Καρκίνος του μαστού: Μήνυμα αισιοδοξίας από αληθινές μαχήτριες της ζωής

Επιμέλεια: Πέρσα Πολυβίου

Καρκίνος.

Κανένας πρόλογος. Καμιά προειδοποίηση. Κανένα σύμπτωμα.

Ύπουλος. Εκεί που κανείς δεν τον περιμένει. Γιατί ναι… δεν τον περιμένει κανείς.

Τυχαίνει και στις καλύτερες και στις χειρότερες οικογένειες. Αφορά μεγάλες και μικρές, δυστυχώς, ηλικίες. Αγγίζει πλούσιους και φτωχούς. Και αν δεν τον προλάβεις, είναι αδίστακτος, αμείλικτος.

Μήνας Οκτώβριος, λοιπόν. Ένας μήνας αφιερωμένος στον καρκίνο του μαστού. Σε έναν καρκίνο που αφορά κυρίως το γυναικείο φύλο. Και έχει να αντιμετωπίσει τη δύναμη του φύλου αυτού. Μια δύναμη την οποία καμιά δεν γνωρίζει ότι έχει μέχρι τη στιγμή της διάγνωσης… Εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Μια στιγμή που καμιά δεν θα ξεχάσει, μια στιγμή – σταθμός που έρχεται να σου αλλάξει τη ζωή.

Όλες αυτές οι γυναίκες έχουν να δώσουν ένα μήνυμα. Αποτελούν οι ίδιες ελπίδα ότι αυτή η νόσος, όσο ύπουλη κι αν είναι, μπορεί να προληφθεί και να ξεπεραστεί. Για όλες αυτές τις γυναίκες ο καρκίνος του μαστού δεν αφορά τον μήνα Οκτώβριο. Καρκίνος του μαστού είναι η ίδια τους η ζωή. Γιατί μέσα από αυτόν την αναθεώρησαν, έμαθαν να την αγαπούν, να την εκτιμούν.

Εμείς λοιπόν ζητήσαμε από αυτές τις αληθινές μαχήτριες της ζωής να μοιραστούν το βίωμά τους και να δώσουν το δικό τους μήνυμα.

Διαβάζοντάς τες μπορούμε να αντλήσουμε από αυτές δύναμη, να μάθουμε και να διδαχτούμε πολλά…

Ειρήνη Στ. Χριστοφόρου

Ειρηνη Χριστοφόρου

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της μαστογραφίας και του υπέρηχου χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Νιώθεις πως τώρα δεν έχεις εσύ τον έλεγχο της ζωής σου. Όχι γιατί δεν πίστεψες ποτέ ότι είναι αδύνατον να συμβεί σε σένα, όχι γιατί είσαι ο μόνος άνθρωπος που παλεύει με το θεριό, αλλά γιατί ξέρεις ότι σε περιμένει μια δύσκολη μάχη. Τα αποτελέσματα της βιοψίας επιβεβαιώνουν τη διαίσθησή σου. Καταρρέεις, γιατί ταυτόχρονα ξέρεις πως θα κληθείς να δώσεις ίσως την πιο δύσκολη μάχη της ζωής σου. Γιατί ξέρεις πως θα έρθεις αντιμέτωπος με καταστάσεις που θα σε ρίξουν σωματικά και ψυχολογικά. Βάλλεται όλος σου ο κόσμος. Ξέρεις ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα θα αλλάξει ολόκληρη η ζωή σου. Εσένα και των γύρω σου, κυρίως των παιδιών σου. Όλα είναι άγνωστα για σένα. Και αρχίζεις να ρωτάς, να ψάχνεις, να ενημερώνεσαι. Ύστερα σκέφτεσαι λογικά, υπερτερεί το μυαλό και βρίσκεις μια δύναμη που δεν ήξερες ότι έχεις. Αποφασίζεις ότι το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να το παλέψεις, γιατί αυτό σου αξίζει. Με την ψυχή στο στόμα περνάς για πρώτη φορά την πόρτα του Ογκολογικού και εκεί αντιλαμβάνεσαι μεμιάς πως υπάρχει πολύς κόσμος που βιώνει ό,τι κι εσύ, ίσως και χειρότερα, και πως όλοι μάχονται για να νικήσουν την αρρώστια αυτή. Κάθε φορά που βαδίζεις στους διαδρόμους λαμβάνεις μεγαλύτερη δύναμη. Όλα τα στελέχη του Ογκολογικού είναι άριστοι επαγγελματίες, μα πρώτα απ’ όλα άνθρωποι. Το γραμματειακό και βοηθητικό προσωπικό, οι νοσηλευτές, οι γιατροί, όλοι είναι δίπλα σου και σου προσφέρουν βοήθεια, ο καθένας μέσα από τον τομέα του. Εκτελούν λειτούργημα και τους ευχαριστήσω θερμά.

