Η ποιότητα ζωής σε μια πολιτεία κρίνεται και από τα νοσοκομεία της, από το σύστημα υγείας και την περίθαλψη που παρέχει στους πολίτες της. Από την προστασία και την αρωγή σε όλους. Μερικοί αριθμοί είναι ενδεικτικοί της κατάστασης: 791 γιατροί του δημοσίου εξυπηρετούν το 70% του πληθυσμού και 2.500 γιατροί του ιδιωτικού τομέα το υπόλοιπο 30%! Χρειάζεται να πούμε οτιδήποτε άλλο; Ο τομέας της δημόσιας υγείας οδηγείται στην απαξίωση, στοχοπροσηλωμένα και απροκάλυπτα. Με τους χειρισμούς τους οι κυβερνώντες αφήνουν τα νοσοκομεία να διαλυθούν και κλινικές-πρότυπα να καταρρέουν. Υποστελέχωση, ελλείψεις φαρμάκων και αναλώσιμων, αδρανής και αχρησιμοποίητη υποδομή τα προβλήματα που καθημερινά έρχονται στο φως. Και με το παραμικρό ανατίθενται υπηρεσίες στον ιδιωτικό τομέα. Εσκεμμένα και ηθελημένα όλα για να απαξιωθούν ακόμα παραπάνω τα δημόσια νοσηλευτήρια. Εάν αξιοποιούσαν σωστά τον δημόσιο πλούτο σε υποδομή, εξοπλισμό, στελέχη του τομέα της υγείας, το κράτος θα είχε και έσοδα από εισερχόμενο ιατρικό τουρισμό. Αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται προγραμματισμός, χρειάζεται θέληση και βούληση, που λείπει από τους σημερινούς κυβερνώντες. Που για όλα τα ζητήματα στα οποία η ευθύνη τους είναι τεράστια, καταφέρνουν -ναι αυτή είναι η επιτυχία τους- να βγαίνουν κούπες άπαννες…

Μ.Φρ.