Κίκης Καζαμίας στη «Χ»: Ανεπίτρεπτες παλινδρομήσεις από τον Πρόεδρο για μεγάλο χρονικό διάστημα

Έλα στο Google News

Έκλεισαν χθες 47 χρόνια από την κατάληψη της Αμμοχώστου από την Τουρκία, ως αποτέλεσμα της δεύτερης φάσης της εισβολής.

47 χρόνια προσφυγιάς και ξεριζωμού από μία πόλη που όποιος αντίκρισε τις ομορφιές της δεν έμεινε ασυγκίνητος. Από τον Νίκο Καζαντζάκη που δήλωνε ότι «τίποτα δεν υπάρχει στον κόσμο που να μου δίδει την αίσθηση της γυναίκας όσο η Αμμόχωστος, είναι απ’ τα ωραιότερα μέρη της γης» και τον Γιώργο Σεφέρη με το ποίημα -αφιέρωμα «Σαλαμίνα της Κύπρος», μέχρι τα δεκάδες τραγούδια που γράφθηκαν από τους «εραστές» της γεμάτης ζωής Αμμοχώστου.

Η «Χαραυγή» είχε την τιμή να μιλήσει με ένα βέρο Βαρωσιώτη, γνωστό για τις ηθικές του αξίες αλλά και για την αγωνιστικότητα και την πραότητά του, τον Κίκη Καζαμία, που μας μεταφέρει τις μνήμες και τις θύμησες από τη θαλασσοφίλητη πόλη.

Ο πρώην δήμαρχος της πόλης (2002-03), αλλά και επί σειρά ετών βουλευτής (1991-2001) Αμμοχώστου, αναλύει τα νέα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί γύρω από το Κυπριακό, παραθέτοντας παράλληλα προτάσεις για την αποτροπή των τουρκικών ενεργειών.

Συνέντευξη στον Κωστή Πιτσιλλούδη

Τι θύμησες και ποιες στιγμές κουβαλάτε μαζί σας από την Αμμόχωστο;

Πολλές και σχεδόν κάθε στιγμή, από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου πηγαίνοντας στο νηπιαγωγείο, με την κυρία Αναστασία και μετά με την κυρία Βικτώρια. Με τα περισσότερα παιδιά θητεύσαμε μαζί μέχρι την αποφοίτησή μας από το Γυμνάσιο (1969).

Πιστεύω ακράδαντα ότι όσοι περάσαμε την εφηβεία μας στην Αμμόχωστο περί το τέλος της δεκαετίας του ’60 ανήκουμε στους πιο τυχερούς Κυπρίους, μιας και οι συνθήκες διαβίωσης, συγκριτικά με οποιαδήποτε άλλη γεωγραφική περιοχή, υπερτερούσαν εμφαντικά.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις γειτονιές του Βαρωσιού, κυρίως αυτές που ζούσαμε στο Κάτω Βαρώσι, αλλά και όλες τις άλλες που τις αλωνίζαμε με τα ποδήλατα, είτε για να πάμε σχολείο είτε για να παίξουμε ποδόσφαιρό, να πάμε στη θάλασσα, να διασκεδάσουμε ή τα Σαββατοκύριακα για να περπατήσουμε στην κεντρική οδό της Δημοκρατίας, να φάμε την τυρόπιτά μας στο «Βιέννα» του κυρ Γιώργη, τα γλυκά μας στου Μελινιώτη, ή για το ποτό και τον καφέ μας στο Edelweiss ή στο Ποκάτσιο, απέναντι από τον Δημοτικό Κήπο, μπροστά από τα προπύλαια του Α’ Γυμνασίου.

