Ανπιχτος ορίζοντας/ Ορίζοντας

Κατ’ Εικόνα ,

η ιστορία πίσω από το έργο

Το Κατ’ Εικόνα είναι το πρώτο μου θεατρικό κείμενο που ανεβαίνει ως ολοκληρωμένο έργο επί σκηνής. Είχε γραφτεί με αφορμή την τρίτη διοργάνωση του προγράμματος Play On και ήταν το ένα από έξι έργα που επιλέγηκε να παρουσιαστεί σε σκηνοθετημένη ανάγνωση ανοιχτή στο κοινό το 2017. Η σύμβουλος επεξεργασίας κειμένου ήταν η Αλεξία Παπαλαζάρου και θυμάμαι με πολλή συγκίνηση την στενή συνεργασία μας ώστε να στηθεί μια σωστή θεατρική δομή στο κείμενο. Την σκηνοθετική τότε επιμέλεια ανάγνωσης είχε αναλάβει η Μαρία Μανναρίδου Καρσερά, η οποία αγάπησε και πίστεψε πολύ στη δυναμική του κειμένου. Έτσι, η πρώτη επαφή μαζί της οδήγησε στο σημερινό ανέβασμα του θεατρικού έργου κάτω από τη σκηνοθετική της ευθύνη και σε παραγωγή της θεατρικής ομάδας «Σόλο για Τρεις». Μαζί είχαμε μια ενδιαφέρουσα και αρμονική πορεία μορφοποίησης του κειμένου, με απόλυτο σεβασμό και από τα δύο μέρη σε ότι αφορά στα όρια μεταξύ συγγραφέα και σκηνοθέτη.


Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei



Λίγο πριν αρχίσω να γράφω το συγκεκριμένο έργο, είχα έντονα στο μυαλό μου την εξής εικόνα – ένα μικρό κέλυφος στο κέντρο της καρδιάς κάθε ανθρώπου. Αν αυτό ανοίξει, θα ξεπροβάλει ο πιο τρυφερός ανθός. Το κέλυφος όμως είναι ασφυκτικά κλειστό. Το κέλυφος είναι οι επιστρώσεις εμπειριών που μαζεύονται με τα χρόνια. Όσο αυτές είναι τρυφερές, το περίβλημα παραμένει μαλακό. Όταν γίνονται τραχιές, το περίβλημα σκληραίνει. Στον πυρήνα του όμως παραμένει αιχμάλωτο αυτό το τρυφερό βλαστάρι. Γράφοντας το έργο, αυτό ακριβώς θέλησα να αγγίξω και να ελευθερώσω. Για να το καταλάβω και να το ξορκίσω ταυτόχρονα.

Το Κατ’ Εικόνα προέκυψε από την ανάγκη που έχω πάντα να μην μένω στην επιφάνεια αλλά να εμβαθύνω στον άνθρωπο. Αυτό το κάνω διαισθητικά θα έλεγα πια. Βάζω στο μικροσκόπιο τις ανθρώπινες συμπεριφορές, αφουγκράζομαι και κατανοώ, όχι μόνο τις λέξεις αλλά και ότι κρύβεται πίσω από αυτές. Η ανάγκη αυτή λοιπόν, βρήκε διέξοδο στον γραπτό λόγο και μάλιστα στον θεατρικό, θέλοντας έτσι να μοιραστώ και με άλλους μια σκληρή ιστορία, που αντιμετωπίζεται όμως με πολύ αυτοσαρκασμό.

Πρόκειται για ένα μονόλογο – απολογισμό – εξομολόγηση με τελικό στόχο την κάθαρση. Πολλά τα θέματα που αγγίζει. Πώς ξεκινά μια ζωή, με τι όνειρα κι ελπίδες, πώς καταλήγει και τι μεσολαβεί ενδιάμεσα; Ποιοι αστάθμητοι παράγοντες αλλά και ποιες επιλογές την καθορίζουν; Πώς μετρούνται οι άνθρωποι στο τέλος, με ποιο ζύγι και από ποιόν δικαστή; Η ηθοποιός Έλενα Χριστοφή έχει πιάσει τον παλμό της γυναίκας που υποδύεται και αποδίδει κάθε της ανάσα με ρεαλισμό και ευθύτητα.