Ξεκινά αυτός ο αγώνας βήμα-βήμα με όλα τα αλλόκοτα συναισθήματα και τις παρενέργειες από τις θεραπείες. Ο καρκίνος δεν είναι μόνο οι χημειοθεραπείες, δεν είναι μόνο οι βελόνες που σε τρυπούν αλύπητα κάθε φορά και δεν είναι μόνο τα φάρμακα που σταγόνα – σταγόνα μπαίνουν στο κορμί σου. Είναι η περίεργη κόπωση, ο πόνος στα κόκαλα, το κάψιμο στα μάτια, οι γροθιές στα δόντια, η αλλοίωση στη γεύση, η έντονη πίεση στο στέρνο και τα μουδιάσματα στο σώμα, η δυσκολία στην αναπνοή, το χάσιμο των μαλλιών, φρυδιών και βλεφαρίδων, η αλλοίωση του δέρματος και των νυχιών, είναι η απομόνωση από τις καθημερινές δουλειές μα και τόσα άλλα. Κάποτε είσαι καλύτερα σε διάθεση, όμως τις πιο πολλές φορές νιώθεις τόσο επιρρεπής και ευάλωτος.

Το παλεύεις όμως γιατί θέλεις να μπορείς να ονειρεύεσαι ξανά. Γιατί θέλεις να πας μια βόλτα στο πάρκο χωρίς να κουράζεσαι. Γιατί θέλεις να απολαύσεις ένα δείπνο σε εστιατόριο μαζί με τους αγαπημένους σου. Γιατί θέλεις να φτιάξεις ξανά τα μαλλιά σου. Για να μπορείς να χαίρεσαι τους ανθρώπους σου. Για να μπορείς να απολαμβάνεις όλα τα μικρά και απλά πράγματα που πριν θεωρούσες δεδομένα. Γιατί τώρα μπορείς και εκτιμάς τα πιο ασήμαντα πράγματα.

 

Σε όλο αυτόν τον αγώνα σημαντικό ρόλο παίζουν οι άνθρωποι που έχεις κοντά σου, οι σύμμαχοι στον αγώνα σου, αυτοί που καταλαβαίνουν ότι δεν είσαι πάντα διαθέσιμος και δεν σε παρεξηγούν γι’ αυτό. Απεναντίας, εκείνοι είναι πάντα κοντά σου, να σε εμψυχώσουν, να σε βοηθούν, να σε στηρίζουν και να σου θυμίζουν πως όλα αυτά είναι προσωρινά. Φάνηκα, αλήθεια, ευλογημένη. Έλαβα μια τεράστια αγκαλιά αισιοδοξίας μα και βοήθειας τόσο από την οικογένειά όσο και από τους φίλους. Ταυτόχρονα, κάνεις έναν άλλο απολογισμό. Κυρίως γι’ αυτά που πριν θεωρούσες σημαντικότερα όλων. Είσαι επιφυλακτικός και θέτεις όρια, δεν είσαι τόσο αφελής, μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα πρόσωπα από τα προσωπεία και προστατεύεις πιο πολύ τον εαυτό σου και κατά συνέπεια την καρδιά σου και θωρακίζεις τις σχέσεις και τις φιλίες που θα μείνουν για πάντα στην ψυχή σου. Δάνεισες το χαμόγελό σου σε όλους και τους έδειξες πώς είναι να χαμογελάς μέσα από τα πιο απλά πράγματα. Ακόμα και μέσα από τη δυστυχία, μέσα από τον πόνο και τις πίκρες, βρίσκεις λόγους να είσαι χαρούμενος.

