Του Αντρέα Παπαχαραλάμπους*

Βλέποντας επί καθημερινής βάσεως τα στραβά και τα παράξενα που ζούμε, θέλησα να κακίσω, να σχολιάσω, να επικρίνω και να κατακρίνω τα κακώς έχοντα.

Δεν το κρύβω, δεν ήσαν λίγοι αυτοί που μου τηλεφώνησαν, μου έστειλαν μηνύματα και σημειώματα και με συνέχαιραν, γιατί επιτέλους βρέθηκε κάποιος να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά.

Φυσικά δεν συμφωνώ ότι είμαι ο πρώτος, πιστεύω ότι και άλλοι ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό, με τη διαφορά ότι οι δικές μου αναφορές ήσαν πρόσφατες.

Ενόχλησαν πάρα πολύ τα άρθρα μου που είχαν σχέση με τη Δημόσια Υπηρεσία και τους δημοσίους υπαλλήλους.

Διερωτώμαι πραγματικά γιατί κακοφανίστηκαν μερικοί. Κακοφανίστηκαν γιατί είπα την αλήθεια; Και αν είπα την αλήθεια πού είναι το πρόβλημα και τους κακοφάνηκε;

Τώρα, αν δεν λέω την αλήθεια, θα χαρώ πολύ να μου γράψουν πού κάνω λάθος ή πού δεν λέω την αλήθεια.

Το παράξενο και ανέντιμο είναι η στάση της συντεχνίας των δημοσίων υπαλλήλων, και τούτο γιατί, αντί να τοποθετηθεί στα τρία μου άρθρα, αντί να διαμαρτυρηθεί, κατά τρόπο ύπουλο είχε προβεί σε διαμαρτυρίες προς τον γραπτό τύπο και δη λεκτικές απειλές, για το ότι επέτρεψαν να γραφτούν τα άρθρα μου και θίχτηκαν οι πολίτες πρώτης τάξεως, οι αργόσχολοι και βάλε και βάλε. Θέλω να επαναλάβω ότι η μεγαλύτερη μάστιγα αυτού του τόπου κατά πλειοψηφία είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να δημοσιοποιήσω τη θέση μου και να την επαναλάβω και σήμερα. Τα αντράκια όμως αυτά που διαμαρτυρήθηκαν σε μία συγκεκριμένη εφημερίδα για να μου φράξουν το στόμα ή για να μη βγάλω τα λερωμένα τους στη φόρα γελάστηκαν.

Οι μάγκες βγαίνουν και απαντούν. Δεν κρύβονται και δεν στρουθοκαμηλίζουν.

Μπορούσατε μαγκόπαιδα να βγείτε με ανακοίνωση ή ανακοινώσεις και να με κατατροπώσετε. Είναι όμως ανήθικο ν’ ασκείτε πίεση στη διεύθυνση μιας εφημερίδας, στην ουσία να με λογοκρίνει ή να με αναγκάσει να μην αρθρογραφώ.

Το ότι ενέδωσε η εφημερίδα δεν την τιμά.

Οι καιροί έχουν αλλάξει.

Οι αναγνώστες και οι εκδότες των εφημερίδων θέλω να πιστεύω ότι είναι αρκετά προχωρημένοι.

Απευθύνθηκα τόσο στη Συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων, όσο και στη Δημόσια Υπηρεσία και έθεσα αρκετά ερωτήματα όπως:

(α) Πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι απολύονται κάθε χρόνο;

(β) Ποιος ελέγχει τα ωράριά τους;

(γ) Ποιος ελέγχει ποσοτικά την εργασία τους;

(δ) Ποιος ελέγχει ποιοτικά τις υπηρεσίες τους;

(ε) Ποιος ελέγχει τις άδειες, παραάδειες ασθενείας και παρασθενείας;

(στ) Πόσο ευχαριστημένοι είναι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας από τους υπαλλήλους αυτούς;

Τα πιο πάνω είναι μερικά και απλά ερωτήματα.

Αγαπητοί συντεχνιακοί το δύσκολο είναι οι απαντήσεις.

Μη νομίζετε ότι είμαι εναντίον των εργαζομένων, ή εναντίον αυτών που δουλεύουν. Είμαι εναντίον των παρακοιμωμένων, εναντίον του άλλοι να τρώνε παντεσπάνι και άλλοι κριθαρένιο ψωμί και εναντίον κυρίως αυτών ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ.

Ναι, φίλοι μου, είναι αρκετοί αυτοί που μας δουλεύουν και αφαιρούν δικαιώματα και ωφελήματα μιας άλλης τάξης ανθρώπων που ιδρώνουν και ξενυχτούν και στο τέλος τι γίνεται; Παίρνουν σύνταξη €400 και €500 το μήνα. Υπερασπίζομαι αυτούς που πράγματι δικαιούνται κάτι παραπάνω από αυτό που παίρνουν και κατηγορώ χωρίς να φοβούμαι αυτούς που κωλοκάθονται και εισπράττουν διπλά και τριπλά χωρίς να το αξίζουν.

Η εύκολη λύση είναι επιτέλους να βγουν και να το πουν ότι είναι πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο.

Ένα πρόβλημα που κληρονομήσαμε για χρόνια, το συντηρούμε για χρόνια και το κόστος το επωμίζονται όχι αυτοί που είναι μέσα στη δημόσια υπηρεσία, αλλά αυτοί που είναι απέξω.

Αντί να χαρούν οι ανεγκέφαλοι συντεχνιακοί ότι κάποιος ή κάποιοι τους πήραν χαμπάρι και να προσπαθήσουν να καθαρίσουν τους στάβλους του Αυγεία, απειλούν και πιέζουν μέχρι και τον Τύπο να μη γράφει κάποιος κατά την άποψή τους «βλακείες», διότι αν συνεχίσει θα έχει η εφημερίδα επιπτώσεις, προφανώς οικονομικές.

Το να λειτουργούν κάποιοι φίλοι συντεχνιακοί κατά τρόπο υποκοσμικό είναι καλύτερα;

Αυτοί που έχουν δίκαιο φίλοι συντεχνιακοί, έχουν και θάρρος. Δεν κρύβονται. Εξάλλου όταν έχεις δίκαιο, μπορείς άνετα να κατοχυρώσεις τα δικαιώματά σου και ν’ αποτρέψεις αδικίες.

Ο στρουθοκαμηλισμός είναι παλιομοδίτικος και δεν προσφέρει απολύτως τίποτε, αντίθετα μειώνει το σεβασμό που μπορούσε να προσφέρει κάποιος στον μεταμορφωμένο σε στρουθοκάμηλο.

Τελειώνω με τα εξής: Έγραψα τρία συνεχόμενα άρθρα, δεν είδα καμία διαμαρτυρία από τους κυβερνώντες, από τη Βουλή και από δημόσιο υπάλληλο.

Διαμαρτυρήθηκε μόνο η συντεχνία όχι σε μένα, άκουσον άκουσον, αλλά στη διεύθυνση της εφημερίδας για να με κάνει τέττε. Έλεος.

*Δικηγόρος