Μέσα από την εξιστόρηση της πορείας ζωής της Φαίδρας λοιπόν, θέλησα να προσθέσω το δικό μου λιθαράκι έκφρασης σε τρεις κυρίως άξονες.

Πρώτα, να ακουμπήσω υπαρξιακά ερωτήματα που απασχολούν τον κάθε άνθρωπο, διαχρονικά – για τον εαυτό, τον χρόνο και τον θάνατο. Την ανάγκη ταυτότητας, αλλά και ταύτισης. Ο τρόπος που η μια σχέση υποκαθίσταται ή και προσδιορίζεται από την άλλη. Ακόμα, για την αλληλεπίδραση που έχει ο άνθρωπος με το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Δίνει και παίρνει, μεταμορφώνει και μεταμορφώνεται. Και να το πάω και ένα βήμα πιο βαθιά – τι δίνει και τι παίρνει; Πως το μεταμορφώνει και πώς ο ίδιος μεταμορφώνεται; Και σε ποιο βαθμό το αντιλαμβάνεται; Γιατί κάποτε, η μόνη πραγματικότητα που έχει μέσα του, είναι η πραγματικότητα των επιθυμιών και των φόβων του και τότε βλέπει τον εξωτερικό κόσμο σαν δημιούργημα του δικού του εσωτερικού κόσμου. Και αυτή στα μάτια του γίνεται η μοναδική αλήθεια που ξέρει και η μοναδική δικαίωση που έχει και χρειάζεται.

Το Κατ’ Εικόνα προέκυψε από την ανάγκη που έχω πάντα να μην μένω στην επιφάνεια αλλά να εμβαθύνω στον άνθρωπο.

Το προσωπείο της υποκρισίας, που τις πλείστες φορές εμφανίζεται με μορφή ευσεβείας και θρησκευτικού καθωσπρεπισμού, καταπιέζοντας ανθρώπινες ανάγκες και δικαιώματα, είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο που θίγεται. Όπως και το θέμα της πατριαρχίας, αυτό το κοινωνικό σύστημα-μάστιγα που χρησιμοποιείται ως κεκτημένο δικαίωμα ελέγχου πάνω στις γυναίκες θεωρώντας τη χρήση βίας μέσο διατήρησης της ανδρικής κυριαρχίας και αποδεκτό μέσο επιβολής αυτού του ελέγχου.

Ευαισθησία και λυρισμός, σκληρότητα και αυτοσαρκασμός είναι στοιχεία που συνυπάρχουν στο έργο. Το δραματικό στοιχείο πότε ανιχνεύεται πίσω από μια χιουμοριστική επιφάνεια και πότε κυριαρχεί. Η αλήθεια όμως είναι πάντοτε παρούσα. Η δική της αλήθεια.

Μαρία Γεωργιάδου

Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Θέατρο Χώρα

Κοραή 1, Πλατεία Αρχιεπισκοπής, Λευκωσία

Σάββατο 15, 22, 29 Ιανουαρίου 2022 20:30

Κυριακή 16, 23, 30 Ιανουαρίου 2022 19:00

  • Κατάλληλο για άνω των 12 ετών
  • Κρατήσεις: 99176673
271224785 10159671904021100 3644746865822083974 N
Παραγωγή: Σόλο για τρεις
Σκηνοθεσία: Μαρία Μανναρίδου – Καρσερά, Σκηνικά – κοστούμια: Ηλέκτρα Κυθραιώτου – Ταλιώτη, Μουσική επιμέλεια: Μαριάννα Γαλίδη, Φωτισμός: Αντρέας Καρσερά.
Στο ρόλο της Φαίδρας η Έλενα Χριστοφή.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.

Κατεβάστε το  Dialogos App
Apple | Android | Huawei