Ο καρκίνος σαν τον συναντήσεις γίνεται ο πιο σκληρός σου αντίπαλος, μα σαν τον κοιτάξεις κατάματα με αισιοδοξία και πίστη μπορεί να εξολοθρευτεί.

Μέσα από αυτό το ταξίδι διδάσκεσαι τόσα πολλά. Μαθαίνεις να έχεις υπομονή και πίστη. Μαθαίνεις πόσο σημαντικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και πόσο απλή είναι η ζωή για να είναι όμορφη. Περνώντας από δοκιμασίες που θα τις θυμάσαι πάντα, καταλαβαίνεις πόσα λίγα και ουσιαστικά χρειάζεσαι για να είσαι αληθινά ευτυχισμένος.

Χριστίνα Σοφοκλέους

Καρκίνος… στο άκουσμα της λέξης από το στόμα του ακτινολόγου χιλιάδες αναμνήσεις ξεπετάχτηκαν μπροστά στα μάτια μου. Θύμησες γεμάτες πίκρα και πόνο. Την προηγούμενη φορά που ήρθα αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού, κέρδισε «αυτός». Μου πήρε ό,τι πολυτιμότερο είχα στα 14 μου χρόνια. Τη φίλη μου, το στήριγμά μου, τη λατρεμένη μου μητέρα. Στην αρχή έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Μετά πείσμωσα… «Αυτή τη φορά θα νικήσω εγώ», είπα. Και τα κατάφερα… Οκτώ χρόνια μετά, είμαι εδώ… πιο δυνατή για κάθε πρόκληση..

Έλενα

Καρκίνος. Μια λέξη που μόνο στο άκουσμά της αναστατώνεσαι, πόσω μάλλον να σου ανακοινώσουν ότι τον κουβαλάς πάνω σου μια καλή μέρα που πας για έλεγχο ρουτίνας. Έτσι έγινε και στη δική μου περίπτωση. Στον καθιερωμένο υπέρηχο μαστού μού ανακοίνωσαν ότι το αθώο ινοαδένωμα που είχα τα προηγούμενα 3 χρόνια στον αριστερό μαστό είχε μετατραπεί σε καρκίνο και χρήζει άμεσα χειρουργείου. Η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήταν δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μένα. Κι όμως, αυτός ο ύπουλος εχθρός παραμονεύει έξω από κάθε σπίτι.

Το πρώτο σοκ πέρασε και έπρεπε πλέον να σταθώ στα πόδια μου, να αποταθώ στους σωστούς γιατρούς, ακολουθώντας πιστά κάθε τους οδηγία, αφού πλέον η ζωή μου και το μέλλον μου βρισκόταν στα χέρια τους.

Πρώτη επίσκεψη στο Ογκολογικό. Δεν θες να πιστέψεις ότι τώρα θα είσαι και επίσημα καρκινοπαθής. Και μετά ξεκίνησε ο αγώνας για τη μεγάλη αυτή δοκιμασία. Εξιδεικευμένες εξετάσεις, μαγνητικούς, αναλύσεις, χειρουργείο και το δυσκολότερο κομμάτι… η ανακοίνωση ότι θα πρέπει να ακολουθήσει μια σειρά χημειοθεραπειών. Μια πολύ δύσκολη διαδικασία που όποιος την βιώνει νομίζω τον στιγματίζει για όλη του τη ζωή.

Μετά ακολουθεί όλη αυτή η ψυχολογική πίεση που πρέπει να υποστείς βλέποντας τα μαλλιά σου να πέφτουν, το σώμα σου να φουσκώνει και να νιώθεις αδύναμη να ανταποκριθείς ακόμα και στις πιο μικρές, καθημερινές σου συνήθειες.

Όμως το δυσκολότερο από όλα σε αυτόν τον αγώνα είναι το ότι προσπαθείς να μην επηρεάσεις την ψυχολογία των παιδιών σου. Προσποιείσαι ότι είσαι καλά παρ’ όλους τους πόνους, τις αναγούλες, τη ζάλη και την ψυχική εξουθένωση που σου προκαλεί η όλη θεραπεία. Παρόλ’ αυτά όμως, μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή μαθαίνεις τόσα πολλά, που μπορείς να την αποκαλέσεις ακόμα και μάθημα ζωής.

