Όταν το ταξίδι του μέλιτος τελειώνει με μια Οδύσσεια!

Ο ιός της αβεβαιότητας, το άγχος, η ταλαιπωρία, η κοροϊδία από το κράτος για να καταστεί δυνατή η επιστροφή στην πατρίδα

Ένα τέτοιο τέλος στο ταξίδι του μέλιτος που ξεκινούσε πριν 2-3 βδομάδες ποτέ δεν το φαντάζονταν. Ο κορονοϊός τούς απείλησε με «εξορία» στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας όπου έκαναν σταθμό στο δρόμο επιστροφής στην πατρίδα.

Εκεί άρχισε και η οδύσσεια του Αντρέα και της αγαπημένης του. Μια οδύσσεια το κουβάρι της οποίας ξετύλιξε ο Αντρέας μιλώντας στη «Χαραυγή». «Αν μας πλήρωναν διατροφή και διαμονή δεν θα είχαμε πρόβλημα να παραμείνουμε εκεί και έναν και δύο μήνες. Η πόλη ωστόσο, όπως και πολλές άλλες στην Ευρώπη, αυτή την περίοδο δεν προσφέρεται για τουρισμό. Τα πάντα ήταν κλειστά. Κατεβήκαμε στο Άμστερνταμ το απόγευμα της Τρίτης, επιστρέφοντας από το Περού και είχαμε το εισιτήριο για να αναχωρήσουμε την επομένη στις 4 π.μ. Αυτό τελικά στάθηκε αδύνατο», αφηγείται ο Αντρέας.

Εκεί ξεκινούν τα τηλεφωνήματα δεξιά και αριστερά για να βρεθεί εκείνο το μαγικό πιστοποιητικό ότι «είναι καλά» στην υγεία τους. Η μόνη βοήθεια από τη διπλωματική αποστολή ήταν να τους δώσουν τηλέφωνα κάποιων διαπιστευμένων εργαστηρίων. Με όποιον κι αν επικοινώνησαν δεν είχαν ιδέα για ποιο πράγμα τούς μιλούσαν! Ο Αντρέας και η συμβία του άρχισαν να αηδιάζουν στη σκέψη και μόνο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ανακάλυψε αυτό το «κόλπο» για να κερδίσει χρόνο στη διαχείριση της κατάστασης! Ή κάτι άλλο! «Σε κάποιες περιπτώσεις μάς έλεγαν ότι τώρα στήνεται το εργαστήριο για να γίνονται οι εξετάσεις για τον κορονοϊό! Μιλήσαμε με γνωστό μας που συνόδευε τη μητέρα του για χειρουργική επέμβαση στη Γερμανία και ο άνθρωπος δεν είχε ιδέα για τέτοιο χαρτί. Ο ίδιος μίλησε με το νοσοκομείο στο οποίο είχε νοσηλευτεί η μητέρα του και δεν μπορούσε να τους παραχωρήσει τέτοιο πιστοποιητικό υγείας…»

Στο μεταξύ οι επαφές με τον πρόξενο ήταν σχεδόν φορτικές. Ο άνθρωπος έλεγε ό,τι γνώριζε και ο Αντρέας τού υπέβαλλε ότι πρέπει να ανακατώσει όπως κάνει και ο ίδιος για να μάθει τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι Κύπριοι. Αν θα τύχουν στήριξης για να παραμείνουν στο εξωτερικό ή αν θα τους διευκολύνουν να επιστρέψουν. Στο μεταξύ τα ξενοδοχεία όλα έκλεισαν. Το ξενοδοχείο όπου είχαν καταλύσει την πρώτη ημέρα τούς έδινε δωμάτιο (200 ευρώ) για μια μέρα. Έπρεπε να ξέρουν αν και πότε θα αναχωρήσουν για να κλείσουν από πριν ξανά το δωμάτιο. Ό,τι του έλεγε ο πρόξενος, το έλεγε «χωρίς δέσμευση» γιατί και ο ίδιος δεν γνώριζε τι θα γίνει. Το ίδιο χάος και με την αεροπορική εταιρεία. «Υπάρχει πτήση για Κύπρο, αλλά Κύπριοι δεν επιβιβάζονται. Αυτή είναι η οδηγία». Στο μεταξύ έμαθαν από άλλους ότι είχαν αυτό το περίφημο χαρτάκι στο χέρι. Έλεγε to whom it may concern… Ένα χαρτί που μπορούσε να το φτιάξει ο οποιοσδήποτε και να δηλώσει ότι «είμαι καλά», δεν έχω τίποτε.

