Του Τάσου Αναστάση

Έχουν περάσει 112 χρόνια από εκείνη τη μέρα. Τη μέρα που έμελλε να αλλάξει για πάντα το ρου τη Ιστορίας.

Χιλιάδες κόσμου, προλετάριοι, κατέλαβαν τα δημόσια κτήρια, τις πλατείες, τους σταθμούς και τα λιμάνια, ύψωσαν σημαίες βαμμένες με το χρώμα του αίματος, σημαίες στο χρώμα της πλατείας που πολιόρκησαν και κατέκτησαν.


Αυτός, μπήκε μπροστά, ανέβηκε, στο βάθρο, έστριψε το ξανθό μουστάκι, σοβαρός και αυστηρός όπως πάντα. Ζύγωσε για λίγο το λαό που σώπασε για να ακουστεί ο ηγέτης και έβαλε το δεξί χέρι στη τσέπη του γιλέκου του.

Σήκωσε το αριστερό και με το δείκτη του χεριού του έδειξε το Κρεμλίνο.

«Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράχτηκε».

Αυτή η στιγμή θα σηματοδοτούσε το τέλος της εποχής της τυραννίας, το τέλος της καταπίεσης, την κατάκτηση της εξουσίας από το λαό.

Ο Καζαντζάκης θα τον περιέγραφε λίγα χρόνια αργότερα στους «Αδερφοφάδες» ως τον «Μεσσία του 21ου αιώνα».

Ήταν ο Μεσσίας που με τη βίβλο του Μάρξ οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους στην επανάσταση, στο σπάσιμο της αλυσίδας και του τροχού και στην εγκαθίδρυση της ΕΣΣΔ. Ήταν ο Βλαδίμηρος Λένιν.

Σήμερα ο Λένιν, βρίσκεται στο ίδιο σημείο που ύψωσε φωνή. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Χιλιάδες άνθρωποι περνούν δίπλα του καθημερινά αλλά λίγοι ακούνε τη φωνή του. Βρίσκεται όμως στο ίδιο σημείο.

Ο τάφος βρίσκεται στο κέντρο της Κόκκινης πλατείας, στην καρδιά της Μόσχας.

Τίποτα δεν σε προετοιμάζει γι’ αυτό που πρόκειται να δεις κατεβαίνοντας το υπόγειο μαυσωλείο του μεγαλύτερου ηγέτη της σύγχρονης Ιστορίας.

Ένα σκοτάδι που θαρρείς πως μπορείς να το αγγίξεις. Μια ατμόσφαιρα που νομίζεις πως σε καταβάλει.
Κατεβαίνεις, περνάς τις στροφές και η ανάσα σου γίνεται όλο και πιο κοφτή.

Στρατιώτες σε κάθε γωνιά, ντυμένοι στο χακί του Κόκκινου Στρατού, παρακολουθούν σαν γεράκια μέσα στο σκοτάδι και προσέχουν το κορμί του.

Σκοτάδι.

Άξαφνα μια αχτίδα φωτός φέγγει σε ένα ξανθό πρόσωπο.

Είναι εκεί. Λες και δεν πέρασε μια μέρα.

Ο Βλαδιμήρ Ίλιτς Λένιν είναι εκεί.

Μια κόκκινη σημαία του 1917 σκεπάζει τα πόδια του και τα χέρια του ακουμπούν και πάλι το γιλέκο του.

Μια στιγμή που κρατάει για μερικά δευτερόλεπτα, στην καρδιά κάθε κομμουνιστή κρατάει για μια ζωή. Ο πατέρας της επανάστασης είναι εκεί και λούζεται με το φως το Μοσχοβέζικου ουρανού.

Η φωνή του σίγησε. Ο αέρας άλλαξε. Πάγωσε και αυτός.

Η ιστορία έβγαλε βρώμα ότι ξοφλήσαμε. Οι σημαίες κατέβηκαν. Οι σταυροί και το χρήμα κυματίζουν στις θέσεις τους.

Ο Λένιν όμως βρίσκεται εκεί. Και εμείς οι γιοι της πλύστρας, πιστοί στο όραμα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και του σοσιαλισμού, δεν θα κατεβάσουμε ποτέ τις σημαίες. Ποτέ.