Κατώτατος μισθός



Του
Πατρίκιου Παύλου

 

Κατώτατος μισθός

Στα πλαίσια της συζήτησης που γίνεται σχετικά με τον νομοθετικό ορισμό κατώτατου μισθού στην Κύπρο, έγιναν κάποιες δηλώσεις από εκπρόσωπο του ΚΕΒΕ, που μου προκάλεσαν εντύπωση.


Ο πρώτος ισχυρισμός τον οποίο θέλω να σχολιάσω είναι πως η εφαρμογή κατώτατου μισθού «ενδεχομένως να οδηγήσει σε αύξηση της παράνομης και αδήλωτης εργασίας». Αν κατάλαβα καλά ο ισχυρισμός είναι πως οι εργοδότες, για να αποφύγουν να πληρώνουν τον νόμιμο κατώτατο μισθό, θα αρχίσουν να εργοδοτούν κόσμο παράνομα και δεν θα δηλώνουν τους εργαζόμενους τους στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις και άλλα Ταμεία. Η, έμμεση έστω, εισήγηση είναι, αντί να κυνηγήσουμε και να τιμωρήσουμε τους παράνομους εργοδότες, να τους επιτρέψουμε να πληρώνουν τους μισθούς που θέλουν εκείνοι, να κόβουν και να ράβουν ανεξέλεγκτα για να μην απολύσουν τους νόμιμους και δηλωμένους εργαζόμενους τους και να προσλάβουν παράνομους και αδήλωτους. Σπουδαία αλήθεια λογική που υπογραμμίζει την παντελή έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας των εργοδοτών και των οργανώσεών τους.

Ο δεύτερος και όχι λιγότερο προκλητικός ισχυρισμός είναι πως «ο καλύτερος τρόπος για τον καθορισμό μισθού είναι η προσφορά και η ζήτηση στην αγορά εργασίας». Η λογική λέει πως σε περιόδους με μηδενική ή πολύ χαμηλή ανεργία οι μισθοί αυξάνονται στα πλαίσια του ανταγωνισμού που αναπτύσσεται για την εξασφάλιση εργατικού δυναμικού. Σε περιόδους όμως με ψηλή ανεργία, όπως είναι η περίοδος που ζούμε τώρα, οι μισθοί συμπιέζονται γιατί η πίεση μεταφέρεται στους εργαζόμενους οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να βρουν ή να μη χάσουν τη δουλειά τους, δέχονται μείωση των μισθών και των ωφελημάτων τους. Ο πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο επιβάλλεται ο καθορισμός κατώτατου μισθού είναι για να εμποδίζεται η αυθαιρεσία και η εκμετάλλευση των εργαζόμενων από τους εργοδότες τους και να διασφαλίζεται η εισοδηματική σταθερότητα των οικογενειών. Πρέπει να θυμίσουμε πως ήταν η αναλγησία και η ταξική προκατάληψη της σημερινής δεξιάς Κυβέρνησης που οδήγησε στον «εργασιακό Μεσαίωνα» που βιώνουν σήμερα πολλοί εργαζόμενοι, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν να υποστούν μείωση των μισθών και των ωφελημάτων τους στα σημερινά απαράδεκτα επίπεδα. Μείωσαν την ανεργία δίνοντας στους εργοδότες τη δυνατότητα να εργοδοτούν κόσμο με μισθούς πείνας. Ενθάρρυναν την άναρχη οικοδομική ανάπτυξη με την αδειοδότηση πολυτελών ψηλών κτιρίων, που δημιούργησαν μεν κάποιες νέες θέσεις εργασίας, αλλά οδήγησαν, μαζί με ορισμένους άλλους παράγοντες, στην αύξηση των ενοικίων, σε βαθμό που γίνεται αδύνατο για τους χαμηλόμισθους να βρουν κατοικία.

Το σημαντικό που θέλω να υπογραμμίσω είναι πως οι εργαζόμενοι πρέπει να μην έχουν αυταπάτες σε ό,τι αφορά τη στάση μιας Κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, στο θέμα των μισθών τους. Πάντα θα υποστηρίζει τη θέση των εργοδοτών γιατί αυτό υπαγορεύει η οικονομική θεωρία του νεοφιλελευθερισμού. Χαμηλοί μισθοί για να υπάρχουν μεγαλύτερα κέρδη στις επιχειρήσεις, γιατί αυτό οδηγεί τάχα σε νέες επενδύσεις και στην… ανάπτυξη της οικονομίας. Καθόλου δε νοιάζονται για τις «παράπλευρες απώλειες», που είναι η μείωση του βιοτικού επίπεδου των εργαζόμενων και η διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στους φτωχούς και τους προνομιούχους της κοινωνίας.