Κώστας Λεωνίδα: Ένας αιώνας µε εµπειρίες ζωής και κοινωνικών αγώνων

  • Καθημερινή ενημέρωση

    Κάθε πρωί η επικαιρότητα στο inbox σου.

  • Ο αγωνιστής της Αριστεράς, Κώστας Λεωνίδα, θυµάται τα δύσκολα παιδικά χρόνια, τη δουλειά στον Αμίαντο και το ξεκίνηµα και την πορεία του στις τάξεις του Λαϊκού Κινήµατος και δηλώνει ότι παραµένει ενεργός πολίτης, ενώ συνεχίζει στα 97 του χρόνια να µελετά και να προβληµατίζεται για τα πολιτικά και κοινωνικά δρώµενα
  • «Έτσι ξεκινά η κάθε µου µέρα… µε τη «Χαραυγή», τον «Ριζοσπάστη», την «Κοµµουνιστική Επιθεώρηση»… Θέλω να ενηµερώνοµαι σωστά για όσα συµβαίνουν στον κόσµο…»

Του Χρήστου Χαραλάµπους


Χαίρεσαι πραγµατικά πολύ περισσότερο µια συνέντευξη όταν ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου όχι µόνο κουβαλά εµπειρίες ζωής και κοινωνικών αγώνων ενός σχεδόν αιώνα, αλλά στα 97 του συνεχίζει να είναι ενεργός πολίτης, να µελετά και να ψάχνει, να έχει ξεκάθαρες απόψεις και να εκφράζει προβληµατισµούς για τα πολιτικά και κοινωνικά τεκταινόµενα στον τόπο του αλλά και διεθνώς.

Ένας τέτοιος πολίτης είναι ο αγωνιστής της Αριστεράς, Κώστας Λεωνίδα, τον οποίο τίµησε πρόσφατα το ΑΚΕΛ Λεµεσού για τη διαχρονική προσφορά του στους αγώνες του Λαϊκού Κινήµατος. Η συνάντησή µας έγινε στο σπίτι του, όπου τον βρήκα να µε περιµένει µε έτοιµο τον καφέ. Καθόταν στον καναπέ του έχοντας γύρω του εφηµερίδες, περιοδικά και αρκετά βιβλία, µισάνοικτα µε σελιδοδείκτες.

«Έτσι ξεκινά η κάθε µου µέρα… µε τη “Χαραυγή”, τον “Ριζοσπάστη”, την “Κοµµουνιστική Επιθεώρηση”… Θέλω να ενηµερώνοµαι σωστά για όσα συµβαίνουν στον κόσµο», µου λέει καθώς µε υποδέχεται, επισηµαίνοντας ότι «συχνά καταφεύγω και στα “Άπαντα” του Λένιν, τα οποία διαβάζω συστηµατικά, όπως και στα έργα του Μαρξ και του Ένγκελς, γι’ αυτό και θεωρώ ότι είµαι καλός γνώστης της µαρξιστικής φιλοσοφίας…»


Πού θα βρίσκαµε έξι λίρες για να πάω γυµνάσιο;

Έτσι όπως η κουβέντα µας ξεκίνησε για τον σοσιαλισµό και την οικονοµική και κοινωνική ιστορία της Ευρώπης των δύο τελευταίων αιώνων, αβίαστα η πρώτη ερώτηση αφορούσε το δικό του ξεκίνηµα, τα παιδικά χρόνια, την πορεία και την εξέλιξή του.

«Κακά παιδικά χρόνια… Τελείωσα το Δηµοτικό στο χωριό µου, τη Μεσόγη της Πάφου, µε 10 άριστα και ήθελα να πάω στο Γυµνάσιο, όµως τότε ήθελες τρεις λίρες για να γραφτείς και άλλες τρεις για να πάρεις ειδική φορεσιά και καπέλο… Όµως έξι λίρες εκείνη την εποχή για τον Λεωνίδα τον σκαρπάρη που είχε να θρέψει έντεκα παιδιά ήταν αδύνατον να τις έχει…» λέει.


Προσθέτει δε, χαµογελώντας, ότι «ο πατέρας µου αν και σκαρπάρης δεν είχε την οικονοµική δυνατότητα να µας κάµει εµάς παπούτσια, γι’ αυτό και κυκλοφορούσαµε ξυπόλυτοι στο χωριό… Το σπίτι που µέναµε δεν είχε πάτωµα, ήταν από χώµα και τον χειµώνα έτρεχαν τα νερά από τη στέγη και πληµµυρίζαµε… Τα κρεβάτια µας ήταν τάβλες, όπου κοιµόµασταν δύο ή και τρία αδέλφια µαζί και πάντα µε τα ρούχα που φορούσαµε».