Ποιος Βαρωσιώτης μπορεί να ξεχάσει τη Γιορτή του Πορτοκαλιού και του Κατακλυσμού, τα Ανθεστήρια, τα ντέρμπι μεταξύ της Νέας Σαλαμίνας και της Ανόρθωσης στο ΓΣΕ, τα θαλάσσια αθλήματα μπροστά από το «Φάληρο» και το «Κινγκ Τζιορτζ», τις παραλίες στη Χρυσή Ακτή, το Αλάσια και τις «Καλαμιές»; Τους πορτοκαλεώνες στο Κάτω Βαρώσι και στον Άγιο Μέμνωνα, αλλά και τόσα άλλα που μπορούμε να μιλάμε για ώρες;

Τέλος, δεν δικαιούμαι να μη θυμηθώ τους δασκάλους μου, που η σχέση τους προς τους μαθητές την τότε εποχή ήταν σχεδόν πατρική.

Θα ήθελα πολύ να τους αναφέρω, αλλά μου είναι δύσκολο γιατί είναι δεκάδες.

Πολλοί Βαρωσιώτες σχολιάζουν πως η ζωή και οι άνθρωποι της πόλης ήταν ιδιαίτερα προοδευτικοί για την τότε εποχή. Κατά την άποψή σας, αληθεύουν οι σχολιασμοί αυτοί;

Και με το παραπάνω. Φυσικά αυτό έχει περισσότερη σημασία εάν το λένε τρίτοι, αφού είναι γνωστό ότι ως Βαρωσιώτες αρκετοί μας χαρακτηρίζουν ως τοπικιστές. Ανεξαρτήτως αυτού, ως πόλη η Αμμόχωστος από τα μέσα της δεκαετίας του ’40’ έως το ’74 ευτύχησε να έχει αριστερούς δημάρχους, τον Αδάμ Αδάμαντο και τον Αντρέα Πούγιουρο, δύο ογκόλιθους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά και προοδευτικά Δημοτικά Συμβούλια, γεγονός που όριζε ουσιαστικά την ταυτότητα της πόλης και καθόρισε την ανάπτυξη και την πρόοδο της ευρύτερης περιοχής. Από τη Δερύνεια μέχρι την Έγκωμη και από το Τέσσερα Μίλι μέχρι την παραλία.

Ουσιαστικής σημασίας ήταν επίσης οι φιλικές και συναδελφικές σχέσεις μεταξύ των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων για την ανάπτυξη της Αμμοχώστου, εντός και εκτός των τειχών, όσο καιρό αυτό ήταν εφικτό. Ιδιαίτερης σημασίας ήταν επίσης οι σχέσεις μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων της πόλης. Γνωρίζω πολύ καλά ότι στα 15 χρόνια του οργασμού ανάπτυξης της πόλης (1960-74) επικρατούσαν αρμονικές εργασιακές σχέσεις. Παράλληλα, στην Αμμόχωστο υπεγράφησαν οι πρώτες συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα και εγκαθιδρύθηκε η πενθήμερη εργασία στην οικοδομική βιομηχανία.

Σχεδόν όλοι οι δρόμοι σε όλες τις γειτονιές είχαν πεζοδρόμια και τον Αύγουστο το ’74 αναμένετο να γίνουν τα εγκαίνια του αποχετευτικού συστήματος, γεγονός πρωτοποριακό για όλη την Κύπρο.

Πώς βιώσατε την εισβολή και την κατάληψη της Αμμοχώστου από την Τουρκία;

Δεν βίωσα ούτε το πραξικόπημα ούτε την εισβολή, καθώς ήμουν φοιτητής στο Βερολίνο. Προγραμμάτιζα την άφιξή μου στην Κύπρο στις 19 Ιουλίου. Ματαιώθηκε όμως με το κλείσιμο του αεροδρομίου.

Πέρασαν αρκετές ημέρες μέχρι να μάθω νέα από την οικογένειά μου, που ακολουθώντας οδηγίες αναχώρησαν με το αυτοκίνητο και με τα ρούχα που φορούσαν. Ήταν δύσκολες ημέρες και μέχρι τώρα δεν γνωρίζω τι ήταν πιο βασανιστικό: Να ήσουν παρών ή απών;

Πώς εκτιμάς τις ενέργειες της Τουρκίας στην περίκλειστη περιοχή; Ποιες κινήσεις θεωρείς πως πρέπει να ληφθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία για την ανατροπή τους;

Έκνομες και προκλητικές τόσο απέναντί μας όσο και ενάντια στη δεθνή κοινότητα, τα Ηνωμένα Έθνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά κυρίως απέναντι στους Βαρωσιώτες. Δυστυχώς, κάποιοι από τους πιο πάνω δεν είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε τα σχέδια του Ερντογάν και των συνοδοιπόρων του στην Άγκυρα και των μισθοφόρων του στην κατεχόμενη Κύπρο. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που έχουν τη δύναμη και τα μέσα για την αποτροπή νέων τετελεσμένων.