Αποκτάς τόση δύναμη που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, γνωρίζεις ανθρώπους που βίωσαν το ίδιο με σένα και έχουν όλη την καλή διάθεση να σε στηρίξουν κάθε φορά που οι δυνάμεις και οι ψυχικές σου αντοχές σε εγκαταλείπουν. Εκτιμάς το κάθετι στη ζωή σου και ευχαριστείς τον Θεό που σε αξίωσε ακόμα μια μέρα να ξυπνήσεις και να ζήσεις τις χαρές της ζωής.

Κλείνοντας, θέλω να δώσω ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όλες τις γυναίκες ότι ο καρκίνος του μαστού είναι πλήρως ιάσιμος με την έγκαιρη πρόληψη και διάγνωση, οπότε ας μην παραλείπουμε την ετήσια μαστογραφία και τις εξετάσεις μας.

Νατάσα Ορφανού

Νατασα Ορφανου

Μόλις ολοκλήρωσα τον κύκλο θεραπειών μου για τον καρκίνο του μαστού. 16 χημειοθεραπείες, 30 ακτινοθεραπείες και 17 ανοσοθεραπείες!

Πριν τη διαγνωσή μου άκουγα για τις γυναίκες ηρωίδες που περνούσαν αυτά που πέρασα κι εγώ τον τελευταίο 1 χρόνο, 1 μήνα και 1 μια μέρα και έλεγα «υπερβολές»… Κι όμως, καθόλου υπερβολές. Είμαστε ηρωίδες και αξίζουμε αυτόν τον τίτλο όσο τίποτα άλλο!

Εγώ πάλεψα και νίκησα το τέρας που λέγεται καρκίνος και με τη βοήθεια του Θεού εύχομαι ότι δεν θα επιστρέψει ξανά!

Η περιπέτειά μου αυτή με έκανε αλλάξω τρόπο σκέψης και να βάλω πάνω από όλους και όλα τη Νατάσα.

Φτάνει το άγχος και η στεναχώρια, γιατί καταλαβαίνεις ότι το μόνο που κάνεις είναι να χαλάς την υγεία σου. Για όλα υπάρχουν λύσεις!

Κατάφερα να χάσω μέχρι τώρα 30 κιλά με τη βοήθεια της διατροφολόγου του Ογκολογικού Κέντρου και νιώθω υπέροχα και συνεχίζω ακάθεκτη.

Πλέον κάνω πράγματα που με ευχαριστούν και προσπαθώ να αναπληρώσω το χαμένο χρόνο που έχασα δημιουργώντας όμορφες στιγμές και όμορφες αναμνήσεις μαζί με την οικογένειά μου και τους λίγους αλλά πολύ καλούς φίλους.

Ντίνα Μαυρή

Ντίνα Μαυρη

Ιούνιος 2020. Πήγα για μαστογραφία και υπέρηχο. Η ακτινολόγος μού ανακοίνωσε ότι πρέπει να πάω αμέσως σε χειρουργό, γιατί ίσως υπάρχει κακοήθεια στον ένα μαστό. Σε 3 ώρες κατάφερα να κλείσω ραντεβού. Ο χειρουργός ήταν ξεκάθαρος. Έπρεπε αμέσως να προχωρήσουμε σε βιοψία, η οποία έδειξε κακοήθεια.

Αρχικά έπρεπε να κάνω επέμβαση και στη συνέχεια χημειοθεραπείες, κατά τη διάρκεια των οποίων θα έχανα και τα μαλλιά μου.

Έκλαψα, φώναξα, λύγισα στη διάγνωση και στη σκέψη πως θα τα έχανα. Βρήκα όμως τη δύναμη και στάθηκα στα πόδια μου.

Δεκατέσσερις μήνες μετά τον Γολγοθά μου τα βλέπω όλα διαφορετικά. Μετανιώνω ακόμα και που έκλαψα για τα μαλλιά μου. Τώρα έχω πιο ωραία και πλούσια μαλλιά και βρίσκομαι στη φάση της αποκατάστασης.