Στον Αµίαντο µε δύο γρόσια µεροκάµατο…

Επαναστάτης από µικρό παιδί, ο Κώστας Λεωνίδας δεν δίσταζε να κάνει πράγµατα που δεν ταίριαζαν µε την ηλικία του. Έτσι, στα 12 του χρόνια, τρύπωσε µαζί µε τον αδελφό του στο λεωφορείο που έπαιρνε τους χωριανούς εργάτες στον Αµίαντο και πήγαν να δουλέψουν στο µεταλλείο. «Όταν πήγα εκεί όµως, δεν µου έβγαζαν κάρτα, γιατί έπρεπε να κλείσω τα δεκατέσσερα, οπότε µου δόθηκε δουλειά στο µπακάλικο µε µεροκάµατο 2 γρόσια κι όταν έβγαλα κάρτα, το µεροκάµατο ανέβηκε στα 6 γρόσια».


Περιγράφοντας τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας στο µεταλλείο, στα χρόνια της εφηβείας του, ο Κώστας Λεωνίδα θυµάται ότι «µέναµε µε τον αδελφό µου σε ένα σπήλιο στη µέση του βουνού, από κάτω χώµα κι από πάνω τσίγκοι, χωρίς νερό… Η δουλειά δεν µπορώ να πω ότι ήταν πολύ δύσκολη, αλλά τρώγαµε πολλή σκόνη στα µάτια, έπρεπε να φορούµε ειδικά γυαλιά αλλά δεν είχαµε, γιατί πόσα να καλύψεις µε 6 γρόσια…»

Η δουλειά στο µεταλλείο κράτησε ένα χρόνο και µε την επιστροφή στο χωριό ο γιος του Λεωνίδα του σκαρπάρη αναζήτησε να µάθει την τέχνη του πελεκάνου. Για αρκετό καιρό χωρίς να πληρώνεται, αφού έπρεπε να µάθει καλά την τέχνη. Ξαναεπέστρεψε στον Αµίαντο κι αυτή τη φορά σε επικίνδυνο πόστο, αφού, όπως περιγράφει, «γαντζάρισκα τα βαγόνια µε το τράκτορ, όµως το µεροκάµατο ήταν ένα σελίνι και έτσι µπόρεσα να εξασφαλίσω δωµάτιο όπου έµενα µε έναν συνάδελφο από τη Λάρνακα, τον οποίο όµως δεν έβλεπα σχεδόν καθόλου, αφού δουλεύαµε σε διαφορετικές βάρδιες».

Στο µεταλλείο σταδιακά άλλαξε διάφορα πόστα και θυµάται ότι κάποτε έγινε και εργολάβος και «τσαπίζοντας έφτασα να γεµίζω 18 βαγόνια την ηµέρα».


«Θα παραµείνω κοµµουνιστής µέχρι θανάτου…»

Με το ξέσπασµα του ∆ευτέρου Παγκοσµίου Πολέµου και το κλείσιµο του µεταλλείου, γύρισε στο χωριό και έπιασε δουλειά στην κατασκευή χαρακωµάτων, ενώ στα 16 του κατατάγηκε στο στρατό.

Ήταν εκείνα τα χρόνια της εφηβείας που ήρθε σε επαφή µε τις ιδέες και τις αξίες του σοσιαλισµού και εντάχθηκε ενεργά στις τάξεις του Λαϊκού Κινήµατος, το οποίο υπηρέτησε σε όλη του την πορεία, ιδιαίτερα µέσα από την έντονη συντεχνιακή δράση του λόγω και των οργανωτικών ικανοτήτων του αλλά και του ευρύτατου πεδίου αυτοµόρφωσης που τον χαρακτήριζε.


Το 1949, όταν το ΑΚΕΛ ανταποκρίθηκε στο κάλεσµα του ∆ηµοκρατικού Στρατού, ο κ. Λεωνίδα ήταν στους 500 απόστρατους Ακελιστές που ετοιµάστηκαν να πάνε στην Ελλάδα για να ενισχύσουν τις οµάδες των ανταρτών.

