Είναι κάτι πολύ πιο πέρα από τις εκλογές

Φωτογραφία αρχείου

Του
Κυριάκου Λοΐζου

 

Η όλη συζήτηση τις τελευταίες ημέρες περιστρέφεται γύρω από τον εναγκαλισμό του Νίκου Χριστοδουλίδη με το ακραίο ΕΛΑΜ, έστω και συγκαλυμμένα, ενώ η κυβίστηση την επομένη της επίμαχης δήλωσης δεν φάνηκε να είχε μεγάλη σημασία, διότι ήταν φανερό ότι μετάνιωσε που το «μαρτύρησε».

Πώς ερμηνεύεται λοιπόν αυτή η στάση του Νίκου Χριστοδουλίδη και γιατί αφορά όλους όσοι βάζουν ως προτεραιότητα τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη;

Ο κ. Χριστοδουλίδης προσπαθεί με κάθε τρόπο να αντλήσει ψήφους από κάθε δεξαμενή, καθαρή ή βρόμικη, κάτι που μας φέρνει όλες και όλους προ των ευθυνών μας. Η φράση «δεν αποκλείω κανέναν» είναι άκρως ανησυχητική, διότι σε αυτό το ευρύ φάσμα του Όλου, υπάρχουν ομάδες και σχηματισμοί που θέλουν να δουν νεκρούς μετανάστες, κρεμασμένους αριστερούς και δημοκράτες γενικότερα, κάποιοι που θέλουν να θάψουν το Κυπριακό, γιατί αλλιώς δεν θα έχουν λόγο πολιτικής ύπαρξης, κάποιοι που θα κυνηγήσουν να αρπάξουν ό,τι έχει απομείνει σε συλλογικό επίπεδο.

Φαίνεται ο κ. Χριστοδουλίδης να ακολουθεί την τακτική Αβέρωφ, που πρώτος έκανε το άνοιγμα στο ΕΛΑΜ στο προτελευταίο debate, ωστόσο ξεχνά πως ανάμεσα σε αυτούς που εξαπατήθηκαν υπάρχουν εκείνοι που, τουλάχιστον, δεν έχασαν το αίσθημα της δημοκρατικής πορείας του τόπου και που παίρνουν αποστάσεις από τη βία και τη ρητορική του μίσους.

Είναι κάτι πέρα από τις εκλογές, είναι κάτι πιο μακριά από την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Πρόκειται για τον κίνδυνο του ριζώματος της οπισθοδρόμησης, του μίσους, του πνεύματος της οριστικής διχοτόμησης της πατρίδας μας, της απόκτησης εξουσίας με κάθε δυνατό τρόπο, με όλα τα μέσα. Ως προς αυτά, ποιος ή ποια αμφιβάλλει ότι η ευθύνη μας ζυγίζει ίσα με 10 τόνους;

Ίσως να ξεχνάμε, ή να μην αντιληφθήκαμε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει η ευθύνη η οποία μας «βαραίνει» για τα κοινά. Οι προεδρικές εκλογές είναι αυτή η συγκυρία που μας το υπενθυμίζει, είναι η ώρα που συμμετέχουμε ουσιαστικά στο μέλλον, τρόπον τινά.

Έχουμε χρέος ως πολίτες, έστω για τα βασικά, εκτός κι αν κάποιοι ονειρεύονται άλλες, σκοτεινές εποχές. Μπορεί να ακούγεται ακραίος διαχωρισμός, ωστόσο είναι η ακραία πραγματικότητα η οποία επιβάλλει να πάρουμε θέση μπροστά στην απειλή της καταστροφή της κοινωνίας, της οικονομίας, του Πολιτισμού, της εκπαίδευσης και που κυρίως επιβάλλει να πάρουμε θέση για το τι χώρα θέλουμε να έχουμε… με ειρήνη ή με πανύψηλους τοίχους.

Δυστυχώς, για κάποιους και ευτυχώς για άλλους, ο χρόνος θα κρίνει τις πράξεις μας και τη θέση που πήραμε σε κρίσιμες για το μέλλον μας στιγμές. Το κλισέ λέει ότι η ιστορία γράφεται με αυτές τις στιγμές…

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.