Ο καρκίνος ήταν για μένα ένα μεγάλο σχολείο. Με έμαθε ότι έχω δυνάμεις που δεν πίστευα ότι είχα. Με έμαθε να απολαμβάνω τα απλά, τα καθημερινά πράγματα. Με έμαθε να ξεχωρίζω ποιοι άνθρωποι αξίζουν να είναι δίπλα μου. Βρήκα τη δύναμη και τράβηξα κόκκινες γραμμές στη ζωή μου.

Θα πρέπει η κάθε κοπέλα να γνωρίζει ότι ο καρκίνος του μαστού είναι ιάσιμος. Να γνωρίζει ότι κάνοντας τις απαραίτητες εξετάσεις μπορεί να τον προλάβει και να τον νικήσει.

Ο καρκίνος θέλει δύναμη ψυχής. Δεν χωράνε σε αυτόν το άγχος και η μιζέρια.

Αντιγόνη Θεοφάνους

Αντιγόνη Θεοφάνους

Η ψυχή και το σώμα μας βρίσκουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία που θα βρεθεί στο δρόμο τους. Άλλωστε τίποτε δεν γίνεται τυχαία.

Μέσα σε όλη αυτή την περιπέτεια ζωής υπήρξαν καλές και κακές μέρες, εύκολες και δύσκολες, με θετικές και αρνητικές σκέψεις… Στο τέλος όμως επικρατούσαν μόνο οι θετικές!

Κατά τη διάρκεια των χημειοθεραπειών έχασα τα μαλλιά, τα φρύδια, τις βλεφαρίδες μου, η γενική εμφάνιση άλλαξε. Όμως τίποτα δεν στάθηκε ικανό να μου πάρει το χαμόγελό μου. Με αυτό αντιμετώπισα τον καρκίνο και με αυτό πορεύομαι.

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου, που με στήριξαν, με ανέχτηκαν, προσευχήθηκαν για μένα!

Μη χάνεις στιγμή. Κλείσε ραντεβού για να κάνεις τη μαστογραφία σου φέτος… Σήμερα… Τώρα… Με χαμόγελο!

Αντωνία Γερασίμου

Ξημέρωσε μια αλλιώτικη μέρα! Πήγα για τη χρονιαία μαστογραφία και υπέρηχο (είχα ψηλαφίσει τον όγκο από πριν, αλλά δεν πίστευα ότι ήταν κάτι σοβαρό). Η διάγνωση ήταν κακοήθεια. Έπαθα σοκ. Όταν ο γιατρός ανέφερε τις λέξεις καρκίνο και μετάσταση (που ευτυχώς δεν είχα) διερωτώμουν τι έλεγε.

Από τότε άρχισε ο Γολγοθάς μου. Η λέξη καρκίνος από μόνη της σου προκαλεί φόβο. Νομίζεις πως ήρθε το τέλος μόλις την ακούσεις. Το ίδιο και οι χημειοθεραπείες.

Αντί να έχω έγνοια τον εαυτό μου, είχα έγνοια πώς θα το αντιμετωπίσουν τα παιδιά μου. Τι θα τους πω και πώς θα αντιδράσουν.

Μετά ήρθαν τα μαλλιά. Πανικοβλήθηκα. Η κάθε μέρα ήταν αλλιώτικη, τρομακτική, γεμάτη ανασφάλειες, με μόνη έγνοια μου τον σύζυγό μου που ήταν εκεί βράχος και μου κρατούσε το χέρι σε όλα τα δύσκολα και τα κορίτσια μου. Πολλοί στην αρχή μου είπαν θα είμαστε δίπλα σου σε ό,τι χρειαστείς. Στο τέλος λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά σε νοιάζονται και αξίζουν.

Είχα έναν πολύ δύσκολο χρόνο, ο οποίος άρχισε τον Ιούνιο του 2020 και μέχρι τον Δεκέμβριο του 2020 έκανα χημειοθεραπείες. Πολλές χημειοθεραπείες, φάρμακα άγνωστα, φτιαγμένα μόνο για σένα όπως σου λένε.

