Της Ελένης Μαύρου

Η τουρκική προκλητικότητα στην κυπριακή ΑΟΖ έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Η Τουρκία για άλλη μια φορά προβαίνει σε κινήσεις που συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Και ενώ η Τουρκία βρίσκεται με τα πολεμικά της πλοία μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μάς καθησυχάζει εδώ και δέκα μέρες ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας, ενώ ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης, μας παραπέμπει στις έντονες διπλωματικές προσπάθειες που καταβάλλονται προς κάθε κατεύθυνση. Ούτε ο ένας όμως, ούτε ο άλλος, μας είπαν γιατί δεν πρέπει να ανησυχούμε. Ή, γιατί καταβάλλονται έντονες διπλωματικές ενέργειες, αφού δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Είναι λογικό να απαιτούμε από τη διεθνή κοινότητα και ειδικότερα τον ΟΗΕ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλάβουν έμπρακτες πρωτοβουλίες ώστε να μην αφεθεί η Τουρκία να λειτουργεί ως σύγχρονος πειρατής στην ευρύτερη περιοχή. Όμως, οι «έντονες» διπλωματικές ενέργειες δεν φαίνεται να αποδίδουν. Ουδέτερες μέχρι χλιαρές ήταν μέχρι στιγμής οι διεθνείς αντιδράσεις και κανείς δεν φαίνεται να προβληματίζεται.

Και ενώ θα ανέμενε κάποιος να συγκληθεί το Εθνικό Συμβούλιο για να ενημερωθούν τουλάχιστον οι πολιτικές ηγεσίες αφού… ο κόσμος δεν χρειάζεται να ξέρει πολλά, μαθαίνουμε ότι ο Πρόεδρος θα ενημερώσει τους πολιτικούς αρχηγούς δύο βδομάδες μετά την ενεργοποίηση της τουρκικής Navtex, σε χωριστές ημίωρες συναντήσεις!

Στο μεταξύ κανείς δεν αναφέρεται στις ψευδαισθήσεις που καλλιέργησαν οι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια σε σχέση με τις επικείμενες γεωτρήσεις φυσικού αερίου. Τις θριαμβολογίες για τις εταιρείες-κολοσσούς, με τις οποίες… δεν θα τολμούσε να τα βάλει η Τουρκία. Δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος απ’ όταν ο Υπουργός Ενέργειας, Γ. Λακκοτρύπης, μας διαβεβαίωνε ότι «δεν υπάρχει πολεμικό κλίμα, είμαστε προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα», προσθέτοντας μάλιστα τον υπαινιγμό «τα λέει όλα η στήριξη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ…».

Συνέχεια αυτών των ψευδαισθήσεων είναι και οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι των τελευταίων ημερών, «Με NAVTEX και ασκήσεις με πραγματικά πυρά απαντά η Κύπρος στις τουρκικές προκλήσεις», που αποκρύβουν ότι στην πραγματικότητα οι Navtex αφορούν ασκήσεις της UNIFIL και της Ρωσίας που καμιά σχέση δεν έχουν με τις τουρκικές προκλήσεις.

Αποτέλεσμα αυτών των ψευδαισθήσεων είναι και αναρτήσεις που είδαμε αυτές τις μέρες στα κοινωνικά δίκτυα για την ανάγκη να προμηθευτούμε επειγόντως ελικόπτερα εξοπλισμένα με αντιαρματικούς πυραύλους, επιλαρχίες αρμάτων μάχης, πυραύλους εδάφους-θαλάσσης… και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει η φαντασία σας, την ώρα που ο στρατιωτικός προϋπολογισμός της Κύπρου το 2016 ήταν 352 εκ. δολάρια και της Τουρκίας 14.974 εκ. δολάρια – 45 σχεδόν φορές μεγαλύτερος (στοιχεία από το Stockholm International Peace Research Institute). Όταν αξιολογούμε έναν κίνδυνο και τις επιλογές αντίδρασης που έχουμε ενώπιόν μας, καλό είναι να μετρούμε και τους συσχετισμούς δυνάμεων – όχι μόνο στρατιωτικά αλλά ευρύτερα.

Ενδόμυχα, είμαι βέβαιη ότι πολλοί αντιλαμβάνονται πως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων είναι η επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Η ε/κ πλευρά δεν έχει διευκρινίσει όμως πώς βλέπει να προχωρούν οι συνομιλίες. Ο κ. Μαυρογιάννης, από τη μια, «αντιλαμβάνεται ότι (μια καινούργια) διαδικασία θα είναι πιο κοντά σ’ αυτήν του Κραν Μοντανά», από την άλλη όμως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με κάθε ευκαιρία δηλώνει ότι θα ακολουθήσει άλλη μεθοδολογία.

Υστερόγραφο: Η αρχαία ελληνική φράση του τίτλου παραπέμπει σ’ αυτόν που πέφτει σε ύπνο βαθύ με τη βοήθεια του μανδραγόρα, ενός φυτού με ναρκωτικές ιδιότητες. Μεταφορικά, χρησιμοποιείται για τον μακριά νυχτωμένο, γι’ αυτόν που αρνείται να δει την πραγματικότητα.