Ανοιχτός Ορίζοντας

Κοιμήσου αγγελούδι μου, η ιστορία πίσω από το έργο

Το θεατρικό μας έργο «Κοιμήσου αγγελούδι μου» ξεκίνησε το ταξίδι του αρχές του 2013. Την αφορμή έδωσε μια ιστορία που είχε ακούσει ο Στέλιος από τη γιαγιά του. Ιστορία από τα «παλιά»… Κι αν η δική του ιστορία ειπώθηκε καλοκαίρι, η γραφή του κειμένου μας ξεκίνησε ένα χειμωνιάτικο βράδυ. Είναι χειμώνας και βρισκόμαστε σε ένα απομονωμένο χωριό προς Μακεδονία πλευρά. Η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα είναι γεγονός. Μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος για να διασφαλίσει τα προς το ζην;

Έχοντας όλα αυτά στο μυαλό μας, ξεκινήσαμε πλάθοντας τους ήρωές μας, δυο αδέλφια, την Άρτεμις και τον Αχιλλέα. Η μάνα τους τα έχει εγκαταλείψει από τότε που ήταν μικρά και μεγάλωναν υπό το βλέμμα του πατέρα τους. Αυστηρός. Απόλυτος. Μοναχικός.

Πώς μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς τη μάνα του; Τι ερεθίσματα έχει και από πού λαμβάνει τελικά αγάπη; Πώς εγκαταλείπει μια μάνα τα παιδιά της; Ερωτήματα που μας βασάνισαν πολύ και όλα τα χρόνια που ακολούθησαν. Ερωτήματα που, ας μην κρυβόμαστε, μας βασανίζουν ακόμα.

Σαν δημιουργήθηκαν οι χαρακτήρες άρχισαν να μας καθοδηγούν σε μονοπάτια που δεν ήμασταν σίγουροι αν όντως μπορούμε να περπατήσουμε. Μα μη έχοντας επιλογή, μιας και μερόνυχτα οι ήρωες βασάνιζαν το μυαλό μας, πορευτήκαμε μαζί τους.

Από το 2013 μέχρι και το 2017 το έργο ήταν σε μια κατάσταση on off. Μια που το δουλεύαμε και μια που μας εξόντωνε και το σταματούσαμε. Δύσβατα μονοπάτια, δύσκολοι χαρακτήρες, αφόρητο το βάρος που κουβαλούσαμε. Μα πάνω που λέγαμε εμείς γράφουμε και θα τους επιβληθούμε, αυτοί δεν μας άφηναν . Είναι περίεργο να το εξηγήσουμε. Όταν «πλάθεις» ήρωες ζεις μαζί τους ή μάλλον αυτοί ζουν μαζί σου. Σου μιλάνε, σε θυμώνουν , σε καθορίζουν , σε ζορίζουν μέχρι να ολοκληρώσεις την ιστορία ΤΟΥΣ. Είναι αμείλικτοι και δεν σε αφήνουν σε ησυχία. Κάπως έτσι λοιπόνπαραδώσαμε τα όπλα και παραδοθήκαμε στα θέλω τους αφήνοντάς τους να μας οδηγήσουν στη δική τους ιστορία. Και πάνω που πλησιάζαμε το τέλος της ιστορίας τους ξεκίνησε ένας δεύτερος γύρος συζητήσεων/διαφωνιών μεταξύ μας και ξανά από την αρχή. Υπήρξαν φορές που θεωρήσαμε ότι το έργο τελείωσε δίνοντας κάποιο τέλος που υποτίθεται είχαμε συμφωνήσει. Ε, μέσα σε δυο τρεις μέρες άλλαζε πάλι, με νέα επιχειρήματα αυτή τη φορά!