Στο μεταξύ χάθηκαν και τα εισιτήρια. «Κλείνουμε για την Πέμπτη και κλείνουμε ξανά ξενοδοχείο για μια ακόμα νύκτα. Ρωτούμε τον πρόξενο αν θα αναχωρήσουμε την Πέμπτη, αλλά δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτε. Τον πιέζουμε: Αν μας λείψουν τα λεφτά τι γίνεται; Προς το παρόν είστε μόνοι σας, απαντά. Αν δεν πετάξουμε ούτε την Πέμπτη τι κάνουμε; Το ξενοδοχείο μας κλείνει την Παρασκευή. Όπως και έγινε. Την Πέμπτη δεν πετάξαμε. Πετάξαμε την Παρασκευή. Ούτε νερό δεν έβρισκες στο δρόμο. Ένα μπουκαλάκι νερό στο ξενοδοχείο ήταν 4 ευρώ. Έτσι τελειώναμε τις διακοπές μας στην Ολλανδία. Στο αεροπλάνο ήμασταν 40 – 50 άτομα. Αν είχε κάποιος τον ιό, σίγουρα τον κολλήσαμε όλοι. Στο λεωφορείο, από το αεροπλάνο προς το αεροδρόμιο, το ίδιο. Από κει στο ξενοδοχείο όπου περιοριστήκαμε για 14 ημέρες, το ίδιο».

Παράταση του μήνα μέλιτος στην απομόνωση σε ξενοδοχείο στη Λεμεσό

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Αντρέας και η αγαπημένη του βρέθηκαν σε ξενοδοχείο στη Λεμεσό για να περιοριστούν για 14 ημέρες. Εκεί, όπως αφηγείται στη «Χαραυγή», η ζωή είναι μόνο 24 ώρες καθημερινά στο ίδιο δωμάτιο. Έξω από το ξενοδοχείο τούς φυλάνε Αστυνομία και στρατός! Την πρώτη μέρα τούς δώσανε μια σακούλα με τα απαραίτητα χρειώδη. Σαπούνι, ξυραφάκια, σκόνη πλυσίματος… Τα ρούχα πλένονται στο νιπτήρα και απλώνονται στο μπαλκόνι. Τρία γεύματα την ημέρα τα αφήνουν έξω από το δωμάτιο σε χάρτινα κουτιά, μιας χρήσης. Οι γονείς τους πήγαν και τους πήραν κάποια άλλα χρειώδη, τα άφησαν στη ρεσεψιόν και έφυγαν.

Και για τον Αντρέα υπήρξε συνέχεια στην περιπέτεια, αφού ως μέλος του συμβουλίου των συνεργείων αυτοκινήτων της ΠΟΒΕΚ είχε άλλη μια πρόκληση να απαντήσει: Αυτή του διατάγματος κλεισίματος των συνεργείων που ως γνωστόν ανακλήθηκε τελικά την επομένη. Το σκεπτικό ήταν ότι τα συνεργεία γίνονται… καφενεία! Πρόστιμο 5.000 ευρώ! Και ναι, έγιναν δύο καταγγελίες αφού το διάταγμα εκδόθηκε τη νύκτα και οι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να το μάθουν! «Μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα μιλούσαμε ο καθένας από το συμβούλιο με όσους γνώριζε, για να ανακληθεί αυτό το διάταγμα. Τελικά έγινε γιατί έπρεπε να επιστρέψουμε στον κόσμο τα αυτοκίνητα που είχαν μείνει εγκλωβισμένα στα συνεργεία».

Αυτή ήταν η περιπέτεια του Αντρέα και της αγαπημένης του. Απομένουν τώρα 10 μέρες μέχρι τη λήξη της 14ήμερης απομόνωσης. Οπότε ευχή όλων είναι να βγει καθαρός και η περιπέτεια που είχε να μείνει μια ανάμνηση… Όπως για όλους που περνούμε αυτή την κρίση. Και ένα μάθημα για την κρατική ετοιμότητα να αντιμετωπίσει δύσκολες, απερίγραπτα δύσκολες καταστάσεις, όπως αυτήν που περνούμε όλοι μαζί τώρα…