Του Ανδρέα Παπαχαραλάμπους*

Αφορμή του άρθρου μου είναι ο πρόσφατος θάνατος ενός επιχειρηματία, που μετά την οικονομική κρίση ήταν σχεδόν επί καθημερινής βάσεως υπόλογος στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων και στο Δικαστήριο.

Δεν θέλω να επιρρίψω ευθύνες στο Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων ούτε στο Δικαστήριο γιατί και αυτά με τη σειρά τους λειτουργούν στη βάση κάποιων κανονισμών και μιας νομοθεσίας δίκαιης ή άδικης.


Ο επιχειρηματίας αυτός, μπροστά στο να εξευτελιστεί στα μάτια της οικογένειάς του, των υπαλλήλων του, των συνεργατών του, των πελατών του και των φίλων του, προτίμησε να θέσει τέρμα στη ζωή του, αντί μιας φυλάκισης την επόμενη ημέρα.
Είμαι επί καθημερινής βάσεως μάρτυρας της αγωνίας κάθε ανθρώπου που αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις.
Δεν αμφιβάλλει κανένας για τον υγιή ρόλο που διαδραματίζουν στην πάροδο του χρόνου. Εκείνο που πραγματικά κακίζω είναι κάποια πράγματα που πηγάζουν από την ίδια τη νομοθεσία, για την οποία ευθύνη φέρουν η Βουλή και η κυβέρνηση.

Ένας επιχειρηματίας ή ένας απλός εργοδοτούμενος σε καμιά περίπτωση δεν θα ήθελε να βρεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου να εξευτελίζεται και να αντιμετωπίζει μέχρι και ποινή φυλάκισης.
Το ίδιο το κράτος συνέχεια αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και ενώ δεν έχει πλεονάσματα, δανείζεται για να καταβάλει τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, και αυτών του Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων και των δικαστών.
Ουδέποτε όμως τιμωρήθηκε, ουδέποτε έχασε τον ύπνο του.

Ο λόγος είναι απλός. Είναι γιατί αυτός τατάς, αυτός παπάς.
Η παραδοξότητα στο θέμα των νόμων και κανονισμών των Κοινωνικών Ασφαλίσεων είναι στην ουσία εκδικητικό μέτρο που αντιμετωπίζει αυτός που δεν συμμορφώνεται, είτε δικαιολογημένα είτε μη, για σκοπούς πληρωμής.
Επιβάλλεται σ’ αυτόν ένα δυσβάστακτο επιβαρυντικό τέλος και στη συνέχεια τόκοι και βάλε. Τα ποσά σχεδόν διπλασιάζονται. Στη συνέχεια πρέπει να πληρωθεί το επόμενο τρίμηνο ενώ σχεδόν το προηγούμενο έτυχε διπλασιασμού και τανάπαλιν.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και προβλεπόμενο. Έγινε κάποια κίνηση να εντάσσονται σε πρόγραμμα μηνιαίων δόσεων.
Όμως, αυτός που χρωστά €5.000 απολαμβάνει των ίδιων μηνιαίων δόσεων αυτού που χρωστά €200.000.
Κύριοι της Βουλής και της κυβέρνησης.

Οι λύσεις πρέπει να είναι ριζοσπαστικές. Ευτυχήσαμε να έχουμε ένα χαρισματικό διευθυντή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με μεγάλη διάθεση να βοηθήσει και με ανοιχτά μυαλά. Καθίστε να τον ακούσετε για να δοθεί μια λύση και για το καλό των οφειλετών και για το καλό του Υπουργείου.

Τα χρήματα που χάνονται με αυτές τις βασανιστικές και εκδικητικές διαδικασίες είναι περισσότερα απ’ αυτά που εισπράττονται.
Χωρίς την εμπιστοσύνη του λαού, τίποτε δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό. Η προσδοκία απόλυτης συμμόρφωσης, χωρίς ικανά περιθώρια, είναι καταπίεση, μια καταπίεση που οδηγεί κάποιον ακόμα και στο να θέσει τέρμα στη ζωή του.
Το 2013 ανατράπηκαν τα πάντα με βίαιο τρόπο.

Η οικονομική συνοχή της κοινωνίας έπαυσε να υπάρχει.
Οι τράπεζες δυστυχώς δεν είναι σε θέση να στηρίξουν τις ευάλωτες επιχειρήσεις. Είναι καιρός να έλθουν η Βουλή και το κράτος ν’ αποφασίσουν ελαφρύνσεις, αντισταθμιστικά μέτρα, για να μην είναι θεατές σήμερα μιας αυτοκτονίας και στη συνέχεια δεν ξέρω πόσων.
Επιμένω να λέω ότι δεν χρειαζόμαστε δρακόντειους νόμους.
Ο περίφημος Αθηναίος νομοθέτης Δράκων επέβαλε το 621 π.χ. εξαιρετικά αυστηρούς νόμους, που τους έγραψε, όπως λεγόταν, με αίμα αντί με μελάνι.
Δεν χρειαζόμαστε τέτοιους νόμους. Και τούτο γιατί η απόλυτη δικαιοσύνη είναι αδικία.

*Δικηγόρος