Κι όλα αυτά, μέχρι που ζητήσαμε τη βοήθεια του κ. Βαρνάβα Κυριαζή. Παίρνοντάς το στα χέρια του ο κος Κυριαζής το αγκάλιασε με τόση στοργή και αγάπη, που θύμισε και σε εμάς τη χαρά που σου δίνει τελικά το γράψιμο. Μέσα από τη δική του ματιά ο κος Κυριαζής κατάφερε να μας ημερέψει και να δεχτούμε το τέλος που μας επέβαλλαν οι ήρωές μας. Χωρίς να τους κρίνουμε γι’ αυτή τους την ανάγκη. Χωρίς να τους επιβάλουμε το δικό μας πρέπει. Αποδοχή.

Έτσι μετά από χρόνια γκρίνιας -με την καλή έννοια, διαφωνίας, συζήτησης και ανάλυσης έφτασε το έργο στην τελική μορφή που θα σας το παρουσιάσουμε φέτος μέσα από την ΕΘΑΛ.

Λύτρωση. Κάθαρση. Για εμάς.

Νιώθουμε ευγνώμονες που μας δίνεται η ευκαιρία να μεταφέρουμε τη ζωή αυτών των ηρώων μπροστά σας. Είμαστε τυχεροί που ο κος Κυριαζής αποφάσισε να μεταφέρει την ιστορία στη σκηνή, δίνοντας τη δική του πινελιά. Έχουμε χαρά για τους ηθοποιούς που θα ενσαρκώσουν τους ήρωές μας.

– Αν θέλουμε να μεταφέρουμε κάτι μέσα από το έργο μας; Εμείς απλά θέλουμε να σας πούμε μια ιστορία. Εσείς που θα την παρακολουθήσετε θα μας πείτε αν σας άγγιξε ή όχι. Θεωρούμε πως οι ιστορίες είναι για να λέγονται και όχι για να επιβάλλουν μηνύματα και θέλω των συγγραφέων. Εμείς από την πλευρά μας ξέρουμε τι έχουμε βιώσει γράφοντας αυτήν την ιστορία.

Δεν είναι ότι έχουμε γράψει και άπειρα έργα. Βρισκόμαστε ακόμα στο πρώτο σκαλοπάτι της γραφής και εξακολουθούμε να μαθαίνουμε. Μπορούμε όμως να σας πούμε με βεβαιότητα ότι αυτό το έργο μάς έφερε στα όρια μας. Και πολλές φορές μάς έφερε και αντιμέτωπους με τον εαυτό μας. Ναι, γράφοντάς το έχουμε συγκρουστεί τόσο μεταξύ μας που ήρθαμε και αντιμέτωποι. Μα τα καταφέραμε. Ξεπεράσαμε τα όρια μας, θέσαμε νέες βάσεις στο μεταξύ μας και δηλώνουμε περήφανοι που επιτέλους αυτή η ιστορία θα μπορέσει να διαρρεύσει προς τα έξω. Προς εσάς.

Ας γίνει πράξη το θέλω της Άρτεμις και του Αχιλλέα.

Εμείς εδώ θα ‘μαστε να μοιραστούμε συναισθήματα και θέλω, ελπίζοντας πως μια μέρα θα ανοίξουν οι κουρτίνες όλων των σπιτιών και θα φωτιστούν με αλήθεια και αγάπη.

Στέλιος Θεοχάρους, Μαρίνα Φραγκεσκίδου

ΕΘΑΛ

Σκηνοθεσία: Βαρνάβας Κυριαζής Σκηνικά/κοστούμια: Θέλμα Κασουλίδου, Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κολιάς, Σχεδιασμός φωτισμών: Σταύρος Τάρταρης

Ερμηνεύουν: Χριστίνα Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Μπρατάκος, Αλέξανδρος Αχτάρ

Λευκωσία: Flea Theatre, 31 Μαΐου, 1 και 2 Ιουνίου στις 8.30 μ.μ. και τον Οκτώβριο 2018 στον Τεχνοχώρο της ΕΘΑΛ