Στο Ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου, στη Λευκωσία, μπήκα για πρώτη φορά και νόμιζα πως δεν θα βγω ζωντανή. Κι όμως, με τη βοήθεια της ογκολόγου μου, Αναστασίας Κωνσταντινίδου, και των νοσηλευτών, που με χαμόγελο και αγάπη με φρόντιζαν, βγήκα από εκεί σήμερα πολύ πιο δυνατή. Δεν θα ξεχάσω μια νοσηλεύτρια που μου ζωγράφιζε τα φρύδια.

Ακολούθησε στα τέλη του Δεκέμβρη η εγχείρηση με γιατρό τον Δρα Μιχάλη Καϊλίδη και την ομάδα στο Κέντρο Μαστού.

Μου αφαίρεσαν από το στήθος ό,τι έπρεπε. Ακολούθησε μια δύσκολη ανάρρωση, δεν μπορούσα να κάνω τα απαραίτητα και να φροντίσω τον εαυτό μου. Πάλι εκεί ο σύζυγός μου! Να με λούζει και να με φροντίζει! Τον Μάρτιο άρχισαν οι ακτινοθεραπείες. Καθημερινά για ένα μήνα στη Λευκωσία. Κάθε πρωί Ξυλοφάγου – Λευκωσία και πάλι πίσω.

Το βίωμα όλης αυτής της νόσου θέλει το χρόνο του για να περάσει, θέλει χρόνο να φύγουν τα σημάδια του «κακού» από πάνω σου. Έτσι έλεγαν τον καρκίνο στο χωριό όταν ήμουνα μικρή.

Ναι, αφήνει πολλά σημάδια. Χρειάζεται πολλή δύναμη, στήριξη και αγάπη από την οικογένεια και τους φίλους σου!

Ειρήνη Κουντουρέτη

Είρήνη Κουντουρετη

Όταν μου είπε ο χειρουργός από το τηλέφωνο ότι έχω καρκίνο και είναι κακοήθης, ένιωσα να χάνω τον κόσμο. Δύο πράγματα σκέφτηκα αμέσως. Το πρώτο ότι πάει… τελείωσα, θα πεθάνω. Δεύτερο, πώς θα το πω στα παιδιά μου. Δεν ήθελα να τους πληγώσω. Δεν ήθελα να μπουν σε αυτή τη διαδικασία.

Η μεγάλη μου κόρη έκλαψε γιατί δεν ήξερε τι να κάνει, πώς να με βοηθήσει. Η μικρή μου κόρη και ο γιος μου ήταν πιο δυνατοί. Τουλάχιστον μπροστά μου. Ο σύζυγός μου, πιο ψύχραιμος, προσευχήθηκε για μένα.

Όλοι μαζί όμως πολεμήσαμε, παλέψαμε, κοιτάξαμε το θεριό στα μάτια και νικήσαμε! Δύσκολα, επώδυνα, αλλά νικήσαμε! Ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που αφορά όλη την οικογένεια.

Άρχισα πάλι να χαμογελώ και να ξαναβλέπω τη ζωή όπως και πριν. Όμως κάπου στα πολύ βαθιά ο φόβος πάντα θα παραμονεύει…

Μάρθα Λεωνίδου Αθηνοδώρου

Mάρθα

«Κρύβεις ακόμα μια φορά το πρόσωπό σου. Μακάρι να ’τανε τα πάντα αλλιώς. Μακάρι να ’ταν να περνούσε το δικό σου. Νιώθεις χαμένος αλλά είσαι ζωντανός. Σαν ναυαγός που ονειρεύεται καράβια κρατώντας τη φωτιά του ζωντανή. Ψάχνεις ακόμα στον ορίζοντα σημάδια που θα σε φέρουν πάλι πίσω στη ζωή» (στίχοι Οδυσσέας Ιωάννου).