Στον επαγγελµατικό τοµέα είχε στο µεταξύ εξελιχθεί σε ένα καλό επιπλοποιό και από την Πάφο µετακόµισε στη Λεµεσό, όπου µε την εργατικότητα και τις ικανότητές του, αλλά και πολλές δυσκολίες, κατάφερε µε σταθερά βήµατα να δηµιουργήσει µια από τις µεγαλύτερες βιοµηχανίες επίπλων µε έναν τεράστιο κύκλο εργασιών εντός και εκτός Κύπρου. Χωρίς όµως ποτέ να ξεχάσει τις ρίζες του, από πού ξεκίνησε ο ίδιος κι αυτό το καταµαρτυρούν όσοι κατά καιρούς εργοδοτήθηκαν κοντά του.

«Με τους εργάτες µου έτρωγα και έπινα, είχαµε πολύ καλές σχέσεις και όποτε έθεταν κάποια αιτήµατα ήµουν ο πρώτος που τα υπέγραφα», λέει ο ίδιος, τονίζοντας ότι «έγινα κοµµουνιστής και παρόλο που τα οικονοµικά µου είχαν διαφοροποιηθεί λόγω της επαγγελµατικής µου δραστηριότητας και ανέλιξης, παρέµεινα κοµµουνιστής και θα παραµείνω µέχρι θανάτου…»


Με τη µετακόµισή του στη Λεµεσό, υπηρέτησε και ως γραµµατέας της Συντεχνίας Ξυλουργών, ενώ ανέλαβε για ένα διάστηµα και σωµατοφύλακας του Πλουτή Σέρβα, από τον οποίο, όπως λέει, έµαθε πολλά γύρω από τη µαρξιστική φιλοσοφία και πήρε το έναυσµα για ακόµα περισσότερη µελέτη σε θέµατα σοσιαλισµού.

Το ΑΚΕΛ τον τίµησε για τη δράση και την προσφορά του

Στην εκδήλωση προς τιµήν του Κώστα Λεωνίδα που διοργάνωσε το ΑΚΕΛ στη Λεµεσό, στην παρουσία της δικής του πολυµελούς οικογένειας, συντρόφων και εκτιµητών του έργου του, ο Ε.Γ. του κόµµατος, Γιώργος Γεωργίου, υποδεικνύοντας ότι επιβάλλεται να γίνεται απονοµή τιµών σε ανθρώπους που συνέβαλαν µε το έργο τους, την προσφορά και τη δράση τους στην πρόοδο της κοινωνίας, επεσήµανε, µεταξύ άλλων, ότι ο Κώστας Λεωνίδα, «άνθρωπος µε πλατιά µόρφωση και κατάρτιση, µε ισχυρό πνεύµα και υπόβαθρο, από τα µαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην Αριστερά και έκτοτε παραµένει εκ πεποιθήσεως ενάντια στη συντήρηση και σε κάθε νεοφιλελεύθερη αντίληψη για τη ζωή, διαπνεόµενος από οικουµενικά και πανανθρώπινα ιδανικά, αξίες και αρετές».


Τον άνθρωπο και αγωνιστή της Αριστεράς, Κώστα Λεωνίδα, σκιαγράφησε µέσα από τη δική του οµιλία ο πρώην δήµαρχος Λεµεσού, Ανδρέας Χρίστου, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι όταν κάποιος στη Λεµεσό αναφέρει τον Κώστα Λεωνίδα, αµέσως παραπέµπει σε τρεις παραστάσεις… «Στον σπουδαίο επιπλοποιό που έγραψε ιστορία στο επάγγελµά του, στο µαχητικό στέλεχος της Αριστεράς που έδινε δυναµικά και καθηµερινά το “παρών” του και στον ασταµάτητα  µελετηρό ιδεολόγο και εκφραστή των σοσιαλιστικών ιδεών».

Επισηµαίνοντας ότι «ο Κώστας δεν υποτάχτηκε στη µοίρα,  αλλά ήταν πάντα κόντρα στη συνήθη πορεία των πραγµάτων και ανήκει σε εκείνη την γενιά των αγωνιστών της Αριστεράς που στα χρόνια του πολέµου ενστερνίστηκαν τα ιδανικά του σοσιαλισµού και της κοινωνικής αλλαγής και έµειναν σταθεροί και στοιχισµένοι στις γραµµές του ΑΚΕΛ µέχρι το τέλος», ο Ανδρέα Χρίστου υπέδειξε ότι «οι νεότεροι οφείλουµε στον Κώστα Λεωνίδα και τους συντρόφους του εκείνης της εποχής πάρα πολλά, σχεδόν τα πάντα, γι’ αυτό τιµούµε την ανεκτίµητη προσφορά τους και βαδίζουµε στους δρόµους που άνοιξαν, ελπίζοντας ότι θα φανούµε αντάξιοι της εµπιστοσύνης τους».

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.