνοθέτης.

Για τη δική του σχέση με το Χόλιγουντ ο Μπονγκ Τζουν-χο σημείωσε ότι «δεν με ενδιαφέρει το Χόλιγουντ αν και η κινηματογραφική εταιρία Universal είχε ζητήσει κάποια στιγμή να κάνει ριμέικ την ταινία μου τον ‘Επισκέπτη’, το σχέδιο δεν προχώρησε».

«Πάντως είναι εταιρία που κάνει καλές, προσεγμένες παραγωγές και θα περιμένω να δω αν τελικά το σχέδιο προχωρήσει…», πρόσθεσε.

Ερωτηθείς τί είδους διανομή έχουν οι ταινίες του στην Κορέα είπε ότι “από πλευράς του μποξ-όφις, η πρώτη μου ταινία ήταν πραγματική καταστροφή, η ταινία μου, ‘Μητέρα’, μόλις που ισοφάρισε, ενώ με τον ‘Επισκέπτη’ και ‘Μνήμες εγκλήματος είχαμε ένα πολύ μεγάλο κοινό”.

Μας έχεις Like στο Facebook ;