Έτσι αισθάνθηκα όταν μου ανακοινώθηκε η διάγνωση της βιοψίας στις 4 Φεβρουαρίου 2021… Επιθετικός καρκίνος του μαστού HER2. Ο καρκίνος εισέβαλε στη ζωή και στο σπίτι μου γκρεμίζοντας την ηρεμία και τα όνειρά μου. Το σοκ και ο τρόμος για το τι με περιμένει ήταν φοβερός. Οδηγήθηκα έτσι στο να διαβάζω συνεχώς για να ενημερωθώ για την πορεία που θα ακολουθούσε. Ο δρόμος δύσκολος και μακρύς, τα συναισθήματα ευμετάβλητα. Έπεσα, έκλαψα, σηκώθηκα, μάζεψα όλες τις ψυχικές δυνάμεις που απέμειναν και ξεκίνησα τη μόνη επιλογή να παλέψω για τη ζωή μου και για τους ανθρώπους που αγαπώ, οι οποίοι βρίσκονται δίπλα μου από την πρώτη στιγμή και με τρέφουν με την αγάπη τους. Παλεύω εδώ και 8 μήνες και έχω ακόμα 8 έως ότου ολοκληρώσω τη θεραπεία μου. Αυτή η δοκιμασία, αν και δύσκολη, μου έδωσε και πολλά καλά. Απέκτησα ψυχική δύναμη και θάρρος και αντιμετωπίζω τη ζωή, ανθρώπους και καταστάσεις με άλλο μάτι. Η ζωή μάς χαρίστηκε για μια φορά και εγώ θα παλέψω με αυτήν με όλες μου τις δυνάμεις.

Άντρη Νικολαΐδου

Αντρηjpg

Διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού τον περασμένο Μάη στα 43 μου χρόνια.

Μέχρι τότε δεν είχα κάνει καμιά σχετική εξέταση πρόληψης όχι επειδή αμελούσα, αλλά επειδή στα 40 μου, που είχα σκοπό να ξεκινήσω, έμεινα έγκυος το τρίτο μου παιδί και μέχρι τα 43 μου το θήλαζα. Ναι, μέχρι 2,5 χρονών το παιδάκι μου το θήλαζα, παρόλες τις αντιδράσεις των γύρω μου. Πάντα τους αράδιαζα τα θετικά του θηλασμού με πρώτο και καλύτερο την προστασία μου από τον καρκίνο του μαστού! ΤΡΑΓΙΚΟ!

Ένα βράδυ, σε μια ρουτίνα μπάνιου, τον έπιασα, τον ακούμπησα. Δεν πανικοβλήθηκα, θεώρησα αμέσως ότι είναι κάτι σχετικό με το θηλασμό, μιας και τον τελευταίο καιρό το δεξί στήθος, όπου εμφανίστηκε ο όγκος, έμενε αδρανές, αφού το παιδάκι μου θήλαζε μόνο από το αριστερό. Σκέφτηκα ότι αυτό ίσως το προκάλεσε μια γαλακτοκήλη. Έκλεισα ραντεβού τις επόμενες μέρες στο γυναικολόγο, ο οποίος έβλεπε κάτι σκληρό, δεν ήταν τόσο μαλακό για να είναι από το γάλα. Αφού με κατσάδιασε ακούγοντας τη θεωρία μου ότι ο θηλασμός είναι η ασπίδα μου για τον καρκίνο του μαστού, με παρέπεμψε για μαστογραφία. Εκεί η γιατρός μού ανέφερε για πρώτη φορά τη λέξη καρκίνος. «Δεν σας λέω ότι έχετε καρκίνο, δεν σας λέω ότι δεν έχετε καρκίνο», ήταν η ρητορική της δήλωση. «Πρέπει να κάνετε MRI και βιοψία». Βασανιστικές οι μέρες που ακολούθησαν, διότι η προϋπόθεση για να κάνω MRI ήταν να βρίσκομαι μεταξύ 7ης-14ης μέρας του κύκλου μου και εγώ από το άγχος είχα καθυστέρηση. Και τα βράδια στο μπάνιο εκείνος εκεί να με φοβίζει, να θέλω να βάλω τα χέρια στο πετσί μου και να τον ξεριζώσω. Έγινε τελικά το MRI, έγινε και η βιοψία και ο εισβολέας μού συστήθηκε ως κακοήθης με την ονομασία ΗER 2 positive 3 τύπου. Εκείνη την ώρα όλα χάθηκαν από μπροστά μου, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα τρένο που έτρεχε και εγώ ήθελα να πηδήξω έξω. Όταν επανήλθα, ο γιατρός αναφερόταν ήδη στις χημειοθεραπείες. Βγήκα έξω, κοίταξα πάνω και δεν Τον ρώτησα γιατί. Απλά Τον ρώτησα «τώρα τι κάνουμε;»

