Καθώς ο κίνδυνος παρέρχεται…



Του Κώστα Κατσώνη

 

Καθώς φαίνεται να έχει παρέλθει ο μεγάλος κίνδυνος από την πανδημία του κορονοϊού, τουλάχιστον στο δικό μας τον τόπο, στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, προβάλλει πλέον επιτακτική η αναγκαιότητα να κάνουμε τον απολογισμό της πρωτόγνωρης αυτής ανατροπής της καθημερινότητάς μας, εξάγοντας ταυτόχρονα και τα αναγκαία συμπεράσματα για να μπορέσουμε να καθορίσουμε την περαιτέρω πορεία μας. Μιλάμε όλοι για επιστροφή στην κανονικότητα, ενώ οι αρμόδιοι, οι ειδικοί επιστήμονες και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν ότι αυτό που από εδώ και μπρος θα βιώσουμε είναι μια «νέα» κανονικότητα, εντελώς διαφορετική από αυτήν που γνωρίζαμε. Μας προειδοποιούν μάλιστα ότι επίκειται και δεύτερη επέλαση του κορονοϊού σε χώρες υπερβολικής χαλάρωσης, όπου δεν τηρούνται με ευλάβεια τα μέτρα υγειονομικής προστασίας και  ασφάλειας! Σπεύσαμε, φυσικά, κι εμείς, περιχαρείς, απτόητοι και ακάθεκτοι, να «απολαύσουμε» τα αγαθά της ελευθερίας που για δυο μήνες μας στέρησαν. Κατακλύσαμε τις παραλίες, τα κομμωτήρια και τα κουρεία, τα πάρκα, τους παραλιακούς  πεζόδρομους, τις καφετέριες και τους χώρους υπαίθριας (προς το παρόν) εστίασης, ενώ ταυτόχρονα «αποκαταστήσαμε» και την κυκλοφοριακή «τάξη», γεμίζοντας ξανά τα ταμεία των βενζινάδικων, προς άφατη χαρά των πρατηριούχων. Επιπέσαμε, ταυτόχρονα, λάβροι επί του φυσικού μας περιβάλλοντος προκαλώντας -κατά τον εκπρόσωπο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας- 401 πυρκαγιές σε 15 μέρες! Ανοίξαμε και τα σχολεία, ξεσηκώνοντας τους γονείς των παιδιών με ειδικές ανάγκες -που καθώς φαίνεται τα ξεχάσαμε-, ενώ στερήσαμε από τα παιδιά της Α’ και Β΄Λυκείου (ούτε καν τα ρωτήσαμε!) και τα παιδάκια του νηπιαγωγείου τη χαρά της επιστροφής στη σχολική ζωή και της συνεύρεσης με τους συμμαθητές τους, που τόσο πολύ την έχουν ανάγκη, αν μη τι άλλο  για λόγους «ψυχικής υγείας», όπως λένε και οι ψυχολόγοι. Καθώς προσβλέπουμε μάλιστα στην τουριστική μας αναγέννηση, ανακοινώσαμε χρονοδιαγράμματα για το σταδιακό άνοιγμα των ξενοδοχείων και των αεροδρομίων μας σε πολίτες χωρών όπως εμάς (που «εξήλθαν» δηλαδή επιτυχώς από την πανδημία). Την ίδια ώρα  παραμένουν επ’ αόριστον κλειστά τα γυμναστήρια, οι αίθουσες δεξιώσεων, τα  θέατρα, οι κινηματογράφοι και ο… πολιτισμός γενικά, ο οποίος,  προφανώς, δεν αποτελεί προϊόν ή αναγκαιότητα «εκ των ων ουκ άνευ». Κι ενώ αυτά τεκταίνονται, ο λαός έχει αρχίσει ήδη να βιώνει τις συνέπειες μιας νέας οικονομικής κρίσης, με αρκετούς τομείς της οικονομίας να παραμένουν ανενεργοί ή να επανεκκινούν με πολύ αργούς ρυθμούς, ενώ η Κυβέρνηση παραπαίει εδώ και δυο μήνες ανάμεσα στην πεπατημένη και αναποτελεσματική -όπως αποδείχθηκε- επιλογή της παροχής κρατικών εγγυήσεων στον επιχειρηματικό κόσμο μέσω τραπεζικού δανεισμού και την επιλογή της άμεσης κρατικής χορηγίας και στήριξης, που θα έπρεπε να έχει ήδη γίνει, για να ανασάνουν και να μπορέσουν να επιβιώσουν τόσο οι επιχειρήσεις -ιδιαίτερα οι μικρομεσαίες- όσο και οι εργαζόμενοι… Για το τι δέον γενέσθαι σε κατοπινό στάδιο, και για να είναι καλύτερες οι  μέρες που έρχονται, απαιτείται πρωτίστως να γίνουμε σοφότεροι από κάθε άποψη -και πρωτίστως οι κυβερνώντες- για να διορθώσουμε τα κακώς έχοντα -που είναι ουκ ολίγα δυστυχώς-, προασπίζοντας και εμπεδώνοντας βασικές αρχές και αξίες και διασφαλίζοντας για τους πολίτες τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και μια αξιοπρεπή ζωή…