Παρόλο ότι το 83,5% των δημοτικών ορίων της πόλης είναι εποικισμένο, έχει σημασία να μην καταργηθεί το περιεχόμενο των Ψηφισμάτων των Ηνωμένων Εθνών 789 και 550 που αναφέρονται στην περίκλειστη περιοχή.

Είναι αναγκαία μία δραστική και συνεχής πρωτοβουλία της κυβέρνησης, που να απαιτεί την αυστηρή τήρηση των προνοιών του διεθνούς δικαίου. Οφείλει έμπρακτα να ασκήσει ή καλύτερα να δημιουργήσει, αφού τα τελευταία χρόνια είναι ανύπαρκτη, την αξιοπιστία της απέναντι στους διεθνείς συνομιλητές μας, από τους οποίους ζητάμε να συνδράμουν στην επίλυση του Κυπριακού με περιεχόμενο λειτουργικό και βιώσιμο.

Κατά την άποψή σας θεωρείτε ότι προκύπτουν ευθύνες στην κυβέρνηση ΔΗΣΥ-Αναστασιάδη, τόσο για το αδιέξοδο που παρατηρείται στο Κυπριακό όσο και για τα νέα τετελεσμένα στο Βαρώσι;

Δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός παρατηρητής του Κυπριακού που να μην επιρρίπτει ευθύνες και στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στην κυβέρνησή του για τους χειρισμούς αλλά και για την απραξία τους κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Φυσικά, την κυριότερη ευθύνη την φέρει ο Ερντογάν και η επιδρομική πολιτική της Τουρκίας, όμως κάτι τέτοιο ήταν δυστυχώς αναμενόμενο και επαναλαμβανόμενο, αφού τέτοιες ενέργειες για δημιουργία συνεχών νέων τετελεσμένων ακολουθούνται από απραξία και από ναυάγιο διαπραγματεύσεων.

Η ευθύνη του Πρόεδρου Αναστασιάδη είναι ασήκωτη, αφού συνέδραμε ουσιαστικά σε μακρόχρονη διακοπή των διαπραγματεύσεων μετά το Κραν Μοντάνα και αυτή η διαπίστωση, δυστυχώς, έχει τη σφραγίδα του ΓΓ του ΟΗΕ, που ηγήθηκε των συνομιλιών. Ανεπίτρεπτες παλινδρομήσεις για μεγάλο χρονικό διάστημα και άρνηση κωδικοποίησης πλαισίου άμεσης επανέναρξης των συνομιλιών με την τ/κ πλευρά συνέδραμαν έστω και οριακά, αφού οριακή ήταν και η ήττα του στις «εκλογές» στα κατεχόμενα, στην απομάκρυνση του Ακιντζί, τον οποίο τώρα εκθειάζουν και αναζητούν, ενώ προηγουμένως τον αγνοούσαν και μερικοί μάλιστα τον περιφρονούσαν. Βρισκόμαστε στο «και πέντε». Το ρολόι δεν γυρίζει πίσω.

Ας τρέξει ο Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του να καλύψει μέρος του χαμένου χρόνου, για να πείσουμε τουλάχιστον ότι θέλουμε να αγωνιστούμε για να φθάσουμε αξιοπρεπώς μέχρι το τέρμα της προσπάθειας και ότι δεν εγκαταλείψαμε την προσπάθεια. Αυτό οφείλει να κάνει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και όχι να αφήνει αιχμές κατά των Βαρωσιωτών.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.