Μπήκα στο πρόγραμμα των χημειοθεραπειών, θα ακολουθήσει χειρουργείο και μια σειρά από ακτινοθεραπείες. Ένας δρόμος διόλου ρόδινος. Οι μάχες είναι σκληρές. Παλεύω με τα φάρμακα, παλεύω με τις παρενέργειες, παλεύω με τους φλεβοκαθετήρες, παλεύω με τις αλλαγές στο σώμα μου και το παρουσιαστικό μου, παλεύω με την ψυχολογία μου που κάποιες στιγμές πέφτει, όμως στο τέλος θα νικήσω. Θα νικήσω γιατί στο Ογκολογικό Κέντρο της Τράπεζας Κύπρου γίνεται εξαιρετική δουλειά. Θα νικήσω γιατί έχω θετική σκέψη και οι άνθρωποι γύρω μου με στηρίζουν με αγάπη και αισιοδοξία. Θα νικήσω διότι το υποσχέθηκα στα παιδιά μου. Θα νικήσω και τη νίκη μου αυτή θα την αφιερώσω στη Φεβρωνία μου και στη Γεωργία μου που δεν τα κατάφεραν.

Από τη στιγμή που ξεκίνησα και τελείωσα την ιστορία μου χωρίς να πέσει ούτε ένα δάκρυ, νιώθω ότι θεραπεύτηκα ήδη.

Ειρήνη Λαμπιδονίτη

Ειρηνη Λαμπιδονιτη

Καρκίνος. Μια λέξη που το άκουσμά της και μόνο προκαλεί τρόμο. Πόσω μάλλον όταν ξέρεις ότι ζει μέσα στο σώμα σου, συγκατοικεί στο κορμί σου. Καρκίνος είναι να θες να ουρλιάξεις, να κλάψεις, αλλά να γελάς για να μην πονέσουν αυτοί που αγαπάς. Καρκίνος είναι να προσπαθείς να βρεις λίγο χρόνο μόνη σου για να αφήσεις τα δάκρυα να τρέξουν. Καρκίνος είναι να μην ξέρεις αν θα είσαι και αύριο εδώ να αγκαλιάσεις τα παιδιά σου. Καρκίνος είναι οι καμένες φλέβες από τις χημειοθεραπείες, ο λήθαργος, οι πόνοι σε όλο σου το κορμί, το να μην ξέρεις για μέρες αν ζεις ή πέθανες. Καρκίνος είναι οι ατέλειωτες ώρες σε αίθουσες αναμονής στο Ογκολογικό.

Παρόλ’ αυτά, καρκίνος είναι και το χαμόγελο συμπαράστασης της άγνωστης στην αίθουσα αναμονής που γίνεται τελικά φίλη καρδιάς, είναι η αγάπη που παίρνεις από ανθρώπους που σε νοιάζονται πραγματικά, είναι οι πραγματικοί φίλοι που μένουν κοντά σου στα δύσκολα, είναι αυτό το απίστευτο δέσιμο της οικογένειάς σου, η λατρεία που παίρνεις και δίνεις. Είναι τελικά η ίδια η ζωή, που δεν είναι άλλη, είναι η ίδια που είχες και πριν, αλλά δεν την είχες εκτιμήσει σωστά.

Μόνο που μετά τον καρκίνο μπορείς να λες σε όλους πόσα μπορούν να προλάβουν με την ΠΡΟΛΗΨΗ, γίνεσαι παράδειγμα προς μίμηση, αποτρέπεις το φόβο, τις φοβίες και την προκατάληψη. Γιατί με την έγκαιρη διάγνωση, ο καρκίνος του μαστού μπορεί να νικηθεί 100%!Και σας το επιβεβαιώνει κάποια που το έχει καταφέρει!

 

 

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.