Κυριάκο, ούτε μέσα ούτε έξω πας καλά



Του Πάνου Τριγάζη*

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αναμετράται καθημερινά με τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, χάνοντας κατά κράτος την αναμέτρηση.   

Κραυγαλέα και ντροπιαστική η επιχείρηση της κυβέρνησης να κουκουλώσει το σκάνδαλο Novartis, παρεμβαίνοντας απροκάλυπτα στη Δικαιοσύνη και υπαγορεύοντας σε επίορκους δικαστές τη δίωξη της εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Τουλουπάκη. Μιλάνε οι αρχιτέκτονες παρακρατικών μηχανισμών για «παρακράτος του ΣΥΡΙΖΑ» ενώ τροφοδοτούν τον φιλικό τους Τύπο με προϊόντα υποκλοπών.


Στοχοποιούν τον Νίκο Παπά, για να πλήξει κυρίως τον Αλέξη Τσίπρα και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Προφανώς, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως τα νεότερα, δεν διεκδικούν ούτε έχουν το αλάθητο, αλλά υποθέτω ότι αυτό που εξακολουθεί να ενοχλεί τη Δεξιά είναι ότι ως αρμόδιος υπουργός ο Παππάς τερμάτισε την κραυγαλέα ανομία στο ραδιοτηλεοπτικό πεδίο που διαρκούσε από το 1989. Άλλωστε, η αμαρτωλή διαπλοκή των κυβερνήσεων τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ υπήρξε κυρίως με τους βαρόνους των media, ορισμένοι από τους οποίους είχαν καταστεί και εθνικοί εργολάβοι. Τώρα, όμως, δεν έχουν να προσάψουν στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ότι χρηματίστηκαν για να εγκρίνουν τις τηλεοπτικές άδειες, ενώ η μίζα και η αρπαχτή έκαναν θραύση με δικές τους κυβερνήσεις.

Βέβαια, το μέγιστο σκάνδαλο είναι ότι η ΝΔ παρέλαβε την Ελλάδα απαλλαγμένη από τα μνημόνια και με ανακάμπτουσα την οικονομία της, καθώς και με ένα δημοσιονομικό «μαξιλάρι» 37 δισεκατομμυρίων ευρώ, και μέσα σε λίγους μήνες τη βύθισε σε ύφεση. Αυτό συνέβη προ κορονοϊού! Δεν θα ασχοληθώ με το πολυσυζητημένο σκάνδαλο της λίστας Πέτσα, την οποία υπερασπίστηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Όσο για την παιδεία, η κ. Κεραμέως γυρίζει το ρολόι πολύ πίσω, εξοστρακίζοντας την Κοινωνιολογία και τα καλλιτεχνικά μαθήματα από την ύλη του Λυκείου.

Με αφορμή και την 46η επέτειο της κυπριακής τραγωδίας, περνώ στην εξωτερική πολιτική, παραφράζοντας τη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή «έξω πάμε καλά, μέσα όχι». Δυστυχώς, με τη σημερινή κυβέρνηση ούτε μέσα, αλλά ούτε και έξω πάμε καλά.

Αρχίζοντας από το Κυπριακό, φοβούμαι ότι έχει περιθωριοποιηθεί ως εθνικό πρόβλημα. Επισημαίνω ότι μετά το  ελπιδοφόρο Κραν Μοντανά του 2017, οι σχετικές συνομιλίες δεν έχουν επαναρχίσει. Όσο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ακούμε μεγάλα λόγια του τύπου «νικήσαμε την Τουρκία στον Έβρο», ενώ η χώρα μας υπέστη δεινή διπλωματική ήττα με το τουρκολιβυκό σύμφωνο για τις θαλάσσιες ζώνες.

Στο μεταξύ, προέκυψε νέος τυχοδιωκτισμός του Ερντογάν με τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, πρόκληση για όλη τη διεθνή κοινότητα. Το να αντιδρά η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκ των υστέρων, υποσχόμενη διεθνή εκστρατεία, δεν αρκεί ούτε βοηθούν δηλώσεις και προτάσεις κυβερνητικών στελεχών, όπως ο Βορίδης, να απαντήσει η Ελλάδα μετατρέποντας το σπίτι του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη σε ελληνικό μουσείο. Πρόταση που αφενός υποβαθμίζει το θέμα της Αγίας Σοφίας και αφετέρου προσβάλλει τον γειτονικό λαό, ο οποίος δεν ευθύνεται για τις επιλογές της αυταρχικής κυβέρνησης Ερντογάν.

*Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