Για οικονομία «της φούσκας και της αρπαχτής», η οποία αποτελεί «επίσημη πολιτική της Κυβέρνησης» έκανε λόγο ο Βουλευτής του ΑΚΕΛ Νίκος Κέττηρος, προσθέτοντας πως τα σπασμένα αυτής της πολιτικής τα πληρώνει ο μικρομεσαίος εργαζόμενος.

Στην ομιλία του ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής κατά τη συζήτηση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2020, ο κ. Κέττηρος είπε αρχικά πως η ανάπτυξη που επικαλείται η Κυβέρνηση πρέπει να αντανακλάται στη βελτίωση της ποιότητας ζωής του συνόλου των πολιτών και όχι μόνο των λίγων και εκλεκτών φίλων της Κυβέρνησης.

«Από τη μια έχουμε μια Κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι πάμε καλά, ότι η οικονομία έχει πλεονάσματα, ότι οι αριθμοί ευημερούν, ότι η ανεργία μειώνεται, ότι οι τράπεζες αναπτύσσονται και μεγαλώνουν. Από την άλλη», συνέχισε, «είναι η σκληρή πραγματικότητα την οποία ζει καθημερινά ο λαός, 220 χιλιάδες συμπατριώτες, το ένα τέταρτο των συμπατριωτών μας, ζει κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας», σημειώνοντας πως το success story έχει καταρρεύσει με το ξεπούλημα του Συνεργατισμού, με τις χιλιάδες των πολιτών που αδυνατούν να στεγαστούν έστω με το ενοίκιο, με τις καθημερινές εκποιήσεις, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων.

Ο κ. Κέττηρος συνεχίζοντας τις επικρίσεις κατά της οικονομικής πολιτικής της Κυβέρνησης, είπε ότι πολλοί εργαζόμενοι υποαπασχολούνται ή εργάζονται με μισθούς πείνας του ύψους των εξακοσίων ευρώ, ενώ πρόσθεσε πως μέσα στα επιτεύγματα αυτής της Κυβέρνησης περιλαμβάνεται η νέα κατηγορία των εργαζόμενων φτωχών.

Ο Βουλευτής του ΑΚΕΛ αναφέρθηκε στη συνέχεια σε σκάνδαλα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας το ένα μετά το άλλο, κάνοντας λόγο για διαπλοκή, βολέματα και εξυπηρέτηση κομματικών και οικογενειακών συμφερόντων. Διερωτήθηκε αν η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας για τη διαφθορά στην Κύπρο από το 2013 μέχρι 2018 λέει κάτι στους Κυβερνώντες, και έθεσε την ερώτηση «πού είναι τα στεγαστικά σχέδια για τους πρόσφυγες». Είπε πως την πενταετία 2014 με 2018 η Κυβέρνηση απέτυχε να διαθέσει 81 εκ. ευρώ από τα προϋπολογιζόμενα κονδύλια για τα προσφυγικά στεγαστικά προγράμματα, λέγοντας πως η Κυβέρνηση δημιουργεί πλεονάσματα στις πλάτες των αδύναμων της κοινωνίας.